
<< ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Παταγονία

Η Παταγονία προσδιορίζεται ως γεωγραφική περιοχή που καταλαμβάνει το νοτιότερο τμήμα της Νότιας Αμερικής και βρίσκεται στις νότιες περιοχές της Αργεντινής και της Χιλής. Δυτικά και νότια περιλαμβάνει την οροσειρά των Άνδεων, ενώ ανατολικά τα υψίπεδα και τις πεδιάδες των αργεντινών ανοικτών εκτάσεων (pampas).


 

Κουλτούρα


Γεωγραφικά και γεωμορφολογικά στοιχεία

Το όνομα “Παταγονία” προέρχεται, με βάση ορισμένους ερευνητές, από τη λέξη «παταγών» (patagon), την οποία αρχικά χρησιμοποίησε ο Μαγγελάνος για να περιγράψει τους ιθαγενείς ινδιάνους Τεουέλτσες που συνάντησε κατά την εκστρατεία του και οι οποίοι είχαν μέσο ύψος 1,80 εκ. σε σύγκριση με το μέσο ύψος των 1,55 εκ. των Ισπανών εξερευνητών, εκείνη την εποχή.

Η συνολική έκταση που καλύπτει η περιοχή της Παταγονίας ανέρχεται σε 1.043.076 km, ενώ ο συνολικός της πληθυσμός σε περίπου 2 εκατομμύρια κατοίκους. Από αυτούς περίπου το 1,7 εκατ. διαμένουν στο τμήμα που ανήκει στην Αργεντινή, ενώ οι υπόλοιποι 300.000 στη Χιλιανή Παταγονία.

 

 

Η περιοχή της Παταγονίας στην Αργεντινή αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος της από πεδιάδες με χαμηλή αραιή βλάστηση, που εκτείνονται σε επίπεδα με απότομες αναβάσεις ύψους μέχρι και 100 μέτρων.


                                   


Στις περιοχές διαφορετικών επιπέδων υπάρχουν συχνά λίμνες. Το έδαφος αποτελείται από ένα τεράστιο στρώμα ψαμμίτη, ενώ προς τις Άνδεις υπάρχει πορφυρίτης, γρανίτης και βασαλτικά εδάφη λάβας. Με την αύξηση του υψομέτρου η πανίδα είναι πιο φτωχή και η χλωρίδα πλούσια, προσεγγίζοντας τα χαρακτηριστικά των δυτικών Άνδεων, με κύρια στοιχεία τα κωνοφόρα και τις οξιές. Τα υψηλά ποσοστά βροχόπτωσης στις δυτικές Άνδεις και οι χαμηλές θερμοκρασίες της επιφάνειας της θάλασσας ευνοούν το σχηματισμό ψυχρών υγρών αέριων μαζών, που με τη σειρά τους συντελούν στη διατήρηση των μεγαλύτερων παγετωνικών πεδίων στο Νότιο ημισφαίριο, μετά την Ανταρκτική.

Η ανατολική πλευρά είναι πιο θερμή από τη δυτική, ειδικότερα το καλοκαίρι, καθώς οι ακτές της προσεγγίζονται από το νότιο ισημερινό θαλάσσιο ρεύμα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 11 °C, ενώ η μέση μέγιστη 25.5 °C και η μέση ελάχιστη −1.5 °C σε ετήσια βάση. Οι επικρατέστεροι άνεμοι είναι οι δυτικοί, ενώ παράλληλα η δυτική Παταγονία (δυτικά των Άνδεων) έχει μεγαλύτερα ποσοστά βροχόπτωσης από τις ανατολικές  περιοχές.

Σημαντικό χαρακτηριστικό στη νότια Παταγονία και τη Γη του Πυρός, αναφορικά με την ανθρώπινη υγεία και τη διατήρηση των τοπικών οικοσυστημάτων, είναι η ένταση της καταστροφής της στοιβάδας του όζοντος,  η οποία είναι έντονη στην Ανταρκτική και επηρεάζει και τις περιοχές αυτές. Οι μεγάλες διακυμάνσεις στη θερμοκρασία, τη βροχόπτωση και το υψόμετρο, ανά περιοχή της Παταγονίας, έχουν διαμορφώσει χαρακτηριστικές διακριτές ζώνες βλάστησης. Η νοτιοδυτική ακτή κυριαρχείται από βαλτότοπους με χαμηλούς θάμνους και οφείλεται κυρίως στους ισχυρούς ανέμους και την βροχόπτωση στην περιοχή. Στις γειτονικές περιοχές των παγετώνων η υψηλή βροχόπτωση επιτρέπει την ανάπτυξη δάσους βροχής (rain forest), με κύριο στοιχείο τη νότια οξιά.

Στις ανατολικές πλευρές των Άνδεων εμφανίζονται επίσης δάση βροχής σε περιοχές με υψηλή βροχόπτωση. Μετά από αυτή τη στενή δασική ζώνη, εκτείνεται η παταγονική στέπα με χαμηλή θαμνώδη βλάστηση, ανθεκτική στην έλλειψη βροχής και τους ισχυρούς ανέμους. Την άνοιξη και το καλοκαίρι η στέπα καλύπτεται από χαμηλά φυτά με ανθούς.

 

Χλωρίδα και πανίδα

Ο θάμνος Calafate θεωρείται το σύμβολο της Παταγονίας και οι καρποί του χρησιμοποιούνται στην παρασκευή τοπικής χαρακτηριστικής μαρμελάδας. Σύμφωνα με θρύλο της περιοχής, όταν κάποιος φάει από τους καρπούς του, έχει την επιθυμία να ξαναγυρίσει στην Παταγονία. Χαρακτηριστικό δέντρο της περιοχής είναι και η Alerce μεγάλη και μακρόβια, και συναντάται στην περιοχή των λιμνών της Αργεντινής, στο εθνικό πάρκο Λος Αλέρσες.

Τα πιο χαρακτηριστικά θηλαστικά της πεδινής περιοχής της Παταγονίας είναι το γουανάκο, το κούγκαρ, η Βραζιλιάνικη Αλεπού ή ζόρρο, το Παταγονικό κουνάβι ή ζορρίνο και το τούκο-τούκο (είδος τρωκτικού). Επίσης πλούσιος είναι ο πληθυσμός των πτηνών στην περιοχή. Το καράντσο, ένα είδος γερακιού είναι χαρακτηριστικό ιθαγενές είδος, ενώ συναντάται και ο περίφημος και τεράστιος Κόνδορας των Άνδεων. Σημαντική είναι η παρουσία πράσινων παπαγάλων, μέχρι και τις νότιες ακτές. Υδρόβια πτηνά της περιοχής είναι τα φλαμίνγκο, η χερσαία χήνα, το αλμπατρός καθώς και η πάπια στίμερ.
 

 


Η θαλάσσια πανίδα περιλαμβάνει τη χαρακτηριστική ορθόπτερη φάλαινα των νοτίων θαλασσών, τον Μαγγελανικό πιγκουίνο τη φάλαινα όρκα και τον θαλάσσιο ελέφαντα. Η χερσόνησος Βαλντές αποτελεί περιοχή παγκόσμιας φυσικής κληρονομιάς της UNESCO και είναι προστατευόμενη περιοχή.
 

 

 

Ιστορικά στοιχεία

Η πρώτη ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή χρονολογείται αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν, καθώς πρώιμα αρχαιολογικά ευρήματα έχουν εκτιμηθεί ότι προέρχονται από το διάστημα 13000 ως 10000 π.Χ. Η περιοχή φαίνεται να είναι κατοικημένη συνεχώς από το 10000 π.Χ. με εναλλασσόμενους πολιτισμούς και μεταναστευτικά ρεύματα. Η “Σπηλιά των Χεριών”  (Cueva de las Manos) στη Σάντα Κρουζ της Αργεντινής είναι ένα σπήλαιο στη βάση ενός βράχου με τοιχογραφίες εκατοντάδων χεριών οι οποίες χρονολογούνται από το 8000 π.Χ. Οι αυτόχθονες κάτοικοι της περιοχής ήταν κυρίως Ινδιάνοι Τεουέλτσες, η κοινωνία των οποίων αποδεκατίστηκε γρήγορα μετά την πρώτη επαφή με τους Ευρωπαίους.
 


Γύρω στον  16ο αιώνα, οι γεωργικές φυλές των Ινδιάνων Μαπούτσε διέσχισαν τις δυτικές Άνδεις και εξαπλώθηκαν στις ανατολικές πεδιάδες και στο νότο. Σταδιακά κυριάρχησαν στις άλλες φυλές της περιοχής και σήμερα αποτελούν τον κύριο αυτόχθονα πληθυσμό.
 

                                                 


Η περιοχή της Παταγονίας γίνεται γνωστή για πρώτη φορά στην Ευρώπη το 1520 από την αποστολή του Φερδινάνδου Μαγγελάνου, ο οποίος αναφέρει τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά των ακτών της. Είναι όμως πιθανό οι ακτές να είχαν προσεγγιστεί και από προγενέστερους εξερευνητές, όπως ο Αμέρικο Βεσπούτσι, ο οποίος, σύμφωνα με το ημερολόγιό του, ταξίδεψε στα αντίστοιχα γεωγραφικά πλάτη, αλλά η αποτυχία του να καταγράψει με ακρίβεια την περιοχή αμφισβητεί την αξιοπιστία του. Ο πρώτος Ευρωπαίος που θεωρείται ότι διέσχισε τις πεδιάδες της Παταγονίας ήταν ο Ροδρίγο ντε Ίσλα. Επίσης ο Πέδρο ντε Μεντόσα , ιδρυτής του Μπουένος Άιρες και εθνική φυσιογνωμία της Αργεντινής, ο οποίος ωστόσο δεν εξερεύνησε την περιοχή μέχρι το νοτιότατο άκρο της. Το ταξίδι του Σερ Φράνσις Ντρέικ το 1577, κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Παταγονίας και ο περίπλους προς τη Χιλή και το Περού χαρακτηρίζεται σημαντικό ορόσημο στην εξερεύνηση της περιοχής.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, τα νεοϊδρυθέντα κράτη της Αργεντινής και της Χιλής εισήλθαν σε μία επιθετική φάση επέκτασης προς το νότο, συγκρουόμενα με τους αυτόχθονες πληθυσμούς. Το 1860 ο Γάλλος τυχοδιώκτης Ορελί Αντουάν ντε Τουνέν αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς του Βασιλείου της Αραουκανίας και της Παταγονίας των Μαπούτσε. Ο πλοίαρχος Τζορτζ Μάστερς περιπλανήθηκε το 1869 με ομάδες ιθαγενών ινδιάνων σε όλη την περιοχή από τα Στενά μέχρι το Μανσανέρος βορειοδυτικά, καταγράφοντας και συλλέγοντας στοιχεία για τους αυτόχθονες πληθυσμούς και τον τρόπο ζωής τους. Τη δεκαετία του 1870  ξεκίνησε η κατάκτηση της ερήμου, μία αμφιλεγόμενη επέκταση της Αργεντινής κυβέρνησης, με διοικητή τον στρατηγό Χούλιο Αρχεντίνο Ρόκα και στόχο την εξολόθρευση των ινδιάνων του νότου. Η επιτυχία της επεκτατικής εκστρατείας ήταν ολική μέχρι το 1885. Εκείνη την περίοδο, ο Ρουμάνος τυχοδιώκτης Τζούλιους Πόπερ έφτασε στη νότια Παταγονία σε αναζήτηση χρυσού, βρίσκοντας τελικά κοιτάσματα στη Γη του Πυρός, ξεκινώντας ένα ρεύμα μεταναστών προς τα εκεί. Αντίστοιχα, Ευρωπαίοι ιεραπόστολοι και μετανάστες κατέφτασαν τον 19ο και 20ο αιώνα, με κυριότερους τους Ουαλούς στην κοιλάδα Τσουμπούτ. Στις αρχές του 20ου αιώνα, τα σύνορα μεταξύ Αργεντινής και Χιλής στην Παταγονία καθορίστηκαν με την παρέμβαση του Βρετανικού Στέμματος. Από τότε έχουν επέλθει πολλές μετατροπές, ενώ ακόμα υπάρχει μία ζώνη μήκους 50 χλμ στον παγετώνα της νότιας Παταγονίας, όπου τα σύνορα δεν είναι καθορισμένα. Μέχρι το 1902 το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής κατοικούνταν από Χιλιανούς που ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Με τον καθορισμό των συνόρων, πολλοί απελάθηκαν από την πλευρά της Αργεντινής και ίδρυσαν την Μπαλμασέδα στην τώρα Χιλιανή περιφέρεια του Αϊσέν.

 

Πλουτοπαραγωγικές πηγές

Οι οικονομικές δραστηριότητες της ευρύτερης περιοχής περιλαμβάνουν την εξόρυξη ορυκτών, την κτηνοτροφία, την αλιεία, καθώς και εξόρυξη πετρελαίου μετά την ανακάλυψη κοιτασμάτων κοντά στο Κομοδόρο Ριβαδάβια. Η παραγωγή ενέργειας αποτελεί επίσης σημαντικό τομέα της τοπικής οικονομίας. Η ανάπτυξη της σιδηροδρομικής σύνδεσης του Σαν Κάρλος ντε Μπαριλότσε με το Μπουένος Άιρες έγινε για να εξυπηρετήσει τη βιομηχανία πετρελαίου και ενέργειας, τα ορυχεία και την αγροτική παραγωγή. Αν και άλλα δίκτυα είχαν κατασκευαστεί νοτιότερα, σήμερα παραμένει σε λειτουργία μόνο οι γραμμές της ΛαΤροτσίτα στο Εσκέλ, της Ουσουάγια, που είναι γνωστή ως “Το τρένο του τέλους του κόσμου” και μία μικρή ιστορική διαδρομή στο Περίτο Μορένο. 
 


Η κτηνοτροφία εισήχθη στην Παταγονία στο τέλος του 19ου αιώνα και ήταν μία βασική πηγή εισοδήματος. Μετά τη μέγιστη ανάπτυξή της κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πτώση στις τιμές μαλλιού παγκόσμια επηρέασε τις δραστηριότητες στην Αργεντινή. Σήμερα, περίπου το μισό από τα 15 εκατ. πρόβατα της Αργεντινής βρίσκονται στην Παταγονία, ενώ το ποσοστό μεγαλώνει καθώς η κτηνοτροφία εκλείπει σταδιακά στο βορρά και τις πάμπας. Το Τσουμπούτ έχει την πρώτη θέση στην παραγωγή μαλλιού, ενώ ακολουθείται από τη Σάντα Κρουζ. Η κτηνοτροφία προβάτων αναβίωσε το 2002 με την υποτίμηση του πέσο και την αύξηση της παγκόσμιας ζήτησης (κυρίως από την Κίνα και την Ευρωπαϊκή Ένωση). Το ποσοστό των επενδύσεων παραμένει μικρό για νέες μονάδες και συχνά υπάρχουν αρκετοί υγειονομικοί περιορισμοί για την εξαγωγή πρόβειου κρέατος. Το δυναμικό της κτηνοτροφίας στην Παταγονία περιλαμβάνει, εκτός από πρόβατα, μικρότερους αριθμούς βοοειδών, χοίρων και αλόγων.
 

 

Τουρισμός

Το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, ο τουρισμός αποτέλεσε ένα ακόμα σημαντικό τομέα της τοπικής οικονομίας. Αν και αρχικά η Παταγονία αποτελούσε ένα περιπετειώδη τουριστικό προορισμό, η περιοχή έχει προσελκύσει πλέον σημαντικούς αριθμούς τουριστών, κρουαζιερόπλοια που περιπλέουν το ακρωτήριο Χορν και την Ανταρκτική, καθώς και οργανωμένες ή μη εξορμήσεις περιπέτειας και δραστηριοτήτων. Βασικοί τουριστικοί προορισμοί είναι ο παγετώνας Περίτο Μορένο, η Χερσόνησος Βαλντές, το εθνικό πάρκο  Τόρες ντελ Πάιν, η περιοχή των λιμνών στην Αργεντινή και η Ουσουάια στη Γη του Πυρός. Η τουριστική κίνηση δημιούργησε νέες αγορές και αντίστοιχες εξαγωγές τοπικής τέχνης, όπως χειροτεχνήματα των Μαπούτσε, υφάσματα από γουανάκο, και τοπικά φυσικά προϊόντα.
 

 

Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ανεκτίμητοι οικολογικοί θησαυροί και άλλα αξιοθέατα

Ο Παγετώνας Περίτο Μορένο (Glaciar Perito Moreno), βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο των Παγετώνων στην επαρχία της Σάντα Κρουζ, και αποτελεί ένα από τους ελκυστικότερους τουριστικούς προορισμούς της Παταγονίας. Ο παγετώνας προσεγγίζεται από την πανέμορφη κωμόπολη του Ελ Καλαφάτε, η οποία βρίσκεται σε απόσταση 80 χλμ από αυτόν και αποτελεί κύριο κέντρο τουρισμού της περιοχής. Την ονομασία του την πήρε από τον Αργεντινό εξερευνητή Φρανσίσκο Μορένο, τον επονομαζόμενο και Περίτο, που σημαίνει “ειδικός”.

Ο παγετώνας Περίτο Μορένο είναι ένας από τους μεγαλύτερους στην Παταγονία με μήκος που φτάνει τα 30 χιλιόμετρα. Η αρχή του βρίσκεται σε υψόμετρο 2.100 μέτρων και καταλήγει στα θερμά επίπεδα της λίμνης Αργεντινής, 180 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Συγκαταλέγεται στους ελάχιστους παγετώνες παγκοσμίως που εξακολουθούν να αυξάνονται με τον χρόνο, γεγονός που τον καθιστά αντικείμενο μελέτης από τους ειδικούς. Το μέτωπο του παγετώνα εκτείνεται σε μήκος 5 χιλιομέτρων, και το μέσο ύψος του φθάνει τα 75 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της λίμνης, ενώ το βυθισμένο τμήμα του είναι 170 μέτρα.

Ο παγετώνας καθώς επεκτείνεται, συναντά την απέναντι ξηρά της χερσονήσου του Μαγγελάνου, αποκόπτοντας έτσι τον νότιο βραχίονα, της λίμνης Αργεντινής, τον Μπράτσο Ρίκο (Braco Rico) από την υπόλοιπη λίμνη. Τότε, η στάθμη του Μπράτσο Ρίκο αρχίζει να ανυψώνεται σταδιακά, δεχόμενη τα ύδατα της λεκάνης απορροής της, φθάνοντας έως και 30 μέτρα πάνω από τη στάθμη της υπόλοιπης λίμνης. Η δύναμη που ασκεί το νερό στη βάση του παγετώνα τον διαβρώνει σιγά-σιγά, έως ότου αναγκάζεται το παγωμένο αυτό φράγμα να καταρρεύσει τελείως και τα νερά να παροχετευθούν στη λίμνη μέσω του πορθμού του Τυμπάνου (Canal de los Tempanos). Τώρα το σκηνικό είναι έτοιμο για την έναρξη του επόμενου κύκλου. Ο κύκλος αυτός είναι ακανόνιστος και διαρκεί δύο, τρία ή και περισσότερα χρόνια ο ένας από τον άλλον. Η πλέον πρόσφατη κατάρρευση συνέβη στις 10 Μαρτίου 2016, ενώ προηγούμενες έχουν καταγραφεί το 2012, 2008, 2006, 2004 κ.λ.π.

Ο παγετώνας Περίτο Μορένο αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα αξιοθέατα της Παταγονίας. Στην περιοχή δραστηριοποιούνται πολλές τουριστικές εταιρείες, οι οποίες δρομολογούν τόσο πλοία όσο και λεωφορεία, για τον συγκεκριμένο παγετώνα αλλά και άλλους γειτονικούς. Με λεωφορείο απέχει δύο περίπου ώρες από το θέρετρο του Ελ Καλαφάτε. Επί τόπου, στον παγετώνα λειτουργεί κέντρο επισκεπτών, ενώ μπορεί κάποιος να επιλέξει μεταξύ δύο διαδρομών, μιας διάρκειας μιάμιση ώρας, και μιας μεγαλύτερης διάρκειας πέντε ωρών.
 


Η Χερσόνησος Βαλντές είναι χερσόνησος κατά μήκος των ακτών του Ατλαντικού της περιφέρειας Βιέδμα, στα βορειοανατολικά της επαρχίας Τσουμπούτ. Το μέγεθός της είναι περίπου 3,625 km². Η πλησιέστερη μεγάλη πόλη είναι το Πουέρτο Μάδριν. Η μόνη πόλη στην χερσόνησο είναι ο μικρός οικισμός του Πουέρτο Πιράμιδες. Υπάρχουν επίσης αγροκτήματα όπου εκτρέφονται πρόβατα.
 


Το μεγαλύτερο μέρος της χερσονήσου είναι χέρσο ενώ υπάρχουν και μερικές αλμυρές λίμνες. Η μεγαλύτερη από αυτές βρίσκεται 40 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν το χαμηλότερο σημείο της Αργεντινής και της Νότιας Αμερικής.
 


Η Χερσόνησος Βαλντές αποτελεί σημαντικότατο φυσικό καταφύγιο, το οποίο εξελέγη Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1999. Στις ακτές της βρίσκουν καταφύγιο θαλάσσια θηλαστικά, όπως θαλάσσια λιοντάρια, φώκιες και θαλάσσιοι ελέφαντες. Φάλαινες μπορούν να βρεθούν στους κόλπους Γκόλφο Νουέβο και Γκόλφο Σαν Χοσέ, οι οποίοι αποτελούν ασφαλή μέρη, προστατευμένα από την χερσόνησο και την Παταγονική ενδοχώρα. Οι φάλαινες αυτές εμφανίζονται από το Μάιο ως το Δεκέμβριο για να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν, καθώς τα νερά στον κόλπο είναι θερμότερα και πιο ήσυχα από την ανοικτή θάλασσα. Στις ακτές της χερσονήσου απαντώνται επίσης όρκες, οι οποίες επιτίθενται στις ακτές κυνηγώντας θαλάσσια λιοντάρια και θαλάσσιους ελέφαντες.
 

     


Στο εσωτερικό της χερσονήσου απαντώνται ρέα, γκουανάκος και μάρας. Στη χερσόνησο βρίσκουν καταφύγιο και αρκετά είδη πουλιών. Τουλάχιστον 181 είδη πουλιών, 66 από τα οποία αποδημητικά, ζουν στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του περιστεριού της Ανταρκτικής.

Ο φάρος del Fin del Mundo με την επίσημη ονομασία (Faro de San Juan de Salvamento) βρίσκεται στο νησάκι Isla de los Estados της Παταγονίας και είναι ο παλιότερος φάρος της Αργεντινής, καθώς και ο πρώτος που κατασκευάστηκε στα Νότια Ύδατα. Το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν, “Ο Φάρος στην άκρη του κόσμου” του έδωσε το μυθικό του όνομα αλλά και την τεράστια, παγκόσμια φήμη του.
 

                                            

 

Torres Del Paine National Park

Η σχεδόν σουρεαλιστική ομορφιά του Torres Del Paine_ (paine σημαίνει μπλε στη γλώσσα των αυτοχθόνων Ινδιάνων της Παταγονίας)_ το καθιστά ένα επίγειο παράδεισο, καθώς και έναν από τους οικολογικούς θησαυρούς του πλανήτη. Με τους μπλε παγετώνες στο βάθος, με τις εξωπραγματικής ομορφιάς μπλε λίμνες στις οποίες καθρεφτίζονται οι εικονικές, διάσημες κερατοειδείς κορυφές των ομώνυμων βουνών, με την σπάνια πανίδα και χλωρίδα του, αλλά και με τις έξοχες διαδρομές του αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες τουριστών που το επισκέπτονται κάθε χρόνο.
 


Υπάρχουν δραστηριότητες για όλα τα γούστα στο συγκεκριμένο Εθνικό Πάρκο (ανάμεσα σε αυτές το mountain biking, η οδοιπορία και η ορειβασία, η εξερεύνηση των σπάνιων σπηλαίων και τα πικνίκ). Τοπικά ταξιδιωτικά γραφεία που βρίσκονται στο κοντινό Πουέρτο Νατάλες (Χιλή) οργανώνουν εκδρομές σε πάρα πολύ καλές τιμές. Σε κάθε περίπτωση, ο καθένας μπορεί να επισκεφτεί αυτό το πανέμορφο μέρος και χωρίς τη βοήθεια τουριστικών γραφείων, αν ενημερωθεί με χάρτες και πληροφορηθεί για τα ασφαλή περάσματα και για την καταλληλότητα της εποχής επίσκεψης.
 


 

Μουσική Κουλτούρα 


Η μουσική της Παταγονίας είναι βασικά ένα κράμα μουσικών παραδόσεων των Ινδιάνων της ευρύτερης περιοχής των Άνδεων (Αργεντινή, Χιλή, Βολιβία, Εκουαδόρ, Περού). Οι αυτόχθονες κάτοικοι της Παταγονίας (Mapuche και Tehuelche) προσέφεραν ωστόσο τα περισσότερα μουσικά πολιτισμικά στοιχεία και έδωσαν στη μουσική της Παταγονίας το ιδιαίτερο χρώμα και χαρακτήρα της.

Η μουσική κουλτούρα της Παταγονίας επηρεάστηκε επίσης από την Musica Criolla (μουσικό είδος προερχόμενο από την Κούβα, που δέχτηκε Αργεντίνικες επιρροές και είναι δημοφιλές σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής).

Στη μουσική κουλτούρα της φυλής Mapuche, χαρακτηριστικά παραδοσιακά όργανα με τα οποία οι Ινδιάνοι συνόδευαν τους τελετουργικούς χορούς τους _ και τα οποία χαρακτηρίζουν την παραδοσιακή μουσική της Παταγονίας ακόμη και σήμερα_ είναι το cultrum (είδος Ινδιάνικου τυμπάνου) και η trutruka (είδος Ινδιάνικου πνευστού οργάνου). Το panflute (η αρχαία σύριγγα του Πανός, που συναντάται σε πολλές κουλτούρες και ήταν όργανο που από αρχαιοτάτων χρόνων χρησιμοποιούσαν κυρίως οι βοσκοί) είναι επίσης κυρίαρχο στη μουσική της Παταγονίας.

Αντιπροσωπευτικοί καλλιτέχνες της μουσικής της Παταγονίας είναι ο Hugo Gimenez Aguero και ο Ruben Patagonia. Στα τραγούδια τους υμνούν και οι δύο την Παταγονία και αναφέρονται στην ανάγκη διατήρησης της μοναδικής φυσικής ομορφιάς της, αλλά και στη διατήρηση της κουλτούρας των αυτοχθόνων Ινδιάνων που, μέχρις ενός σημείου, καθόρισαν την ταυτότητα της Παταγονίας.
 

 


Κουζίνα


Η κουζίνα της Παταγονίας είναι ένας γαστριμαργικός παράδεισος για τους λάτρεις του κρέατος. Πέρα από τα εξαιρετικά, ωστόσο, ψητά κρέατα και λαχανικά που ετοιμάζονται πάνω στις μεγάλες ψησταριές (parrilias), υπάρχουν και πολλά άλλα εκλεκτά εδέσματα που θα ικανοποιήσουν το γούστο και του πιο απαιτητικού γευσιγνώστη. Παρακάτω αναφέρονται μερικές από τις πιο γνωστές σπεσιαλιτέ της Παταγονίας, καθώς και μερικά από τα διάσημα κρασιά (Αργεντίνικης κυρίως προέλευσης) τα οποία μπορεί να απολαύσει κάποιος όταν βρεθεί εκεί.

Chorizo Argentino: Χωριάτικο ψητό λουκάνικο, που ποικίλει κατά περιοχή.
 


Provoletta ala Patagonia: Είδος ψητού τυριού Provolone το οποίο ψήνεται στο φούρνο και επίσης χρησιμοποιείται ως συνοδευτικό κρεάτων και λαχανικών.
 


Calamares con pisto: Τραγανό τηγανητό καλαμάρι συνοδευμένο με ποικιλία ψητών στη σχάρα λαχανικών
 


Mollejas: Γλυκό παραδοσιακό ψωμί το οποίο ψήνεται στα κάρβουνα.
 


Bererjenos and gambas al Verdeo: Μελιτζάνες και καραβίδες μαγειρεμένες μέσα σε κρεμώδη σάλτσα στην οποία υπάρχει συχνά και πράσο.
 


Milanesa Puerto Madrin: Τρυφερό στήθος κοτόπουλου με ψητή μπανάνα και κρεμώδη σάλτσα γλυκού καλαμποκιού.
 


Empanadas: Παραδοσιακές πίτες με λεπτό φύλλο ζύμης οι οποίες τηγανίζονται ελαφρά. Συνήθως η γέμιση που χρησιμοποιείται είναι είτε μοσχάρι με αυγά βραστά, πράσινες ελιές και σταφίδες ή κοτόπουλο με ψητά κρεμμύδια και πολύχρωμες πιπεριές.
 


Parrilliada Pampa: Περίφημο παραδοσιακό πιάτο (συνήθως για 2 ή και περισσότερα άτομα) με μεγάλη ποικιλία κρεάτων που ψήνονται σε μεγάλες ψησταριές. Τα κρέατα είναι συνήθως πλευρά μοσχαριού (ψήνεται όλο το μεγάλο τεμάχιο και κατόπιν κόβεται σε μικρότερα), λουκάνικα, φιλέτο black pudding και το τοπικό χοιρινό ποικιλίας bondiola
 

 

Στην Παταγονία μπορεί επίσης να γευτεί κανείς εκλεκτά κρασιά όπως τα: Nieto Reserva, Lorca Fantasia, Finca la Colonia και Trumpeter σε εξαιρετικά καλές τιμές.
  

                                             

 

                                                   

 

                                                                                                                                                                Λευκή