
<< ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Νικαράγουα

Η Νικαράγουα είναι το λιγότερο πυκνοκατοικημένο κράτος της Κεντρικής Αμερικής, με δημογραφικά στοιχεία παρόμοια σε μέγεθος με τα μικρότερα, γειτονικά προς αυτή, κράτη. Βρίσκεται περίπου στο μέσον, ανάμεσα στο Μεξικό και την Κολομβία και συνορεύει βορείως με την Ονδούρα και νοτίως με την Κόστα Ρίκα. Εκτείνεται από την Καραϊβική, στην Ανατολική Ακτή της, έως τον Ειρηνικό Ωκεανό, στα Δυτικά. Στη Νικαράγουα ανήκουν επίσης μια σειρά νησιών, κοραλλιογενών και μη, τα οποία βρίσκονται στην Καραϊβική.

 

 

Κουλτούρα

 

Γεωγραφία- Γλωσσική Υπαγωγή-Ιστορία-Οικονομία-Παιδεία-Σύστημα Υγείας-Χλωρίδα και Πανίδα-Πολιτιστικά στοιχεία

Η Νικαράγουα είναι πασίγνωστη για τις φυσικές της ομορφιές και τους πολλούς και ποικίλους τουριστικούς πόλους έλξεως που διαθέτει. Το 2013, η Νικαράγουα βρισκόταν ανάμεσα στους τρεις κορυφαίους προορισμούς, στον κατάλογο “των 46 ιδανικών μερών του κόσμου προς επίσκεψη”.
Το 2015, η Boston Globe κατέταξε στην τρίτη θέση τη χώρα στον κατάλογο “ Ποια μέρη να επισκεφθείτε το 2015”. Μετά και από αυτή τη διάκριση, ειδικοί του Lonely Planet γύρισαν τον κόσμο για να βρουν τις ωραιότερες χώρες, πόλεις και περιοχές προς επίσκεψη για το 2016 και η πρώτη θέση δόθηκε αδιαμφισβήτητα στη Νικαράγουα.

Η ονομασία Νικαράγουα προέρχεται από τη φυλή Nicarao, (η οποία ομιλούσε την διάλεκτο  Nahuatl και κατοικούσε στις όχθες της Λίμνης Νικαράγουα, πριν από την κατάκτηση της Αμερικής από τους Ισπανούς), και από την Ισπανική λέξη 'Agua', η οποία σημαίνει νερό, λόγω της παρουσίας των μεγάλων λιμνών  Cocibolca (ή Lake Nicaragua) και Managua (ή Lake Xolotlán), καθώς και μικρότερων λιμνών και ποταμών στην ευρύτερη περιοχή.

 

 

Γλωσσική Υπαγωγή

Τα Ισπανικά είναι η επίσημη γλώσσα της Νικαράγουα και ομιλείται από το 70% και πλέον του πληθυσμού. Οι περισσότεροι Ισπανόφωνοι ζουν στις πεδινές περιοχές κατά μήκος του Ειρηνικού Ωκεανού και στις κεντρικές ορεινές περιοχές της χώρας.
Η Γραμματική και η χρήση της γλώσσας ακολουθούν τις φόρμες των Ισπανικών ιδιωμάτων της ευρύτερης Κεντρικής Αμερικής, που έχουν κάποιες σημαντικές διαφορές από την επίσημη Ισπανική γλώσσα. Η Βρετανική παρουσία στη Νικαράγουα εισήγαγε κάποιες αγγλικές λέξεις στην ομιλία των Ισπανόφωνων, ιδίως στις δυτικές περιοχές της χώρας.
Το ίδιο συνέβη και με κάποιες λέξεις που εντάχθηκαν στο γλωσσικό ιδίωμα της Νικαράγουα και οι οποίες ανήκαν στην Αμερικανική “αργκό”, κατά την περίοδο κατοχής της χώρας από τους Αμερικανούς πεζοναύτες.
Οι Creoles, οι έγχρωμοι κάτοικοι της Καραϊβικής, είναι απόγονοι σκλάβων από την εποχή της αποικιοκρατίας, Τζαμαϊκανών εμπόρων και εργατών της Εταιρείας των Δυτικών Ινδιών.
Οι Creoles μιλούν κυρίως την Αγγλική γλώσσα, αν και κάποιοι από αυτούς έχουν ως δεύτερη γλώσσα και τα Ισπανικά.
Οι αυτόχθονες κάτοικοι των πεδινών περιοχών της Καραϊβικής, οι Miskito, Rama, και Sumu, διατηρούν επί το πλείστον τις δικές τους παλιές διαλέκτους. Ωστόσο, οι Αγγλόφωνοι Miskito προέβαλαν αντίσταση στο να ενταχθούν στην Ισπανική κουλτούρα.
Αναφέρονται στους Ισπανόφωνους Νικαραγουανούς ως  "los Espanoles" η "the Spanish," διαφοροποιώντας ξεκάθαρα τους εαυτούς τους από τους δυτικής προέλευσης συμπατριώτες τους.
Οι Creoles μοιράζονται με τους Miskito την ίδια άρνηση όσον αφορά τη δυτική Ισπανική κουλτούρα. Η Black Carib διάλεκτος, γνωστή επίσης και ως Garifuna , είναι ένα αμάλγαμα της αρχαίας γλώσσας Arawak , Αφρικανικών διαλέκτων και εκφράσεων που προέρχονται από την Αγγλική γλώσσα.

 


 

Ιστορία

Η Νικαράγουα "ανακαλύφθηκε" για πρώτη φορά από τους Ευρωπαίους, όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος έφτασε εκεί από την Ονδούρα και εξερεύνησε την ανατολική ακτή, στο τέταρτο ταξίδι του στην Αμερική το 1502.

Το 1522, οι πρώτοι Ισπανοί εισήλθαν στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Νικαράγουα.

Όταν έφτασαν στη δυτική Νικαράγουα, στις αρχές του 16ου αιώνα, βρήκαν τρεις κυρίαρχες φυλές, την καθεμία με διαφορετική κουλτούρα και γλώσσα: τους Niquirano ή Nicarao, τους Chorotegano, και τους Chontal. Αυτές οι διαφορετικές, ως προς τη φυλετική/πολιτισμική προέλευση, ομάδες καταλάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής της Νικαράγουα και είχαν ανεξάρτητους αρχηγούς, οι οποίοι κυβερνούσαν σύμφωνα με τους νόμους και τα έθιμα της κάθε φυλής.
Τα όπλα τους ήταν σπαθιά, βέλη και δόρατα κατασκευασμένα από ξύλο. Η μοναρχία ήταν το είδος διακυβέρνησης για τις πιο πολλές φυλές της ευρύτερης περιοχής της Νικαράγουα. Ο απόλυτος άρχων ήταν ο φύλαρχος ή  cacique, ο οποίος μαζί με τους πρίγκιπές του διαμόρφωνε τη ντόπια τάξη των ευγενών.
Οι νόμοι και οι κανονισμοί διαδίδονταν από βασιλικούς αγγελιοφόρους οι οποίοι επισκέπτονταν την κάθε κοινότητα και συγκαλούσαν τους κατοίκους, προκειμένου να τους μεταφέρουν τις διαταγές του φυλάρχου.

 

 

Η αναπόφευκτη σύγκρουση με τις Ισπανικές δυνάμεις εξουθένωσε τον ντόπιο πληθυσμό. Ο πολιτισμός τους καταστράφηκε.

Μέχρι το 1529, η κατάκτηση της Νικαράγουα είχε ολοκληρωθεί. Κάποιοι από τους Ισπανούς κατακτητές, στις διαμάχες που κατόπιν ξέσπασαν μεταξύ τους, αποδείχτηκαν αήττητοι, αλλά κάποιοι άλλοι εκτελέστηκαν ή δολοφονήθηκαν. Ένας από τους νικητές ήταν και ο Pedrarias Dávila.
Αν και έχασε τον έλεγχο του Παναμά, προχώρησε προς τη Νικαράγουα και εγκαθίδρυσε τη βάση του στη León.

 

 

Η γη τεμαχίστηκε και διαμοιράστηκε στους Ισπανούς κατακτητές.
Η περιοχή που παρουσίαζε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον ήταν το δυτικό μέρος της χώρας. Συμπεριελάμβανε μια τεράστια εύφορη κοιλάδα, με απέραντες λίμνες με φρέσκο νερό, μια σειρά από ηφαίστεια, καθώς και ηφαιστειακές λίμνες. Πολλοί από τους αυτόχθονες Ινδιάνους έγιναν δούλοι των Ισπανών με σκοπό τη διατήρηση και την ανάπτυξη των “κρατιδίων” τους.
Κάποιοι άλλοι, πάντα υπό καθεστώς δουλείας, στάλθηκαν στα ορυχεία της βόρειας Νικαράγουα, αλλά η πλειονότητα στάλθηκε στον Παναμά και στο Περού προς όφελος των νέων αριστοκρατών γαιοκτημόνων.
Πολλοί Ινδιάνοι πέθαναν από άγνωστες σε αυτούς Ευρωπαϊκές ασθένειες, αλλά και λόγω κακομεταχείρισης από τους Ισπανούς που έλεγχαν όλα όσα ήταν αναγκαία για τη συντήρησή τους.

Οι φυλές Niquirano ή Nicarao και Chorotegano  ήρθαν σε επιμειξία με τους Ισπανούς κατακτητές, ανοίγοντας το δρόμο για τη φυλετική μείξη των ντόπιων και των Ευρωπαίων, από την οποία προέκυψαν οι γνωστοί σήμερα ως mestizos.

Η ιστορία της Νικαράγουα παρέμεινε σχετικά στατική για 300 χρόνια μετά την κατάκτησή της από τους Ισπανούς. Υπήρξαν κάποιοι δευτερευούσης σημασίας εμφύλιοι πόλεμοι και επαναστάσεις, αλλά κατεστάλησαν ταχύτατα.

Το 1821, η Νικαράγουα έγινε μέρος της Πρώτης Μεξικανικής Αυτοκρατορίας, το 1823 έγινε μέλος των Ηνωμένων Περιφερειών της Κεντρικής Αμερικής και τελικώς το 1838 έγινε αυτόνομη και ανεξάρτητη δημοκρατία.

 

 

Η πολιτική ζωή της Νικαράγουα, μετά την ανεξαρτησία της, χαρακτηρίστηκε κυρίως από την αντιπαλότητα ανάμεσα στη φιλελεύθερη αριστοκρατία της πόλης León και τη συντηρητική αριστοκρατία της πόλης Granada. Η αντιπαλότητα συχνά κατέληγε σε εμφύλιο πόλεμο, ιδίως κατά τη χρονική περίοδο 1840-1850.

Κατά τη διάρκεια όλου του 19ου αιώνα, η Νικαράγουα προσέλκυσε πολλούς μετανάστες από την Ευρώπη, κυρίως από τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Γαλλία, οπότε και διαμορφώθηκε ένα κοινωνικό και πολιτισμικό κράμα που το χαρακτήριζε η διαφορετικότητα και από το οποίο προέκυψε η Νικαράγουα του σήμερα.

Τον 19ο  αιώνα, επίσης, η Νικαράγουα έχασε την ευκαιρία να αποκτήσει φήμη και παγκόσμια σπουδαιότητα εξαιτίας ενός παράξενου γυρίσματος της μοίρας.
Είχαν προηγηθεί πολλές συζητήσεις από Δυτικές κυβερνήσεις σχετικά με την κατασκευή μιας διώρυγας δια μέσου της χώρας, η οποία θα ένωνε τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό και θα επιτάχυνε τους θαλάσσιους εμπορικούς δρόμους. Ωστόσο, έως το 1899 η κατασκευή αυτής της δια-Αμερικανικής θαλάσσιας οδού είχε ήδη ξεκινήσει νοτιότερα, στον Παναμά.
Γεγονός πάντως είναι πως η εμπλοκή ξένων δυνάμεων στην εσωτερική πολιτική της Νικαράγουα κυριάρχησε όλο τον 19ο αιώνα και συνεχίστηκε και στον 20ο. Μέχρι το 1912 ο στρατός των ΗΠΑ είχε καταλάβει τη Νικαράγουα (ως μέρος των πρωταρχικών “Banana Wars”) και αυτό διήρκεσε μέχρι το 1933.

 

 


Η απόσυρση των ΗΠΑ από τη Νικαράγουα οφειλόταν εν μέρει στην αντίσταση της οποίας ηγήθηκε ο στρατηγός Augusto Cesar Sandino, και ο οποίος διεξήγαγε ανταρτοπόλεμο εναντίον των Αμερικανών πεζοναυτών και της Νικουαραγουανής ψευδοκυβέρνησης “ανδρείκελων” από το 1927-1933.
Ο Sandino πέρασε στην ιστορία της Νικαράγουα ως εξαιρετικά δημοφιλής πολιτική φυσιογνωμία και εκείνη την εποχή ηγήθηκε της κυβέρνησης της προσφάτως απελευθερωθείσας Νικαράγουα.
Η αντιπαλότητα ανάμεσα στον Sandino και έναν άλλο ηγέτη της χώρας, τον Anastasio Somoza García, ο οποίος είχε τοποθετηθεί στη Νικαράγουα ως όργανο της Αμερικανικής κυβέρνησης, οδήγησε τελικώς στη δολοφονία του Sandino  το 1934, με διαταγή του Somoza. Μετά τη δολοφονία του αντιπάλου του, ο Somoza και η οικογένειά του, εν συνεχεία, εγκατέστησαν στη Νικαράγουα τη μακροβιότερη δικτατορία, η οποία διήρκεσε για 43 ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 1979.

 


Έως το 1961, η αντίδραση κατά της δυναστείας  Somoza είχε λάβει μεγάλες διαστάσεις και τότε ο Carlos Fonseca ανατρέχοντας στην επιρροή που είχε στις λαϊκές μάζες ο μεγαλύτερος ήρωας της χώρας, ο Sandino, διαμόρφωσε το αντιστασιακό κίνημα Sandinista National Liberation Front, γνωστό επίσης και ως  Sandinistas.
Ο επαναστατικός τους πόλεμος διήρκεσε 18 χρόνια, έως το 1979, οπότε και πήραν την εξουσία, υποστηριζόμενοι από την πλειοψηφία του λαού της Νικαράγουα, από την ισχυρή Καθολική Εκκλησία και πολλές γειτονικές κυβερνήσεις, όπως εκείνες της Κόστα Ρίκα, του Παναμά, του Μεξικό και της Βενεζουέλα.
Τη νέα κυβέρνηση  αποτελούσε μια ομάδα πέντε ηγετικών στελεχών των Sandinistas, στην οποία συμπεριλαμβανόταν ο Daniel Ortega. Η Νικαράγουα αντιμετώπισε τεράστια προβλήματα με τις ΗΠΑ στη δεκαετία του 1980, επειδή αρχικώς το Sandinista National Liberation Front ήταν εμπνευσμένο από την Κουβανική Επανάσταση και ήταν ολοφάνερο πως μία Κούβα ήταν ήδη αρκετή για τις ΗΠΑ στη Νότιο Αμερική.
Η νέα κυβέρνηση της Νικαράγουα αντιμετωπίστηκε ως εν δυνάμει απειλή και η κυβέρνηση Reagan βοήθησε στην ίδρυση και διαμόρφωση μιας αντεπαναστατικής ομάδας κατά των Sandinistas, η οποία ιστορικά είναι γνωστή ως Contras. Η Νικαράγουα ενεπλάκη σε σφοδρό εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος διήρκεσε για 10 περίπου έτη.
Ωστόσο, η εξάντληση, που μοιραία επήλθε κάποια στιγμή και στα δύο στρατόπεδα, οδήγησε στην κατάπαυση του πυρός (στην Sapoa) μεταξύ των Sandinistas και των Contras, στις 23 Μαρτίου του 1988.

 

      

 

Η χώρα εξουθενώθηκε από τον εμφύλιο πόλεμο, το εμπάργκο που της επέβαλλαν για πολλά χρόνια οι ΗΠΑ και επιπλέον χτυπήθηκε σκληρά από πολλούς σεισμούς και τυφώνες.
(Ο Τυφώνας Mitch, στο τέλος του Οκτωβρίου του 1998, ο εξαιρετικά καταστροφικός Τυφώνας Joan, πρότερος του Τυφώνα Mitch κατά μια δεκαετία περίπου, και ο Τυφώνας Felix, βιαιότατος τυφώνας κατηγορίας 5, το 2007).

 

                   

 

Η Νικαράγουα κατάφερε να ξανακτίσει , μέχρι κάποιου σημείου, την οικονομία της, ωστόσο, και τα σταθερά της βήματα στον τομέα αυτό μαζί με την απουσία βίας, σε σύγκριση με τις γειτονικές της χώρες Ονδούρα και Ελ Σαλβαντόρ, τα τελευταία χρόνια, ισχυροποίησαν σε τεράστιο βαθμό τον Ortega, καθιστώντας τον ως την καλύτερη πιθανή επιλογή για πολλούς Νικαραγουανούς. Ο Daniel Ortega έχει κερδίσει τέσσερις προεδρικές εκλογές, μέχρι σήμερα. (1984, 2006, 2011, 2016).

 

Οικονομία

Ένα από τα κλειδιά της οικονομικής ανάπτυξης ήταν ανέκαθεν η παραγωγή προϊόντων προς εξαγωγή.
Αν και τα παραδοσιακά προϊόντα όπως ο καφές, το κρέας και η ζάχαρη συνεχίζουν να ηγούνται στον κατάλογο των εξαγωγών της Νικαράγουα, η ταχύτερη αύξηση παρατηρείται πλέον σε μη παραδοσιακά προϊόντα εξαγωγής: υφαντουργία και χρυσός, θαλασσινά, καθώς και φιστίκια, σουσάμι, πεπόνια και κρεμμύδια.
Το 2007, οι εξαγωγές ξεπέρασαν το ένα δισεκατομμύριο $US για πρώτη φορά στην ιστορία της Νικαράγουα.

 

 

Τα τελευταία 12 χρόνια, ο τουρισμός αυξήθηκε κατά 394%.
Η ταχύτατη αύξηση τον κατέστησε τη δεύτερη μεγαλύτερη πηγή ξένου κεφαλαίου στη Νικαράγουα.
Η εκπληκτική φυσική ομορφιά της χώρας (λίμνες, ηφαίστεια, τροπικά δάση και σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας) προσφέρει πολλές ευκαιρίες στους τουρίστες να την ανακαλύψουν, μαζί με την επίσης πλούσια και ενδιαφέρουσα ιστορία της, (με κύριους πόλους έλξεως τις δύο πανέμορφες αποικιακές πόλεις, Granada και Leon).

 

 

Η οικονομία  εξακολουθεί πάντα να είναι υπό ανάκαμψη, ωστόσο, και η Νικαράγουα συνεχίζει να εφαρμόζει περαιτέρω μεταρρυθμίσεις.
Οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος, προμηθεύοντας το 25% των εισαγώγιμων προϊόντων και λαμβάνοντας περίπου το 60% των εξαγώγιμων.
Περίπου 25, εν μέρει ή εξ’ ολοκλήρου, θυγατρικές εταιρείες Αμερικανικών πολυεθνικών εταιρειών λειτουργούν στη Νικαράγουα.
Οι μεγαλύτερες από αυτές έχουν επενδύσει στην ενέργεια, τις επικοινωνίες, τη βιομηχανία, την αλιεία, τον τουρισμό και τις καλλιέργειες αλιευμάτων (γαρίδες και άλλα συναφή θαλασσινά).

 

Σύστημα Υγείας

Το Σύστημα Υγείας στη Νικαράγουα συμπεριλαμβάνει συνεργασία ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα.
Αν και ο τομέας της υγείας έχει βελτιωθεί τις τελευταίες δεκαετίες με την αποτελεσματική αξιοποίηση πόρων, σε σχέση με άλλες χώρες της Κεντρικής Αμερικής, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει προκλήσεις, καθώς προσπαθεί να ανταποκριθεί  στις υγειονομικές ανάγκες του πληθυσμού που διαφέρουν ανά κοινωνική ομάδα και περιοχή.

Αν και οι μεταδοτικές ασθένειες, όπως οι ιογενείς Dengue, Chikunguya, και Zika εξακολουθούν να επιμένουν και να απειλούν μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας, υπάρχουν και νέες απειλές που αφορούν σε νόσους όπως ο διαβήτης, η καρδιοπάθεια και ο καρκίνος και οι οποίες παλιότερα σχετίζονταν με πιο προηγμένες χώρες.
Επιπλέον, ανησυχητικές διαστάσεις, όσον αφορά τον γυναικείο πληθυσμό, έχουν πάρει ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας και οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες σε εφηβική ηλικία.

Η κυβέρνηση της Νικαράγουα εγγυάται καθολική δωρεάν περίθαλψη για όλους τους πολίτες της.
Ωστόσο, ο σχετικά περιορισμένος εκσυγχρονισμός της μορφής των παρεχόμενων υπηρεσιών στον τομέα της υγείας και η άνιση κατανομή πόρων και ιατρικού προσωπικού συμβάλλουν στην έλλειψη επαρκούς και ποιοτικής ιατρικής περίθαλψης στις περισσότερο απομονωμένες περιοχές (στις αγροτικές κοινότητες της κεντρικής Νικαράγουα και της παράκτιας περιοχής του Ατλαντικού).
Προκειμένου να ανταποκριθεί στη διαφορετικότητα των αναγκών ανά περιοχή, η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει ένα αποκεντρωτικό μοντέλο, που προσπαθεί να δώσει  έμφαση στην ιατρική πρόληψη και την πρωτοβάθμια ιατρική περίθαλψη σε κοινοτικό επίπεδο.

 

        

 

Εκπαίδευση

Μια εκστρατεία κατά του αναλφαβητισμού, το 1980, με την αξιοποίηση μαθητών λυκείου που λειτουργούσαν ως εθελοντές δάσκαλοι, μείωσε τον αναλφαβητισμό από το 50% στο 25% του πληθυσμού.
(Σε αυτό το ποσοστό επιτυχίας, ωστόσο, δε συμπεριλαμβανόταν ένας αριθμός ενηλίκων, τους οποίους η κυβέρνηση είχε κατηγοριοποιήσει ως μη δυνάμενους πλέον να διδαχθούν γραφή και ανάγνωση).  

Ωστόσο, παρά τις αποφασιστικές προσπάθειες των Sandinistas να επεκτείνουν  το σύστημα εκπαίδευσης στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Νικαράγουα παρέμενε μια κοινωνία με ελλειπή εκπαίδευση το 1993. 
Ακόμη και πριν από τον πόλεμο με τους Contras και την οικονομική κρίση, η οποία εξανάγκασε σε μείωση τις δαπάνες για την εκπαίδευση, επαναφέροντάς τες στα επίπεδα του 1970, το σύστημα παιδείας δυσκολευόταν να ανταπεξέλθει στον ραγδαία αυξανόμενο πληθυσμό που βρισκόταν σε ηλικία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.  

Ανάμεσα στη δεκαετία του 1980 και του 1990, ο αριθμός των παιδιών ηλικίας από 5 έως 14 ετών είχε αυξηθεί κατά ένα ποσοστό 35%.  Στο τέλος της εποχής των Sandinistas, ο αριθμός των αναλφάβητων είχε αυξηθεί και πάλι και ό,τι είχε επιτευχθεί με την εκστρατεία κατά του αναλφαβητισμού το 1980 είχε απολεσθεί.
Ωστόσο, σε γενικές γραμμές, οι εγγραφές σε σχολεία ήταν περισσότερες από όσες ήταν στη δεκαετία του 1970. Ιδίως στις αγροτικές περιοχές, η πρόσβαση στην εκπαίδευση είχε διευρυνθεί δραματικά.
Όμως μια όχι ευκαταφρόνητη μειονότητα παιδιών, που θα έπρεπε να παρακολουθούν τα μαθήματά τους σε Δημοτικό και Γυμνάσιο, δεν προσερχόταν στα σχολεία.
Οι μαθητές που εν τέλει ολοκλήρωναν την πρωτοβάθμια εκπαίδευση δεν ξεπερνούσαν τα επίπεδα του 1979. Το εκπαιδευτικό σύστημα της Νικαράγουα δεν πληρούσε καν τα ούτως ή άλλως χαμηλά κριτήρια του μέσου εκπαιδευτικού συστήματος της Κεντρικής Αμερικής.

Στις μέρες μας, πάντως, υπάρχει ελπίδα στον ορίζοντα, καθώς οι νέοι άνθρωποι στη Νικαράγουα ενδιαφέρονται όλο και περισσότερο, προκειμένου να αποκτήσουν μια καλύτερη εκπαίδευση.
Το 65% του συνολικού πληθυσμού είναι νέοι κάτω των 25 ετών και τόσο η πρωτοβάθμια, όσο και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι και δωρεάν, αλλά και υποχρεωτικές.
Αρκετά πανεπιστήμια της Νικαράγουα υπάγονται πλέον σε κάποια πανεπιστήμια των ΗΠΑ.
Επιπλέον, η κυβέρνηση της Νικαράγουα έχει αυξήσει τα κονδύλια, προκειμένου να βελτιώσει την εκπαίδευση σε όλη τη χώρα, ενώ έχουν γίνει πολύ μεγάλες προσπάθειες για να αυξηθεί ο αριθμός της εγγραφής φοιτητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

 

   

 

Πανίδα και Χλωρίδα

Η Νικαράγουα είναι μια από τις μεγαλύτερες χώρες της Κεντρικής Αμερικής και έχει μια ομορφιά που διακρίνεται από έντονη διαφορετικότητα.
Είναι γνωστή για τα ηφαίστειά της, για το Rio Coco, για τις μεγάλες λίμνες στην ενδοχώρα, τη λίμνη Nicaragua και τη λίμνη Managua, αλλά και για την εκπληκτική υδρόβια ζωή της.
Η χώρα είναι προικισμένη με δάση επτά διαφορετικών τύπων, από υποτροπικά, ξηρά δάση μέχρι τροπικά δάση με παρθένα βλάστηση, καθώς και σαβάνα με θαμνώδη βλάστηση.
Καθεμία από τις δασώδεις περιοχές της έχει τη δική της μοναδική συλλογή από φυτά και ζώα. Ωστόσο, μεγάλο μέρος  της βιοποικιλότητάς της κινδυνεύει να εξαφανιστεί.
Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης, προκειμένου να προστατευθεί η άγρια ζωή, η φτώχεια, η αύξηση του πληθυσμού και οι κλιματολογικές αλλαγές είναι εξαιρετικά αρνητικοί παράγοντες για τη διατήρηση της σπάνιας πανίδας και χλωρίδας της.

Ο διεθνής οικολογικός οργανισμός Fauna & Flora International (FFI) έχει ενεργοποιηθεί στη Νικαράγουα από το 1998, συμβάλλοντας στη διατήρηση της βιοποικιλότητας και στην ενίσχυση ντόπιων και εθνικών εταίρων προς αυτή την κατεύθυνση. Το πρόγραμμα του  FFI στη Νικαράγουα εργάζεται από κοινού με το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων, προκειμένου να υποστηρίξει την καλή διαχείριση των προστατευμένων περιοχών.  

Τα προγράμματα προτείνουν λύσεις που είναι βιώσιμες και εφικτές για την κάθε περιοχή, προκειμένου να διασωθούν τα υπό εξαφάνιση σπάνια είδη πανίδας και χλωρίδας, όπως τα ξηρά τροπικά δάση, το νησί Ometepe, καθώς και απειλούμενα είδη όπως οι θαλάσσιες χελώνες.

 

          

 

Οι ιστορικές αποικιακές πόλεις Granada και Leon

Η ιστορική Granada, ο πρώτος σταθμός, συνήθως, για όσους επισκέπτονται τη Νικαράγουα, είναι απλώς υπέρκομψη και φωτογενής και έχει πολλά να προσφέρει, είτε επισκεφθεί κανείς την ίδια την πόλη είτε τα προάστιά της. Διαθέτει την πολύχρωμη γοητεία που σε πολλούς θυμίζει τις πιο όμορφες πόλεις της Κούβας, όπως το Trinidad ή το Cienfuegos.
Πλακόστρωτα δρομάκια, πολλές εκκλησίες, όπως ο πανέμορφος Καθεδρικός και η  Iglesia de la Merced, από το καμπαναριό της οποίας ατενίζει κανείς μια εκπληκτική θέα 360 μοιρών, πανέμορφες πλατείες, όπως η Parque Central, ενδιαφέροντα μουσεία, όπως το Museo San Francesco και θαυμάσια παλιά κτήρια.
Η Γρανάδα βρίσκεται κοντά στη λίμνη Νικαράγουα και περιβάλλεται από ηφαίστεια, μεταξύ των οποίων το Mombacho και το Masaya. Ακόμη και τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού, στην υπέροχη πόλη πνέει μια δροσερή αύρα.

 

             

 

Ιστορικά, η Leon ήταν ανέκαθεν μια από τις πιο σημαντικές πόλεις της Νικαράγουα, τόσο οικονομικά, όσο και κοινωνικά. Στην πραγματικότητα, η πόλη λειτούργησε ως πρωτεύουσα της χώρας πολλές φορές μετά την ανεξαρτησία (1821), εναλλάσσοντας τον τίτλο της με τη Granada, την αιώνια αντίπαλό της.
Η διαμάχη ανάμεσα στις δυο υπέροχες αποικιακές πόλεις συνεχίστηκε μέχρις ότου η Μανάγκουα ανακηρύχτηκε ως η μοναδική και μόνιμη πλέον πρωτεύουσα της χώρας.

 Η 'Basilica Catedral de La Asunción', ευρέως γνωστή ως ο Καθεδρικός Ναός της Leon, συμβολίζει το κέντρο της πόλης. Τα κτήρια της αξίζουν μια επίσκεψη, όχι μόνον για τον εντυπωσιακό τους αρχιτεκτονικό ρυθμό, αλλά, επίσης, επειδή φιλοξενούν μαυσωλεία σημαντικών προσωπικοτήτων, όπως του Ruben Dario, ο οποίος θεωρείται ως ο "πρίγκιπας της Ισπανικής Λογοτεχνίας".
Επιπλέον στην πόλη βρίσκονται πολλά σημαντικά μουσεία και πολιτιστικά κέντρα. Ένα από αυτά είναι το Μουσείο Ruben Dario, το οποίο είναι στην πραγματικότητα το σπίτι στο οποίο έζησε ο μεγάλος ποιητής για 14 ολόκληρα χρόνια. Άλλα ελκυστικά σημεία είναι το Museum of Legends and Traditions, το Adiact Museum, το Museo Archivo Alfonso Cortes, το Ortiz-Gordian Foundation, η Casa Salud Debayle, το Εντομολογικό Μουσείο, το Museum of Sacred Art of Sutiaba, καθώς και πολλά άλλα.

 

            

 

Τέχνη

Ο Omar D'León είναι γνωστός Νικαραγουανός ζωγράφος και ποιητής. Το 1982, ένας από τους πίνακές του  αναπαρήχθη με τη μορφή γραμματοσήμου της UNICEF. Πολλοί άλλοι πίνακές του φιλοξενούνται σε πολλά μουσεία του κόσμου, όπως στο Art Museum of the Americas στην Washington, D.C., στο Ponce Museum of Art στο Puerto Rico, στο Museum of Latin American Art στο Long Beach, στο Chicago Art Institute, καθώς και στο José Luis Cuevas Museum στο Mexico City.

 

 

Ο Armando Morales, ο οποίος γεννήθηκε στη Granada της Νικαράγουα, θεωρείται ένας από τους πλέον σημαντικούς ζωγράφους της χώρας και έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις για τα έργα του. Παρέλαβε την πρώτη του διάκριση στο διαγωνισμό Central American Painting Contest "15 de Septiembre" (15 Σεπτεμβρίου) ο οποίος διεξήχθη στη Γουατεμάλα το 1956. Το βραβείο του δόθηκε για τον πίνακα που ονομαζόταν "Spook-Tree".  Το ίδιο αυτό έργο αγοράστηκε αργότερα από το Museum of Modern Art της Νέας Υόρκης.
Επιπλέον, κάποιοι από τους πίνακές του φιλοξενήθηκαν στην έκθεση "Six Nicaraguan Artists" στην Washington.
Ο Morales απέσπασε για το έργο του εξαιρετικές κριτικές και πούλησε όλους τους πίνακές του τότε.

 

 

Λογοτεχνία

Ίχνη της λογοτεχνίας της Νικαράγουα συναντώνται στην Προ-Κολομβιανή Εποχή, στους μύθους και την προφορική παράδοση, μέσω των οποίων οι αυτόχθονες Ινδιάνοι περιέγραφαν την κοσμογονική άποψη που είχαν για τον κόσμο. Κάποιοι από αυτούς τους παλαιούς μύθους εξακολουθούν ακόμη να είναι γνωστοί και στη σύγχρονη Νικαράγουα.
Όπως σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, έτσι και εδώ, οι Ισπανοί κατακτητές επηρέασαν βαθιά τόσο την κουλτούρα, όσο και τη λογοτεχνία. Η λογοτεχνία της Νικαράγουα έχει να επιδείξει σπουδαίες, διεθνώς,  λογοτεχνικές φυσιογνωμίες που έγραψαν μεγάλα έργα στην Ισπανική γλώσσα, όπως ο Rubén Darío, ο μεγαλύτερος συγγραφέας της χώρας και επίσης γνωστός και ως "Πατέρας του Μοντερνισμού", εφόσον εκείνος ήταν που ηγήθηκε του συγκεκριμένου σημαντικότατου λογοτεχνικού κινήματος, που έκανε την εμφάνισή του στο τέλος του 19ου αιώνα και επηρέασε σημαντικά την παγκόσμια λογοτεχνία.
Μεταξύ των πολλών και εξαιρετικών συγγραφέων της Νικαράγουα συγκαταλέγονται επίσης οι: Salomón de la Selva, Carlos Martínez Rivas, Pablo Antonio Cuadra, Alberto Cuadra Mejia, Manolo Cuadra Vega, Pablo Alberto Cuadra Arguello, Ernesto Cardenal, Sergio Ramírez Mercado, Gioconda Belli, José Coronel Urtecho, Alfonso Cortés, Julio Valle Castillo και Claribel Alegría.

 

 

Αθλητισμός

Το Baseball είναι το εθνικό σπορ της Νικαράγουα και στάδια του συγκεκριμένου αθλήματος βρίσκονται σε πολλές από τις πόλεις της. Στη Μανάγκουα, την πρωτεύουσα της χώρας, βρίσκεται το μεγαλύτερο και πιο εντυπωσιακό από όλα. Υπάρχουν πολλές επαγγελματικές ομάδες στη Νικαράγουα, ενώ η Εθνική της Ομάδα baseball κατέκτησε την 4η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996. Μερικοί από τους πιο διάσημους Νικαραγουανούς παίκτες του αθλήματος αυτού είναι οι: Oswaldo Mairena, Denis Martinez,  Everth Cabrera, Wilton López, Erasmo Ramírez.


 

Το Boxing είναι ένα ακόμη δημοφιλές άθλημα στη Νικαράγουα. Αυτό ενδεχομένως οφείλεται στην εξαιρετικά επιτυχημένη διεθνή καριέρα του διάσημου Νικαραγουανού boxer Alexis Arguello. Όπως και σε πολλές άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, έτσι και εδώ, στην καρδιά των φιλάθλων βρίσκεται και το ποδόσφαιρο.

 

 

Η Νικαράγουα έχει μια εξαιρετικά εκτεταμένη ακτογραμμή, οπότε το ψάρεμα είναι εξαιρετικά δημοφιλές, τόσο για τους ντόπιους, όσο και για τους επισκέπτες της. Ο Απρίλιος, ο Μάιος και ο Οκτώβριος είναι η καλύτερη εποχή για το ψάρεμα και οι καλύτερες ψαριές αφορούν στο εξαιρετικό σκουμπρί και την πεντανόστιμη  ρέγγα.
Άλλα σπορ που απολαμβάνουν οι επισκέπτες της Νικαράγουα είναι η ορειβασία, η ποδηλασία, το surfing, το κολύμπι, η ιστιοπλοΐα και η ιππασία σε ανοιχτούς χώρους.
Η Νικαράγουα διαθέτει πολλά βουνά και ηφαίστεια και υπάρχουν πολλά μονοπάτια για πεζοπορία και ποδηλασία βουνού. Για τους ενθουσιώδεις λάτρεις των περισσότερων σπορ σε ανοιχτούς χώρους, η Νικαράγουα θεωρείται ένας πραγματικός παράδεισος.

 

 

Μουσική Κουλτούρα

 

Η μουσική της Νικαράγουα είναι ένα κράμα από ντόπιες και Ευρωπαϊκές επιρροές, κυρίως Ισπανικές.
Στα μουσικά όργανα συμπεριλαμβάνεται η marimba, αλλά και διάφορα άλλα που συναντώνται σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και είναι εξαιρετικά δημοφιλή ( bongos, trumpets, guitars και πολλά άλλα).
H Pop Latina μουσική εκπροσωπείται εδώ από Κουβανούς, Βραζιλιάνους, Μεξικανούς και Παναμέζους καλλιτέχνες, αλλά και από Ευρωπαίους και Αμερικανούς, επίσης.
Στους Νικαραγουανούς αρέσει η ντόπια μουσική τους, αλλά απολαμβάνουν και μουσικές από πολλά άλλα μέρη του κόσμου. Τους αρέσει η bachata και το meringue της Δομινικανής Δημοκρατίας, η reggae της Τζαμάικα, το reggaeton του Παναμά και η Cumbia της Κολομβίας.
Τα συγκεκριμένα είδη τα έχουν ενσωματώσει στη δική τους μουσική κουλτούρα, όπως άλλωστε και τη heavy metal rock μουσική, η οποία είναι πολύ δημοφιλής ανάμεσα στους νεώτερους Νικαραγουανούς.

Η ακτή της Καραϊβικής που ανήκει στην Νικαράγουα είναι γνωστή για το μουσικό είδος Palo de Mayo, ένα είδος ζωηρής και αισθησιακής χορευτικής μουσικής, που είναι εξαιρετικά δυνατή και ακούγεται με ενθουσιασμό από τους ντόπιους στο Palo de Mayo festival.
Η κοινότητα Garifuna στη Νικαράγουα είναι γνωστή για τη δημοφιλή της μουσική που είναι γνωστή ως  Punta.

Ανάμεσα στους συνθέτες και τραγουδιστές που ανήκουν στη νέα γενιά των Νικαραγουανών δημιουργών, υπάρχουν κάποιοι που ξεχωρίζουν, όπως ο υποψήφιος για το Latin Grammy Ramón Armando Mejía (Perrozompopo), ο Arturo Vaughan, ο Moisés Gadea, ο Juan Montenegro και ο Junior Escobar.

 

 

 

 


 

Κουζίνα Νικαράγουας


Η μαγειρική τέχνη της Νικαράγουα έχει τη μακρινή καταγωγή της στην Προ-Κολομβιανή Εποχή.
Αργότερα, στα χρόνια της αποικιοκρατίας, η παράξενη, δημιουργική και ποικίλη κουζίνα των Creole ήταν το αποτέλεσμα της μείξης δύο διαφορετικών φυλών.
Σ’ αυτό το είδος του φαγητού, που συμπεριλαμβάνει σούπες και κρεατικά, αλλά και ποικίλα γλυκά, χρησιμοποιούνται πολύ ενδιαφέροντα υλικά.


Γιοι του Καλαμποκιού

Από τη γέννησή της, η πρωταρχική βάση της Νικουαραγουανής γαστρονομίας υπήρξε το καλαμπόκι.
Είναι η γαστρονομική κληρονομιά που άφησαν οι αυτόχθονες που κατοικούσαν τότε στην περιοχή.
Αυτό εξηγεί επίσης τις ομοιότητες ανάμεσα στην τυπική Νικουαραγουανή κουζίνα και τις κουζίνες της Κεντρικής Αμερικής, αλλά και του Μεξικό.
Όλοι τους ήταν γιοι του καλαμποκιού. Το καλαμπόκι, ως υλικό, χρησιμοποιείται με πολλούς τρόπους.
Πολλά ποτά φτιάχνονται από αυτό, όπως το  Chicha και το Pinol.
Το καλαμπόκι είναι επίσης η βάση για πολλά κυρίως πιάτα επίσης, όπως το Nacatamal, το Indio Viejo, η Sopa de Albondiga, αλλά και για snacks και γλυκά όπως το Atolillo και το  Perrereque.


Ένας κόσμος υλικών

Πέρα από το καλαμπόκι, στην κουζίνα της Νικαράγουα χρησιμοποιούνται ευρέως και πολλά άλλα ντόπια, τροπικά προϊόντα. Φρούτα, όπως τα jocote, mango, papaya, tamarind, bananas, pipian, και avocado. Βολβοί, όπως η yucca και η quequisque, αλλά και μυρωδικά όπως το culantro (also called cilantro), η ρίγανη και το achiote.

Άλλο ένα ενδιαφέρον στοιχείο της κουζίνας της Νικαράγουα είναι το είδος του κρέατος που καταναλώνεται εκεί. Κάποιοι ξένοι, Ευρωπαίοι κυρίως, μπορεί να βρουν απίστευτα τα μέρη του κρέατος που αποτελούν λιχουδιές για τους Νικαραγουανούς. Για παράδειγμα, από την αγελάδα, κάποια πιάτα έχουν σα βάση την ουρά, το στήθος, το στομάχι ή το μυαλό. Από τον ταύρο, επίσης χρησιμοποιούνται οι όρχεις.
Και από το χοιρινό, οι Νικαραγουανοι, συχνά χρησιμοποιούν το στομάχι του ζώου για να φτιάξουν το περίφημο πιάτο  chicharron.


Διάσημα Πιάτα της Νικαράγουα

Gallo Pinto:
Οι πιο πολλοί άνθρωποι στη Νικαράγουα τρώνε αυτό το πιάτο καθημερινά σχεδόν και θεωρείται ένα είδος εθνικού συμβόλου.
Αποτελείται από ένα μείγμα τηγανητού ρυζιού με κρεμμύδια, γλυκές πιπεριές και κόκκινα φασόλια, βρασμένα με σκόρδο. Όλα τα υλικά ανακατεύονται και τηγανίζονται μαζί.

 

 

Nacatamal:
Πρόκειται για μια ζύμη που ετοιμάζεται με αλεύρι καλαμποκιού και βούτυρο.
Η ζύμη γεμίζεται κατόπιν με μικρά κομμάτια χοιρινού ή κοτόπουλου, με ρύζι, πατάτες, ντομάτες, κρεμμύδι και γλυκές πιπεριές κομμένες σε φέτες.
Το μείγμα πακετάρεται μέσα σε φύλλα από μικρό μπανανόδεντρο, δένεται σφιχτά και παίρνει το σχήμα μικρού μαξιλαριού. Τυλιγμένα με αυτό τον τρόπο τα υλικά μαγειρεύονται για πέντε περίπου ώρες.

 

 

Vigorón:
το πιάτο αυτό προέρχεται από τη Granada, όπου και το μαγειρεύουν εξαιρετικά.
Ένα πιάτο καλύπτεται με ένα μπανανόφυλλο και από πάνω του τοποθετούνται βολβός yucca, chicharrón (τηγανητό στομάχι χοιρινού) και σαλάτα, φτιαγμένη από λάχανο και ντομάτα για γαρνίρισμα.

 

 

Indio Viejo:
κρέας μαγειρεμένο με κρεμμύδια, σκόρδο, γλυκιά πιπεριά και ντομάτα. Μερικές tortillas αφήνονται να μουλιάσουν στο νερό και να δημιουργήσουν ένα είδος μαλακής ζύμης.
Το κρέας ψιλοκόβεται και κατόπιν τηγανίζεται με τα λαχανικά, τη ζύμη των tortillas και χυμό πορτοκαλιού. Στο τέλος προστίθεται λίγος ζωμός κρέατος.

 

 

Quesillo:
πιάτο που προέρχεται από τη La Paz Centro και το Nagarote, στην περιφέρεια της  León.
Το quesillo παρασκευάζεται εύκολα. Ένα κομμάτι ντόπιου τυριού (που ονομάζεται quesillo) τοποθετείται μέσα σε μια tortilla. Το απλό, γευστικό σάντουιτς τυλίγεται με διαφανή, λεπτή μεμβράνη περιτυλίγματος τροφίμων.
Προστίθενται ξύδι και κρεμμύδια και στο τέλος λίγη φρέσκια κρέμα και μια πρέζα αλάτι στην κορυφή.

 

 

 

Sopa de Mondongo (σούπα με στομάχι αγελάδας):
αυτή η σούπα είναι σπεσιαλιτέ του Masatepe, στην περιφέρεια της Masaya.
Το mondongo ( στομάχι αγελάδας) πλένεται με πολύ ξύδι, πορτοκάλι και λεμόνι.
Στο επόμενο στάδιο κόβεται σε μικρά κομμάτια και μαγειρεύεται με κρεμμύδια, γλυκιές πιπεριές και σκόρδο.
Όταν μαλακώσει αρκετά ,προστίθεται σε αυτό ρύζι, λαχανικά κομμένα σε κομμάτια (quequisque, chayote, γλυκιά πιπεριά, καλαμπόκι). Το μαγείρεμα συνεχίζεται μέχρις ότου η σούπα να είναι έτοιμη.
Το πιάτο μπορεί να συνοδευτεί με αβοκάντο και τυρί.

 

 

Rosquillas:
Σπεσιαλιτέ του Somoto, στην περιφέρεια του Madriz.
Ζύμη καλαμποκιού συνδυάζεται με τυρί, αυγά, βούτυρο και λαρδί. Στη ζύμη δίνεται σχήμα κυκλικό και κατόπιν τοποθετείται στο φούρνο για να ψηθεί.

 

 

 

Rondon:
πιάτο που προέρχεται από τα Bluefields (Carribean Coast).
Το Rondon παρασκευάζεται με ψάρι και μοσχάρι ή χοιρινό.
Μερικές φορές μπορούν να συνδυαστούν τα δύο είδη κρέατος. Κατά την προετοιμασία, το κρέας μαγειρεύεται με μαύρο και καυτερό πιπέρι με ένα μυρωδικό που ονομάζεται nargan, με κρεμμύδι, γλυκιά πιπεριά, μπανάνα, βολβό yucca και βολβό quequisque.

 

 


Παραδοσιακά Ποτά

Arroz-con-Piña Drink:
για την παρασκευή αυτού του ποτού βράζεται ένα τετράφυλλο γαρύφαλλο (μπαχαρικό), ένας ανανάς και ρύζι μέχρι να μαλακώσει. Το ποτό αφήνεται να κρυώσει και ανακατεύεται, καθώς προστίθεται σε αυτό νερό.
Σουρώνεται για να αφαιρεθεί το στερεό μέρος του και στο υγρό που απομένει προστίθεται αρωματική βανίλια, φράουλα και ζάχαρη, κατά βούληση.

 

 

Chicha-de Maíz:
Αυτό το ποτό χρειάζεται μια, δυο ημέρες για να παρασκευαστεί.
Το καλαμπόκι αφήνεται να μουλιάσει και να μαλακώσει μέσα στο νερό όλη τη νύχτα.
Την επόμενη μέρα αλέθεται, τοποθετείται στο νερό και του προστίθεται κόκκινο σιρόπι.
Στη συνέχεια βράζεται. Όταν είναι έτοιμο μια καραμέλα που λέγεται “dulce” τοποθετείται στο παχύρευστο ποτό μαζί με λίγο νερό ακόμη.
Την επόμενη ημέρα στο σχεδόν έτοιμο ποτό προστίθεται ζάχαρη και λίγο νερό ακόμη. Σερβίρεται παγωμένο.

 

 

Γλυκά

Tres Leches:
αυτό το γλυκό παρασκευάζεται με γάλα φρέσκο, με γάλα συμπυκωμένο και φρέσκια κρέμα (από εδώ παίρνει την ονομασία του: τρία γάλατα).
Ένα κέικ με αλεύρι και αυγά παρασκευάζεται και στο μείγμα μπαίνει το ρευστό υλικό με τα τρία γάλατα.
Στο τέλος το γλυκό στολίζεται με λίγη μαρένγκα, συνήθως.

 

 

Cajeta de Coco:
Για την προετοιμασία αυτού του γλυκού χρησιμοποιούνται: καρύδα, νερό καρύδας, yucca και η καραμέλα “dulce”.
Η καρύδα και ο βολβός yucca κόβονται σε λεπτές φετούλες.
Το νερό της καρύδας και το “dulce” μαγειρεύονται μέχρι να δημιουργήσουν ένα είδος μελιού, μέσα στο οποίο ρίχνονται οι λεπτές φέτες καρύδας και yucca. Τα υλικά ανακατεύονται όλα μαζί και το γλυκό είναι έτοιμο.

 

 

                                                                                                                                                       Λευκή