
<< ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Μιανμάρ

Η Myanmar (Μιανμάρ), επισήμως Δημοκρατική Ένωση της Myanmar (Μιανμάρ), γνωστή επίσης και ως Burma (Βιρμανία), είναι ένα κυρίαρχο κράτος στη Νοτιανατολική Ασία, το οποίο συνορεύει με το Μπαγκλαντές, την Ινδία, την Κίνα, το Λάος και την Ταϊλάνδη. 

 

 

Κουλτούρα

Γεωγραφία

Περίπου το ένα τρίτο της ολικής περιμέτρου της Μιανμάρ (5,876 χιλιόμετρα ή 3,651 μίλια) διαμορφώνει μια συνεχή ακτογραμμή 1,930 χιλιομέτρων ή 1,200 μιλίων, κατά μήκος του κόλπου της Βεγγάλης και της Θάλασσας Andaman. Η απογραφή που διεξήχθη στη χώρα το 2014 αποκάλυψε πληθυσμό κατώτερο του αναμενόμενου, αφού καταγράφηκαν συνολικά 51 εκατομμύρια κάτοικοι. Το μέγεθος της Μιανμάρ ανέρχεται στα 676,578 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Πρωτεύουσα είναι η Naypyidaw και η μεγαλύτερη πόλη και πρώην πρωτεύουσα είναι η Yangon (Rangoon).
 

Map of Myanmar

Εθνότητες

Η Μιανμάρ παρουσιάζει εθνολογική πολυμορφία. Η κυβέρνηση αναγνωρίζει επισήμως 135 διαφορετικές εθνότητες, με πλέον επικρατέστερες τις εθνότητες: Bamar (68%), Shan (9%), Karen (7%), Rakhine (3.5%), Chinese (2.5%), Kachin (1.5%) Chin (1%).

           

Ιστορία

Η Ιστορία της Μιανμάρ (Burma) είναι μακρά, πλούσια και πολυπολιτισμική. Έχουν ανακαλυφθεί πολιτισμικά ίχνη που χρονολογούνται από το 11.000 π.Χ, κατά μήκος των κεντρικών της κοιλάδων (κοντά στον ποταμό Ιραουάντι). Λείψανα Παλαιολιθικών και Νεολιθικών οικισμών μαρτυρούν τον διαρκή εποικισμό της περιοχής και καταδεικνύουν τη Μιανμάρ ως κοιτίδα αρχαιότατων πολιτισμών. 

 

Η Περίοδος των Mon

Οι πρώτοι ιστορικά γνωστοί κάτοικοι της περιοχής είναι οι Mon (600π.Χ), των οποίων οι εμπορικοί και πολιτισμικοί δεσμοί με την Ινδία αποτέλεσαν τη βάση για την εισαγωγή και την εξάπλωση του Βουδισμού στη γη της σημερινής Μιανμάρ. Οι Mon εγκαταστάθηκαν νότια, στον κόλπο Mottana, κατά μήκος του ποταμού Chao Phraya και του Δέλτα Irrawaddy. 
 

Mon civilazation


Η Περίοδος των Pyu 

Γύρω στο 100 μΧ, ένας άλλος λαός, Βουδιστικής πολιτισμικής προέλευσης, οι Pyu, εγκαταστάθηκε στην περιοχή που είναι σήμερα γνωστή ως κεντρική Μιανμάρ (Burma) και εγκαθίδρυσε ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον ανθηρά εμπορικά κέντρα της εποχής εκείνης, την πόλη Sri Ksetra.
 

Women of Pyu Era


Anawrahta & Bagan (Η Χρυσή Εποχή)

Ο βασιλιάς Anawrahta (γύρω στο1050μΧ) ίδρυσε το πρώτο ενωμένο κράτος της Μπούρμα στην Bagan και υιοθέτησε ως επίσημη πλέον θρησκεία τον Βουδισμό Theravada. Ακολούθησε μια περίοδος μεγάλου πλούτου και ακμής. Χιλιάδες ναοί και εκατοντάδες μοναστήρια κτίστηκαν τότε και το βασίλειο της Bagan γνώρισε τεράστια άνθηση.

 

  

Bagan valley                                                              Bagan Kingdom

   

Bagan Anawratha period                                                         Anawaratha temple


Οι χρόνοι από τον 13ο  - 18ο  αιώνα

Στα μέσα του 13ου αιώνα μΧ, η αυτοκρατορία άρχισε να φθίνει. Το 1287 οι Μογγόλοι εισέβαλαν στην Burma. Η παρουσία των Μογγόλων δεν κράτησε πολύ, αλλά μετά την αποχώρησή τους η Βιρμανική Αυτοκρατορία διαλύθηκε. 
 

Mongolian invasion


Οι Mon του Νότου ανεξαρτητοποιήθηκαν και ένας νέος λαός, οι Shan,  προερχόμενος από τη σημερινή Ταϊλάνδη κατέλαβε μέρος της Burma.
Τον 15ο αιώνα έφτασαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι στην περιοχή. Ένας Ιταλός έμπορος ονόματι Nicolo di Conti ταξίδεψε έως το Bago.
Τον 16ο αιώνα οι Bamar  καθυπέταξαν τους Shan και δημιούργησαν τη Δεύτερη Βιρμανική Αυτοκρατορία. Μέχρι τον 17ο αιώνα οι Γάλλοι, οι Βρετανοί και οι Ολλανδοί είχαν εκτεταμένες εμπορικές συναλλαγές με την Burma.
Ωστόσο και αυτή η Δεύτερη Βιρμανική Αυτοκρατορία άρχισε μοιραία να φθίνει και το 1752 οι Mon του νότου, με τη βοήθεια των Γάλλων, κατέλαβαν την πρωτεύουσα Bamar και κυριάρχησαν σε όλη την Μιανμάρ.

 

Inwa

Ο θρίαμβος των Mon δε διήρκεσε πολύ. Ο ηγεμόνας Alaungpaya, (προερχόμενος από τον λαό των Bamar) κατέλαβε την περιοχή Inwa το 1753 και μπήκε στην πρωτεύουσα των  Mon το 1755.
Ο Alaungpaya μετονόμασε την Bamar σε Yangon, επισφραγίζοντας την προσωπική του κυριαρχία, όσον αφορούσε τους περισσότερους λαούς της Burma και όχι μόνον τους Bamar και τους Mon, ενώ σηματοδότησε με αυτόν τον τρόπο την απαρχή της Τρίτης Βιρμανικής Αυτοκρατορίας.
Το 1785 ο διάδοχός του, ο Bodawapaya κατέκτησε τη δυτική Burma και επικράτησε σε όλα τα εδάφη της περιοχής.

 

                                                                            Alungpaya Dynasty

Νεώτεροι Χρόνοι- Αγγλική Αποικιοκρατία

Οι νεώτεροι χρόνοι στην ιστορία της Μιανμάρ άρχισαν όταν η τελευταία Βιρμανική δυναστεία στράφηκε προς τα Δυτικά,  προς τη γειτονική Ινδία, στις αρχές του 19ου αιώνα, και ήρθε αντιμέτωπη με τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Οι Βρετανοί κατέκτησαν σταδιακά την Burma και ύστερα την προσάρτησαν στην Ινδία. Υπήρξαν τρεις πόλεμοι μεταξύ των Βρετανών και των Βιρμανών. Μετά τον πρώτο που διήρκεσε από το 1824 έως το 1836 οι Βρετανοί κυριάρχησαν σε εδάφη της Δυτικής Burma. Το 1852, με τη λήξη του δεύτερου πολέμου, επικράτησαν στη Νότια Burma. Τέλος, μετά από έναν τρίτο πόλεμο που έληξε το 1885, η Βρετανία επικράτησε και στα τελευταία εδάφη της Μιανμάρ και τη μετέτρεψε επίσημα σε αποικιακό έδαφος την 1η Ιανουαρίου του 1886. 

 

     

British Occupation 1885                                                Burma British Occupation Era

Οι Βιρμανοί, όπως ήταν φυσικό, έτρεφαν αισθήματα μίσους για τους Βρετανούς αποικιοκράτες και στις αρχές του 20ου αιώνα άνθισε το εθνικιστικό κίνημα. Το 1932 μια επανάσταση καταπνίγηκε. Ωστόσο, το 1937, οι Βρετανοί διαχώρισαν τη Burma από την Ινδία μετατρέποντάς την σε διαφορετική αποικία, ενώ της παραχώρησαν  δικό της νομοθετικό συμβούλιο.

 

Jiraffe women in London 1935

Οι Ιάπωνες εισέβαλαν στην Burma τον Ιανουάριο του 1942. Απώθησαν σταδιακά τους Βρετανούς και κατέλαβαν το Mandalay την 1η Μαΐου του 1942. 

 

Japanese Occupation in Burma

Το Δεκέμβριο του 1942 και τον Φεβρουάριο του 1943, δύο Βρετανικές αντεπιθέσεις με σκοπό την ανάκτηση των εδαφών της Burma  απέτυχαν. Ωστόσο, το Μάρτιο του 1944 οι Ιάπωνες εισέβαλαν στην Ινδία, αποτυγχάνοντας επίσης, όσον αφορούσε στις δικές τους φιλοδοξίες. Τον Ιούνιο του 1944, οι Βρετανοί τους καταδίωξαν στην Burma. Κατέλαβαν το Mandalay στις 20 Μαρτίου του 1945 και ανέκτησαν την Rangoon (Yangon) στις 3 Μαΐου του 1945.

 

    

British take back Burma 1945                                        British soldiers 1945 Burma

Παρ’ όλα αυτά, μέχρι το 1945 ήταν ξεκάθαρο πλέον πως οι Βρετανοί δε θα μπορούσαν πλέον να κρατήσουν τη Burma ως αποικία. Το 1947 αποφασίστηκε η ανεξαρτητοποίησή της. Πραγματοποιήθηκαν εκλογές εθνοσυνέλευσης τον Απρίλιο του 1947 και άρχισαν οι εργασίες για την κατάρτιση νέου Συντάγματος. Η  Burma απέκτησε την ανεξαρτησία της στις 4 Ιανουαρίου του 1948. 

 

   

Independence of Burma                                                        Independence of Burma


Εποχή Ταραχών

Η ανεξαρτησία δε σηματοδότησε αμέσως και την εθνική ενοποίηση. Ο στρατηγός  Aung San και μερικοί από τους συμμάχους του δολοφονήθηκαν από τους αντιπάλους τους, λίγους μόνον μήνες αφότου η χώρα είχε απαλλαγεί από τη Βρετανική αποικιοκρατία. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος, ή κάποιος ανάλογου ηθικού αναστήματος χαρισματικός ηγέτης, θα μπορούσε να είχε ενώσει το λαό και να είχε, επομένως, αποτρέψει τον ερχομό μιας βαθιά σκοτεινής εποχής. 

 

     

General Aung San                                                          Aung San


Η πρώτη κυβέρνηση της ανεξάρτητης Μιανμάρ γνώρισε ελάχιστες ημέρες ευημερίας, ενώ η εμπλοκή των στρατιωτικών υπέβοσκε αναπόφευκτα, μέσα στα πρώτα 10 χρόνια της ανεξαρτησίας. Η προώθηση του Βουδισμού και η ανοχή, όσον αφορούσε τα εθνικιστικά κινήματα, άρχισε να ενοχλεί πολύ τους στρατιωτικούς που παρακολουθούσαν τις εξελίξεις. 

Junta Era

Το 1962, η ένταση ανάμεσα στους πολίτες και τους στρατιωτικούς κορυφώθηκε με ένα πραξικόπημα που ανέτρεψε μια εκλεγμένη κυβέρνηση και εγκαθίδρυσε αυτό που οι ηγέτες του (ο στρατηγός  U Nu υπήρξε ο επικεφαλής του πραξικοπήματος) αποκάλεσαν “ο Βιρμανικός Δρόμος προς το Σοσιαλισμό”. Ακολούθησαν μονοκομματικές κυβερνήσεις και το κλείσιμο των εφημερίδων σηματοδότησε το πέρασμα μιας ανοιχτής κοινωνίας σε μια άλλη, ερμητικά κλειστή και εσωστρεφή. 
 

 U Nu

Μια δεκαετία στρατιωτικής δικτατορίας τελείωσε το 1974, όταν οι στρατιωτικοί με μια νέα εθνοσυνέλευση προσέδωσαν συνταγματική αξιοπιστία στους εαυτούς τους. Κάτι που ουσιαστικά δεν άλλαξε σε τίποτα την ήδη υπάρχουσα κατάσταση. Η Burma εξακολούθησε να είναι έρμαιο εκμετάλλευσης από ανθρώπους που κατείχαν θέσεις κλειδιά στην κορυφή, ενώ πολλές εθνότητες που ήταν διασκορπισμένες στη χώρα κυνηγήθηκαν και περιθωριοποιήθηκαν. Ο ανταρτοπόλεμος συνέθλιβε τη χώρα.

Άλλα δώδεκα βασανιστικά χρόνια έληξαν με φοιτητικές εξεγέρσεις, που τις ακολούθησε μερίδα πολιτών, το 1988. Ένα ακόμη πραξικόπημα, που ακολούθησε, έμοιαζε θεόσταλτο, αφού κρίθηκε αναγκαία η αναθεώρηση του «ψευδοσυντάγματος» του 1974 και πραγματοποιήθηκαν εκλογές(1990) με συμμετοχή πολλών κομμάτων. Ωστόσο, η τακτική αυτή λειτούργησε ως μπούμερανγκ για το υπάρχον καθεστώς, αφού ένα αντιμιλιταριστικό κίνημα με την ονομασία National League for Democracy επικράτησε εύκολα, όταν άνοιξαν οι κάλπες. Οι στρατιωτικοί απλώς αρνήθηκαν να τιμήσουν την ψήφο του λαού.
 

Myanmar unrest 1988

Ως συνέπεια των διαδηλώσεων και του νοθευμένου εκλογικού αποτελέσματος, οι περισσότερες από τις Δυτικές Δυνάμεις επέβαλλαν οικονομικές και πολιτικές κυρώσεις στη Μιανμάρ.
Αυτό είχε ως επακόλουθο να παγώσουν οι εξαγωγές, να βουλιάξει η οικονομία και να βαθύνει η φτώχεια.
Αρνούμενη να συνθηκολογήσει, η χούντα καλλιέργησε βαθύτερες οικονομικές σχέσεις με κάποιες Ασιατικές χώρες, κυρίως με την Κίνα.

Στα 20 χρόνια που ακολούθησαν, τα πράγματα άλλαξαν ελάχιστα.
Ομάδες εθνικών μειονοτήτων στα σύνορα απέκτησαν δύναμη και η συνιδρυτής του κόμματος National League for Democracy, η Aung San Suu Kyi, έγινε η ηγέτης σύμβολο της αντιπολίτευσης.
Ως θυγατέρα του λαοφίλητου δολοφονηθέντος ηγέτη-στρατηγού Aung San, η νεοφερμένη πολιτικός αξιοποίησε την κληρονομιά της, προκειμένου να γίνει εθνική ηγέτης.
Η ανταμοιβή της υπήρξε ο κατ’ οίκον εγκλεισμός της και η αφαίρεση της υπηκοότητάς της.
Το γεγονός ότι τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1991 της έδωσε παγκόσμιο κύρος, αλλά δεν άλλαξε τίποτα σε ό,τι αφορούσε τον εκφοβισμό και την ηθική και ψυχική της κακοποίηση. 

 

   

Aung San Suu Kyi                                           The Nobel Prize Lady

 

Εποχή αλλαγής και προδιαγραφές για Λαμπρό Μέλλον

Το 2008, ύστερα από 50 χρόνια σκοταδιού, κάποιο φως ελπίδας άρχισε να διαφαίνεται στο τέλος του μακρού τούνελ. Η στυγνή χούντα είχε αρχίσει να παρουσιάζει κάποια σημάδια κόπωσης.
Η συνειδητοποίηση της ματαιότητας των στόχων των στρατιωτικών έκανε δειλά την εμφάνισή της.
Μια μεγάλη διαδήλωση που οργάνωσαν οι Βουδιστές μοναχοί το 2007 διαλύθηκε, αλλά ακόμη και τα βίαια αντίποινα κατά των διαδηλωτών δεν είχαν πια το ίδιο εκφοβιστικό  αποτέλεσμα στο λαό που υπέφερε και επαναστατούσε.

Το 2008 η Burma δοκιμάστηκε σκληρά από τον Κυκλώνα Nargis, ο οποίος σκότωσε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και άφησε ακόμη περισσότερους άστεγους.
Παρ’ όλα αυτά, η χούντα προχώρησε σε Δημοψήφισμα σχετικά με καινούριο Σύνταγμα.
Οι στρατιωτικοί υποστήριξαν με υπερηφάνεια πως το 92% είχε ψηφίσει ναι, σε αυτή τη δήθεν προοδευτική τους κίνηση.
Ωστόσο, οι βουλευτικές εκλογές εγκρίθηκαν για το 2012 και επετράπη και στην  Suu Kyi να λάβει μέρος.

Φάνηκε πως πλέον δεν υπήρχε επιστροφή για τη χούντα, όταν το  National League for Democracy της Suu Kyi κέρδισε σχεδόν όλες τις θέσεις στο κοινοβούλιο.
Αυτή τη φορά τα αποτελέσματα των εκλογών αναγνωρίσθηκαν από τους στρατηγούς.  
Ο πρώην συνάδελφός τους, ο Thein Sein, εξελέγη πρόεδρος, κάτι που ο λαός αντιμετώπισε με σκεπτικισμό, ωστόσο, ύστερα από ολόκληρες δεκαετίες θλιβερής ηγεσίας στρατιωτικών σε δημόσια αξιώματα.


Ειρηνοποιός

Παρ’ όλα αυτά, ο Sein ηλέκτρισε κυριολεκτικά τη χώρα.
Έτεινε κλάδο ελαίας στην  Suu Kyi, φρόντισε ώστε να δοθεί ειρηνικά τέλος στον ανταρτοπόλεμο που διεξαγόταν στα βουνά από τις εθνικές μειονότητες, απελευθέρωσε εκατοντάδες πολιτικούς κρατούμενους, χαλάρωσε τη λογοκρισία στον Τύπο και έφτασε μέχρι του σημείου να κατηγορήσει την Κίνα ότι σφετεριζόταν τους φυσικούς πόρους της Μιανμάρ για δεκαετίες.
Αυτές του οι αποφάσεις δεν ήταν μόνον εξαιρετικά ριζοσπαστικές, αλλά φάνηκε πως προκαλούσαν ανοιχτά τη στρατιωτική ηγεσία, η οποία δεν είχε πάψει ακόμη να παλεύει για να διατηρήσει την όποια εξουσία της είχε απομείνει. 

 

Thein Sein

Αν και ο Sein λειτουργούσε οριακά ως προς τα συμφωνηθέντα με τους πρώην στρατιωτικούς συναδέλφους του, γεγονός ήταν πως άνοιγε το δρόμο για την πρόοδο και δεν παρέμενε στατικός.  
Η καθεμία από τις πρωτοβουλίες του άμβλυνε το λεπίδι που πίεζε το λαιμό των συμπατριωτών του εδώ και δεκαετίες. Τα διαπιστευτήριά του ως μεταρρυθμιστή υπήρξαν άψογα και οι μεταρρυθμίσεις του ήταν του είδους που κωδικοποιούσε τη δικαιοσύνη και έκτιζε εμπιστοσύνη. 


2015 Γενικές Εκλογές στη Μιανμάρ

Στις 8 Νοεμβρίου του 2015 πραγματοποιήθηκαν γενικές εκλογές στη Μιανμάρ.
Ήταν οι πρώτες ανοιχτές εκλογές, μετά το 1990.
Τα αποτελέσματα έδωσαν στο National League for Democracy την απόλυτη πλειοψηφία.
Αυτό ήταν αρκετό για να διασφαλίσει πως ο υποψήφιός του συγκεκριμένου κόμματος θα γινόταν πρόεδρος, αν και το Σύνταγμα απέκλειε την ηγέτη του NLD , την Aung San Suu Kyi, από την προεδρεία.

Η νέα βουλή συνεδρίασε την 1η Φεβρουαρίου του 2016 και στις 15 Μαρτίου του 2016, ο Htin Kyaw εξελέγη ως ο πρώτος μη-στρατιωτικός πρόεδρος της χώρας, από την εποχή του πραξικοπήματος του 1962. Σ
τις 6 Απριλίου του 2016, η Aung San Suu Kyi έγινε Πρωθυπουργός της Μιανμάρ. 
 

Myanmar leaders 2016

 

Βουδισμός- Παγόδες (Στούπες)- Μοναστήρια

Η πλειοψηφία του πληθυσμού στη Μιανμάρ (Burma), που ισοδυναμεί σχεδόν με το 89%, ακολουθεί τον Βουδισμό.

Ο Βουδισμός εισήχθη στη Burma αφότου οι Μοναχοί Theravada στάλθηκαν εκεί, όπως και σε άλλες χώρες της Νοτιανατολικής Ασίας, από τον Αυτοκράτορα Ashoka.
Αυτή η αποστολή είχε ως αποτέλεσμα να γνωρίσουν και να ασπαστούν το Βουδισμό οι Βιρμανοί.
Με την πάροδο του χρόνου, πολλοί αυτοκράτορες κυβέρνησαν τη γη της Μιανμάρ επηρεασμένοι από τις αρχές του Βουδισμού.
Η Δυναστεία Shan κυβέρνησε με μεγάλο σεβασμό προς τη συγκεκριμένη θρησκεία.
Ο ηγεμόνας Thithatu εγκαταστάθηκε στην Bagan και υποστήριξε πολλά Βουδιστικά μοναστήρια και ναούς στην περιοχή.
Αυτοί οι Βουδιστικοί ναοί (οι στούπες), αργότερα, έγιναν γνωστοί ως Βιρμανικές Παγόδες, αφού ήταν κτισμένοι με βάση την αρχιτεκτονική της Ασιατικής Παγόδας.
Τα Βουδιστικά μοναστήρια είναι γνωστά ως wihara στη Βιρμανική γλώσσα, μια λέξη που πρακτικά σημαίνει "μοναστήρι", αλλά οι κάτοικοι της Μιανμάρ προτιμούν να αναφέρονται σ’ αυτά με τη λέξη kyaung.
 

                                          Pinmag on monastery                                            Monastery in Bagan                               

 

Η Μιανμάρ είναι γνωστή ως η Γη με τις Παγόδες.
Αυτά τα ιερά φιλοξενούν πολλά είδη αγαλμάτων του Βούδα, τα οποία υπογραμμίζουν τον βαθύτατο θρησκευτικό σεβασμό που οφείλουν οι πιστοί στο Μεγάλο Δάσκαλο. Οι ναοί είναι κτισμένοι σε κλιμακωτές κατασκευές.  
Το κωνικό σχήμα μιας παγόδας σε λευκό χρώμα ή στολισμένης με αστραφτερά φύλλα χρυσού αποτελεί βασικό στοιχείο οποιουδήποτε Βιρμανικού τοπίου.
Πολλές περιοχές στη Μιανμάρ φιλοξενούν πολλά Βουδιστικά ιερά.
Στην  πρώην πρωτεύουσαYangon (η παλαιότερη ονομασία της ήταν  Rangoon) έχουν κτιστεί πολλές διάσημες παγόδες, όπως η Shwedagon Pagoda, η Sule Pagoda, η Mae Lamu Pagoda, και άλλες.
Το Mandalay, που είναι πολιτισμικό και θρησκευτικό κέντρο του Βουδισμού στην Μιανμάρ, έχει πολλά μοναστήρια και περισσότερους από 700 βουδιστικούς ναούς, όπως το Mahamuni Buddha Temple, η Shwenandaw Pagoda, το Sandamuni Temple, και η Kyauktawguy Paya Pagoda, για να αναφερθούν μερικά μόνον. 

 

 

Sule pagod

 

Mahamuni pagoda                                           Sandamuni pagoda

 

Μια άλλη περιοχή, πασίγνωστη για τους Βουδιστικούς ναούς της είναι η Bagan.
Θεωρείται επίσης ως ένα από τα πλέον σημαντικά ιστορικά αξιοθέατα της Ασίας.
Γνωστή , παλαιότερα, και ως Pagan, η συγκεκριμένη περιοχή φιλοξενεί εκατοντάδες Βουδιστικά ιερά, όπως το Ananda Τemple, το Thatbyinnyu Temple, το Shwegugyi Temple, το Mahabodhi Temple, το Sulamani Temple, το Dhammayangyi Temple και την Mingalazedi Pagoda.
Δυστυχώς, η περιοχή της Bagan δεν αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, παρά τις άπειρες παγόδες και την εξέχουσα παρουσία τόσων πολλών μοναστηριών και άλλων ιερών χώρων προσκυνήματος.
Οι εργασίες  διατήρησης και αποκατάστασης, που δεν είχαν ακολουθήσει τους αυστηρούς ιστορικούς κανόνες, υπήρξαν η αιτία γι’ αυτόν τον αποκλεισμό. 
 

   

Bagan valley temple                                                        Bagan temples

 

Όσον αφορά τα μοναστήρια, υπάρχουν άπειρα από αυτά στην Μιανμάρ και λειτουργούν ως κατοικίες για Βιρμανούς Βουδιστές μοναχούς. Χιλιάδες από αυτούς αρχίζουν εκεί τη μοναστική τους ζωή. Η Βουδιστική διδασκαλία και οι αρχές του Βουδισμού μεταφέρονται πάντα από τους παλαιότερους στους νεότερους σε αυτά τα ιερά μέρη. 

 

   

Monks in Myanmar                                                        Young monks

 

Ορόσημα της Μιανμάρ

Shwedagon Pagoda

Η Shwedagon Pagoda είναι ο πιο σημαντικός ιερός χώρος της Μιανμάρ.
Η χρυσαφένια λάμψη της κεντρικής στούπας είναι ένα αξέχαστο θέαμα, καθώς υψώνεται στον μπλε ουρανό με τις άψογες καμπυλωτές γραμμές της. 
Αμέτρητοι μικρότεροι ναΐσκοι (zeidis) και υπόστεγα (tazaung) περιβάλλουν την κεντρική κατασκευή.
Κάποια από αυτά “αγκαλιάζουν”  τη βάση της μεγάλης στούπας, ενώ κάποια άλλα είναι κτισμένα σε απομονωμένες γωνίες, στην κορυφή του λόφου Singuttara.
Το κυρίως κτίσμα κατασκευάστηκε πριν από 2,500 περίπου χρόνια, πολύ πριν την ίδρυση της πόλεως Rangoon (σημερινή ονομασίαYangon).

 

Shwedagon pagoda

 

Ο θρύλος της  Shwedagon τοποθετεί την ίδρυσή της στην εποχή του Buddha Gotama, τον 6ο αιώνα πΧ. Εντοιχισμένη βαθιά μέσα σ’ αυτή λέγεται πως υπάρχει μια χρυσή θήκη, κατάστικτη από πολύτιμους λίθους, οι οποίοι σχηματίζουν τη μορφή ενός μυθικού πουλιού, του karaweik.
Η χρυσή θήκη περιέχει τέσσερις ιερές τρίχες από τα μαλλιά του Βούδα, οι οποίες δόθηκαν σε δύο εμπόρους από την Μιανμάρ που ταξίδεψαν μέχρι την Ινδία.

Σύμφωνα με το θρύλο, σε μια εποχή μεγάλου λιμού, οι δυο έμποροι αδελφοί είχαν ταξιδέψει μακριά από τη Μιανμάρ με ένα φορτίο ρυζιού που είχαν τοποθετήσει σε 500 βοϊδάμαξες.
Η μητέρα των Taphussa και Bhallikam είχε πεθάνει και είχε γίνει nat (πνεύμα).
Τους είχε αφήσει ως τελευταία επιθυμία να αναζητήσουν τον προσφάτως πεφωτισμένο Βούδα και να ασπασθούν τη διδασκαλία του.
Τα 2 αδέλφια βρήκαν όντως τον Βούδα να διαλογίζεται και του πρόσφεραν με σεβασμό γλυκά, φτιαγμένα με μέλι και στολισμένα με χρυσαφιά λουλούδια.
Αφού μαθήτευσαν κοντά του, όταν ήρθε η ώρα να επιστρέψουν στη Μιανμάρ, ικέτεψαν τον Βούδα για ένα ενθύμημα. Εκείνος τους τίμησε, δίνοντάς τους τέσσερις τρίχες των μαλλιών του.
Οι δύο άντρες τις τοποθέτησαν μέσα σε μια σμαραγδένια θήκη και ύστερα σε αγγείο (pyat), που ήταν στολισμένο με ρουμπίνια.
Μετά από μακρύ και περιπετειώδες ταξίδι επέστρεψαν σώοι στην Rangoon με το ιερό τους φορτίο.
Κατασκεύασαν τότε ένα θάλαμο, βαθιά μέσα στο λόφο Shwedagon και έκρυψαν εκεί το ενθύμημα του Βούδα. Αργότερα, σύμφωνα με το θρύλο πάντα, τα ιερά ενθυμήματα του Βούδα μπήκαν σε άλλη θήκη( χρυσή και στολισμένη πάντα με πολύτιμους λίθους) και τοποθετήθηκαν κάπου μέσα στα βάθη της κυρίως στούπας.

Ο λόφος Shwedagon (Singuttara) βρίσκεται βορείως του πιο πυκνοκατοικημένου τμήματος της πόλης, κοντά στην όχθη του ποταμού.
Υπάρχουν τέσσερις είσοδοι προς την Shwedagon, αλλά η κύρια είναι από τη μεγάλη σκάλα που βρίσκεται στα νότια. Σήμερα αυτή η είσοδος οδηγεί, επίσης, σ’ ένα μεγάλο σταυροδρόμι, αλλά ανέκαθεν υπήρξε ο παραδοσιακός δρόμος για να μπει κάποιος στην ιερή παγόδα, αφού οι επισκέπτες έφταναν πρώτα στο λιμάνι της πόλης και συνέχιζαν από εκεί το δρόμο τους.
Ο δρόμος προς την Shwedagon Pagoda είναι γεμάτος με μοναστήρια (kyaung), κιόσκια (zayat), αλλά και άλλες μικρότερες παγόδες, όπως η Maha Vijaya, δίπλα ακριβώς από την κεντρική σκάλα, στη νότια πλευρά.
 

Road to Shwedagon Pagoda

 

Πριν αρχίσουν την ανάβαση προς την παγόδα, οι προσκυνητές και οι επισκέπτες οφείλουν να σταματήσουν και να βγάλουν τα παπούτσια τους.
Κατόπιν, σύμφωνα πάντα με τους ορισμούς της Βουδιστικής θρησκείας, θα πρέπει να κάνουν το γύρο της, όπως και με όλες τις Βουδιστικές στούπες, ακολουθώντας τη φορά των δεικτών του ωρολογίου.

Ο χρυσός που καλύπτει την κατασκευή από τούβλα είναι ατόφιος. 27 μετρκοί τόνοι φύλλων χρυσού έχουν χρησιμοποιηθεί για τον μεγαλοπρεπή της στολισμό.
Άνθρωποι από κάθε γωνιά της χώρας, μαζί με τους παλιούς μονάρχες, κατά τη διάρκεια της μακράς ιστορίας της παγόδας, έχουν δωρίσει χρυσό για τη συντήρησή της.
Η πρακτική αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ενώ άρχισε τον 15ο αιώνα, όταν η Βασίλισσα Shin Sawbu (Binnya Thau) έδωσε το βάρος της σε χρυσάφι.
Η κορυφή της κεντρικής παγόδας είναι στολισμένη με 5,448 διαμάντια και 2.317 ρουμπίνια, ενώ ανάμεσα στους άπειρους πολύτιμους λίθους ξεχωρίζει ένα διαμάντι 76 καρατίων και βάρους 15 γραμμαρίων. 
 

Nuns in Shwedagon Pagoda

 

Chauk Htat Gyi Pagoda και Επικλινής (ξαπλωτός) Βούδας

Η Chauk Htat Gyi Pagoda στη Yangon είναι γνωστή για το τεράστιο (65 μέτρα μήκους) άγαλμα του Επικλινούς Βούδα. Το εξαιρετικά τιμώμενο άγαλμα βρίσκεται σε ένα μεγάλο υπόστεγο βορείως της Λίμνης Kandawgyi.

Η κατασκευή του χρηματοδοτήθηκε από έναν πλούσιο Βιρμανό Βουδιστή, τον Sir Po Tha, το 1899.
Το άγαλμα ολοκληρώθηκε το 1907 από μια άλλη κατασκευαστική εταιρεία και το αποτέλεσμα δεν ήταν καλό, αφού η έκφραση του προσώπου ήταν γαλήνια.

Στη δεκαετία του 1950, το παλιό άγαλμα κατεδαφίστηκε και άρχισαν εργασίες αντικατάστασής του.
Επικεφαλής των εργασιών ήταν ο U Thaung, ένας ξακουστός τεχνίτης από το Tavoy (σημερινό Dawei).
Τα μάτια από γυαλί του αγάλματος δημιουργήθηκαν από τη Naga Glass Factory.
Το νέο άγαλμα του Βούδα εγκαινιάστηκε το 1973.
 

Reclined Buddha

Τα ονόματα όσων συμμετείχαν και βοήθησαν στη μεγαλειώδη κατασκευή είναι σκαλισμένα στις δοκούς του κτηρίου. 

 

Ο Επικλινής Βούδας της Chauk Htat Gyi

Το εξαιρετικά εντυπωσιακό άγαλμα της νεώτερης εποχής, ( μήκους 65 μέτρων και ύψους 16 μέτρων), στην Chauk Htat Gyi φορά χρυσό ένδυμα και το δεξί του χέρι υποστηρίζει τον αυχένα.
Είναι διακοσμημένο με εκφραστικά, έντονα χρώματα.
Το πρόσωπο είναι κατάλευκο σε αντίθεση με τα κατακόκκινα χείλη και τα επίσης κόκκινα νύχια των χεριών και των ποδιών του.
Στις πατούσες των ποδιών είναι σκαλισμένες με κόκκινα και χρυσά χρώματα οι108 lakshanas ή αλλιώς οι 108 μεγάλες αρετές του Βούδα.


Chauk Htat Gyi Pagoda-Buddha

Οι πιστοί εκφράζουν το σεβασμό τους με αρωματικά θυμιάματα και λουλούδια.
Γύρω από την Chauk Htat Gyi υπάρχει ένας αριθμός ιερών, ένας για την κάθε ημέρα της εβδομάδας.
(Στη Βουδιστική θρησκεία η Τετάρτη αντιστοιχεί σε δύο ημέρες).
Οι ντόπιοι προσεύχονται στο ιερό που αντιστοιχεί στην ημέρα της γέννησής τους.

Επιπλέον υπάρχουν σκαλιστές πλάκες που πάνω τους αναγράφονται πληροφορίες σχετικές με τη διδασκαλία του Βούδα (στα Βιρμανικά, αλλά και στα Αγγλικά).

Ένα παρόμοιο πολύ μεγάλο άγαλμα Επικλινούς Βούδα, αλλά σε μια ελαφρώς διαφορετική στάση, είναι αυτό του Shwethalyaung Buddha, στην πόλη Bago, στα βόρεια της Yangon.

Γύρω από την Chauk Htat Gyi Pagoda βρίσκονται και αρκετά μοναστήρια.
Στο Ashay Tawya Μοναστήρι εκατοντάδες καλόγεροι μελετούν τη διδασκαλία του Βούδα.

Στην απέναντι πλευρά του δρόμου, στον οποίο βρίσκεται η Chauk Htat Gyi Pagoda, υπάρχει ένας ναός ακόμη, η Nga Htat Gyi Pagoda, μέσα στην οποία βρίσκεται ένα μεγάλο άγαλμα Καθιστού Βούδα με ολόχρυσο ένδυμα. 
 

Seated Buddha

Σε αυτό τον ναό υπάρχει επίσης μια τοιχογραφία του Βούδα και των πρώτων μαθητών του, ανάμεσα στους πιστούς. 


Karaweik Hall

Το Karaweik Hall, επίσης γνωστό και ως Karaweik Palace είναι ένα από τα πολλά ορόσημα της Yangon.
Από απόσταση, το Karaweik Hall μοιάζει με τεράστια, ολόχρυση θαλαμηγό που επιπλέει στη Λίμνη Κandawgyi, αστράφτοντας κάτω από τον ήλιο.

Ωστόσο, στην πραγματικότητα, είναι μια κατασκευή από τσιμέντο, η οποία έχει τη μορφή δύο τεράστιων χρυσών πουλιών.
Το Karaweik Palace είναι κτισμένο με  αρχιτεκτονική Pyatthat, (ρυθμός που συναντάται στη Μιανμάρ, με κύριο χαρακτηριστικό την κλιμακωτή και καταστόλιστη στέγη).
Η πλώρη αυτού του παλατιού/καραβιού έχει κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει το σχήμα του μυθικού πουλιού Karaweik, που έχει εξέχοντα ρόλο στη Βιρμανική μυθολογία.
Μια χρυσή μπάλα κρέμεται από το ράμφος του.
Το πίσω μέρος της κατασκευής μοιάζει με την ουρά του μυθικού πουλιού και κυριαρχούν τα χρυσά και τα κόκκινα χρώματα στη διακόσμηση.
Στην κορυφή της ουράς του υπάρχει η αναπαράσταση ενός καλού πνεύματος  Nat.
 

Karaweik Palace 

Μέσα στο Karaweik Hall υπάρχουν χώροι υποδοχής, αίθουσες συνεδριάσεων, εστιατόρια με ποικιλία μπουφέδων και θέατρα.
Οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν ένα χορταστικό γεύμα σε κάποιο μπουφέ, όπου θα βρουν πιάτα της Κινεζικής, της Βιρμανικής, αλλά και της Δυτικής Κουζίνας, ενώ θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν κάποια παραδοσιακά είδη Βιρμανικής διασκέδασης.
Η διασκέδαση διαρκεί δυόμιση με τρεις ώρες και συμπεριλαμβάνει Βιρμανικό θέατρο Μαριονεττών, αλλά και πολλούς παραδοσιακούς χορούς με πλέον ενδιαφέροντα τον εντυπωσιακό χορό του ελέφαντα.
Οι χορευτές φορούν παραδοσιακά Βιρμανικά κοστούμια.
Στο Karaweik υπάρχει επίσης έκθεση παραδοσιακών παλαιών τεχνών της Μιανμάρ, αλλά και έκθεση παραδοσιακών στολών. 


Royal Palace Mandalay

Το τελευταίο παλάτι που κτίστηκε από βασιλική οικογένεια της Μιανμάρ 

Όταν ο βασιλιάς Mindon Min ίδρυσε το Mandalay το 1857, έδωσε διαταγή να κατασκευαστεί εκεί ένα καινούριο βασιλικό παλάτι, το επονομαζόμενο Mya Nan San Kyaw.
Το παλιό παλάτι που βρισκόταν στην πρώην πρωτεύουσα Amarapura κατεδαφίστηκε και κάποια τμήματά του μεταφέρθηκαν στο Mandalay για να ενσωματωθούν στο νέο κτίσμα.
 

Royal Palace Mandalay

Το Mandalay Royal Palace είναι το τελευταίο παλάτι που έκτισαν Βιρμανοί βασιλείς  (Δυναστεία Konbaung).
Στο μεγάλο συγκρότημα συμπεριλαμβάνονται δεκάδες κτηρίων, αίθουσες ακροάσεων, αίθουσες θρόνου, ένα μοναστήρι, ένας πύργος παρακολούθησης, ένα δικαστικό μέγαρο και το κτήριο του Δοντιού του Βούδα.
Το τελευταίο ωστόσο, παρά το θρύλο, δε φιλοξενεί ένα από τα λείψανα του Βούδα, αλλά ένα άγαλμά του.
Στο παλάτι υπάρχει επίσης και μια βιβλιοθήκη, όπου βρίσκονται συγγράμματα με τη διδασκαλία του Βούδα.  


Mahamuni Buddha Pagoda

Ένα από τα πιο σπουδαία αξιοθέατα τόσο για επισκέπτες, όσο και για προσκυνητές είναι η Mahamuni Buddha Pagoda στο Mandalay.
Σε αυτό το ιερό φυλάσσεται το χρυσό άγαλμα του Mahamuni Buddha, το οποίο, σύμφωνα με το μύθο, κατασκευάστηκε όσο εκείνος βρισκόταν στη ζωή και αντανακλά τη λάμψη του. 
 

Mahamuni pagoda

 

Inle Lake

Σε ένα υψόμετρο πάνω από 800 μέτρα, η Λίμνη Inle είναι ένα από τα μοναδικά οικοσυστήματα της Μιανμάρ και αποτελεί καταφύγιο για σπάνια είδη μαλακίων και ψαριών, τα οποία δεν απατώνται πουθενά αλλού στον πλανήτη. Ωστόσο η λίμνη Inle δεν είναι σημαντική μόνο για την υδρόβια ζωή που υπάρχει εκεί.

Τα νερά της είναι η ψυχή για τέσσερις μεγάλες πόλεις και αμέτρητα χωριά, που είναι σπαρμένα στις όχθες της. Επιπλέον, τα νερά της μπορούν να υποστηρίξουν ποικίλλες γεωργικές καλλιέργειες, από φρούτα και λαχανικά, κάποια από τα οποία αναπτύσσονται σε πλωτούς κήπους, με βάσεις κατασκευασμένες από αγριόχορτα και καλάμια από μπαμπού. 

Inle Lake

Φιλοξενεί επίσης το Phaung Daw Oo Pagoda Festival, το οποίο είναι ένα από τα μεγαλύτερα Βουδιστικά φεστιβάλ της Μιανμάρ.

Οι διάφορες ομάδες πολλών εθνοτήτων της χώρας, που ζουν γύρω από τη λίμνη, έχουν επίσης ανακαλύψει έναν μοναδικό τρόπο για να διασχίζουν τα νερά της.
Στη γόνιμη λίμνη, συχνά, αναπτύσσονται ανεπιθύμητα φυτά, όπως νούφαρα και θαλάσσιοι υάκινθοι, οπότε, προκειμένου να διακρίνουν τι υπάρχει κάτω από αυτό το πράσινο πέπλο, οι ψαράδες προσδένουν ένα κουπί στο πόδι τους, κάτι που τους επιτρέπει να οδηγούν τη βάρκα τους ενώ στέκονται όρθιοι.

Ο ασυνήθιστος χαρακτήρας της λίμνης Inle είχε ως αποτέλεσμα να μετατραπεί σε δημοφιλέστατο τουριστικό προορισμό, τόσο για ξένους, όσο και για ντόπιους, προσελκύοντας και την κατασκευή ξενοδοχείων και ξενώνων κοντά στις όχθες της. 

 

Τι σημαίνει η στάση του Επικλινούς Βούδα

 Αυτή η συγκεκριμένη στάση του Βούδα είναι γνωστή ως στάση Mahaparinirvana στον Βουδισμό.
Λέγεται πως ο Βούδας είχε συνειδητοποιήσει πως βρισκόταν κοντά στο θάνατο πλέον και είχε ζητήσει από τους μαθητές του να του φτιάξουν ένα φορείο μέσα στους θάμνους, ώστε να μπορέσει να ξαπλώσει με ευκολία.
Αν και είχε πάρει ήδη τη Φώτιση, ο Βούδας θα έπρεπε να απεκδυθεί την ανθρώπινη υπόστασή του.  
Αυτή η στιγμή πιστεύεται πως θα πρέπει να είχε λάβει χώρα στην Kushinagara της Ινδίας, όταν ήταν πλέον 80 ετών και έτοιμος να φτάσει στο υπέρτατο στάδιο φώτισης, στην Mahaparinirvana, ένα επίπεδο μετά τη Nirvana.

Τα κεκλιμένα αγάλματα του Βούδα δεν υποτίθεται πως θα πρέπει να προξενούν θλίψη στους πιστούς, αλλά να εκλαμβάνονται ως μορφές ενθάρρυνσης και υπενθύμισης πως όλα τα πλάσματα είναι εν δυνάμει ικανά να φτάσουν στην υπέρτατη φώτιση  και να απαλλαγούν από το φόβο και τα βάσανα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Η γαλήνια και χαμογελαστή έκφραση του επικλινούς Βούδα αντικατοπτρίζει την καλοσύνη και τη γαλήνη που έρχεται μαζί με τη Φώτιση. 


Μοναχοί και Μοναχές στη Μιανμάρ (ομοιότητες και διαφορές) 

Υπάρχουν περίπου 300,000 Βουδιστές μοναχοί στη Μιανμάρ.
Τα πορτοκαλί και βυσσινί ράσα τους, καθώς και τα ξυρισμένα κεφάλια τους είναι άμεσα αναγνωρίσιμα.
Ωστόσο υπάρχουν και περίπου 20,000  καλόγριες, οι οποίες επίσης ξυρίζουν τα κεφάλια τους, αλλά φορούν ροζ ράσα για να ξεχωρίζουν από τους άντρες μοναχούς.
Το να περάσει κανείς λίγο χρόνο με τους μοναχούς είναι ίσως ένα από τα must για όσους επισκέπτονται την Μιανμάρ.
Είναι μια πολιτισμική εμπειρία το να δει κανείς τα γεύματά τους, τον τρόπο που μελετούν, προσεύχονται, προσφέρουν στην κοινότητα τις υπηρεσίες τους ή περπατούν απλώς σε μια γέφυρα.
Σε γενικές γραμμές είναι πολύ φιλικοί και πολλές φορές πλησιάζουν μόνοι τους τούς ταξιδιώτες για να μιλήσουν μαζί τους. 
 

Monks and Nuns

Τα κορίτσια και οι γυναίκες μπαίνουν στη μοναστική ζωή, ξυρίζουν τα κεφάλια τους, παίρνουν τους όρκους τους, εξασκούνται στο διαλογισμό και διαβάζουν τη διδασκαλία του Βούδα, ακριβώς όπως και οι μοναχοί.
Ωστόσο δε μπορούν να πρωτοστατήσουν σε μια Βουδιστική τελετή, δεν ταξιδεύουν στο εξωτερικό και είναι υποχρεωμένες να τηρούν μόνον τις δέκα βασικές Βουδιστικές εντολές, όπως κάνουν οι νεοφώτιστοι μικροί μοναχοί. Η μοναδική άλλη διαφορά τους, και η πιο εντυπωσιακή, είναι ότι φορούν ροζ ράσα, με ένα πορτοκαλί μαντήλι ριγμένο συχνά στον αριστερό ώμο τους.

Οι μοναχές ονομάζονται sila-rhan (προφέρεται thila-shin) πράγμα που σημαίνει  “φύλακας της ηθικής”.
Αυτή είναι μια εξαιρετικά σημαντική υποχρέωση για ένα κορίτσι οποιασδήποτε ηλικίας, αλλά οι καλόγριες της Μιανμάρ φέρουν αυτό τον τίτλο με χαρούμενη ταπεινότητα.
Συχνά έχουν αφήσει το σπίτι τους πολύ μικρές για να ζήσουν σε μοναστήρι, όπου περνούν το χρόνο τους προσφέροντας υπηρεσίες στην κοινότητα, συγκεντρώνοντας αγαθά από ελεημοσύνες, διδάσκοντας, μελετώντας, κάνοντας διαλογισμό.

Οι άντρες Βουδιστές αναμένεται να γίνουν μοναχοί δυο φορές κατά τη διάρκεια της ζωής τους, ως αγόρια και ως άντρες, αλλά δεν υπάρχει τέτοια προσδοκία για τα κορίτσια.
Οπότε το να μονάσουν είναι είτε δική τους απόφαση, είτε της οικογενείας τους. 
Για τις φτωχότερες οικογένειες, τα ροζ ράσα είναι ένας τρόπος για να ξεφύγουν τα παιδιά τους από τη φτώχεια, να μορφωθούν και να έχουν μια τιμητική θέση στην κοινωνία.
Για κάποιες αυτό είναι μόνον ένα πέρασμα, αλλά κάποιες άλλες φορούν τα ροζ ράσα για όλη τους τη ζωή.

Αν και σε γενικές γραμμές οι μικρές μοναχές θεωρούνται πιο ήρεμες και αθόρυβες από τους αντίστοιχους μικρούς μοναχούς, αν τις γνωρίσει κανείς δε διαφέρουν και πολύ από οποιοδήποτε χαριτωμένο κοριτσάκι αυτού του κόσμου. Αν επισκεφτείτε τη Μιανμάρ, αφιερώστε τους λίγο χρόνο.
Κάποιος μπορεί να μάθει πολλά από αυτές τις καλοσυνάτες και ευγενικές “ροζ μοναχές”.

 

 Shinbyu

Είναι το πιο σημαντικό καθήκον που οι γονείς οφείλουν στο γιο τους το να τον αφήσουν να προχωρήσει και να ενστερνιστεί την κληρονομιά του Βούδα.
Να γίνει μέλος της Sangha και να βυθιστεί στις διδαχές του Βούδα, στην Dhamma, τουλάχιστον για ένα μικρό διάστημα ή για μεγαλύτερο και καμιά φορά για όλη του τη ζωή.
Ένα αγόρι μπορεί να γίνει νεοφώτιστος για περισσότερες από μια φορά.
Εκείνοι που δεν έχουν δικό τους παιδί θα αναζητήσουν ένα ορφανό ή ένα αγόρι από μια φτωχή οικογένεια με σκοπό την άφεση αμαρτιών και την ευλογία από τον Βούδα.
Το Shinbyu μπορεί να θεωρηθεί ως πέρασμα προς την ενηλικίωση, κάτι που ισχύει και σε άλλες θρησκείες.  
Το να επιτρέπει ένας πιστός στο γιο του να περάσει λίγο χρόνο, όσο ελάχιστος και αν είναι αυτός, σε ένα Βουδιστικό μοναστήρι, θεωρείται από τους Βουδιστές ως το μεγαλύτερο θρησκευτικό δώρο που μπορούν να προσφέρουν οι γονείς και πιστεύεται πως θα έχει μια διαρκή επίδραση στη μετέπειτα ζωή του.

Την ημέρα πριν από την επίσημη τελετή, προσφέρεται τσάι στους καλεσμένους, ενώ συνήθως το γεγονός συνοδεύεται από μουσική και χορό.
Μαζί με το τσάι προσφέρονται και διάφορα γλυκά και κάποιες φορές πλήρες γεύμα. Οι καλεσμένοι φέρνουν δώρα για τον μελλοντικό νεοφώτιστο. 
 

Young Novice

Η μεγάλη ημέρα αρχίζει νωρίς με μια λιτανεία που ονομάζεται shinlaung hlè pwe προς το μοναστήρι, με το μικρό αγόρι ντυμένο με ακριβά μετάξια, κεντημένα με χρυσοκλωστή, μια στολή που αρμόζει σε βασιλιά ή πρίγκιπα.
Μια χρυσαφένια ομπρέλα τον προστατεύει από τον ήλιο, ενώ συνήθως είναι ανεβασμένος πάνω στη σέλα ενός αλόγου.
Μια ορχήστρα με έναν κλόουν που λέγεται  U Shwe Yoe τον συνοδεύουν χαρούμενα.
Αυτή η τελετή συμβολίζει την αναχώρηση του Rahula, του γιου του Βούδα από το βασιλικό παλάτι με τις ανέσεις και τις απολαύσεις, στην ηλικία των 29 χρόνων, όταν άφησε τη σύζυγο και το νεογέννητο γιο του, προκειμένου να αναζητήσει τις Τέσσερις Ανώτερες Αλήθειες.
Πίσω από το άλογο του νεοφώτιστου αγοριού ακολουθεί η υπερήφανη οικογένειά του, μεταφέροντας τα μοναστικά ράσα, οκτώ προαπαιτούμενα από το μοναστήρι, τα οποία λέγονται pareihkara shippa, καθώς και οι αδελφές του ή άλλα νεαρά κορίτσια του χωριού.
Οι κοπέλες αυτές μεταφέρουν εορταστικά, στολισμένα κουτιά γεμάτα με μπουμπούκια λοτού και είναι επίσης ντυμένες με μεταξωτά. Πίσω τους έρχονται συγγενείς και φίλοι.
Ο νεαρός μελλοντικός νεοφώτιστος μπορεί να είναι το κέντρο της προσοχής, αλλά στην αδελφή του, μπορεί, κατά τη διάρκεια της ίδιας τελετής, να περάσουν σκουλαρίκια, αφού ανοίξουν τρύπες στα αυτιά της με μια χρυσή βελόνα.
Το κοριτσάκι είναι επίσης ντυμένο σαν πριγκίπισσα. 
 

Novice Ceremony

Στο μοναστήρι λαμβάνει χώρα ένα τελετουργικό κούρεμα των μαλλιών, υπό την εποπτεία των μοναχών, το αγόρι αλλάζει τα πριγκιπικά του ρούχα με ένα ταπεινό λευκό ράσο και απαγγέλει τις δέκα εντολές του Βουδισμού.
Ύστερα φορά το χρυσαφί ή βυσσινί ράσο του μοναχού και του δίνεται το σκεύος με το οποίο θα βγαίνει για την ελεημοσύνη.
Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα χαράς, υπερηφάνειας και κάποιων δακρύων συγκίνησης, αφού οι γονείς είναι πλημμυρισμένοι με έντονα συναισθήματα.
Από τώρα και στο εξής, καμία εκδήλωση στοργής δε θεωρείται πρέπουσα, μέχρι τη στιγμή που το αγόρι θα φύγει από το μοναστήρι.
Επιπλέον, η θέση του παιδιού μέσα στην οικογένειά του αλλάζει και, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Οι γονείς του φέρονται με σεβασμό και του μιλούν μόνον στην ξεχωριστή γλώσσα που χρησιμοποιούν οι μοναχοί, στην περίπτωση που επιθυμούν να τον συναντήσουν, κατά τη διάρκεια αυτού του ξεχωριστού ταξιδιού του στη γνώση και την κατανόηση της διδαχής του Βούδα. 
 

Buddhist Novices

 

Thanaka

Η Thanaka  είναι μια ασπροκίτρινη καλλυντική κρέμα ( πούδρα σε κάποιες περιπτώσεις) που κατασκευάζεται από πολτοποιημένο φλοιό δέντρων.
Είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο της κουλτούρας της Μιανμάρ και τη βλέπει κανείς σχεδόν πάντα απλωμένη στο πρόσωπο και μερικές φορές στα μπράτσα γυναικών και κοριτσιών.
Χρησιμοποιείται λιγότερο από αγόρια και άντρες. Η χρήση της thanaka έχει εξαπλωθεί επίσης στις γειτονικές χώρες συμπεριλαμβανόμενης και της Ταϊλάνδης.

Πολλές φορές για την παρασκευή αυτής της κρέμας χρησιμοποιούνται ίσως οι φλοιοί αρκετών δέντρων.
Τα συγκεκριμένα δέντρα φύονται κυρίως στην κεντρική Μιανμάρ.
Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται το Murraya, αλλά επίσης και το Limonia acidissima (theethee η αγριομηλιά).
Τα δύο πιο δημοφιλή είδη είναι η  Shwebo thanaka από την περιοχή  Sagaing και η  Shinmadaung thanaka από την περιοχή Magway.
Τα δέντρα που ο φλοιός τους είναι απαραίτητος για την παρασκευή της Thanaka είναι αιωνόβια και ένα τέτοιο δέντρο θα πρέπει να είναι ηλικίας τουλάχιστον 35 ετών, πριν θεωρηθεί κατάλληλο.
Η Thanaka, ως αρχική ύλη, πωλείται είτε ατομικά, είτε σε μεγάλες ποσότητες, αλλά στις μέρες μας είναι διαθέσιμη είτε σε μορφή κρέμας είτε σε πούδρα.
 

Thanaka Powder

Η κρέμα Thanaka  κατασκευάζεται με την πολτοποίηση του φλοιού ή των ριζών ενός κατάλληλου γι’ αυτό το σκοπό δέντρου.
Στον πολτό προστίθεται λίγο νερό, πάνω σε μια κυκλική πλάκα που λέγεται  kyauk pyin και έχει ένα άνοιγμα γύρω από το στόμιο, για να στραγγίζει εκεί το νερό.

Η Thanaka χρησιμοποιείται από τις Βιρμανές εδώ και πάνω από 2.000 χρόνια.
Έχει ένα όμορφο άρωμα, παρόμοιο με αυτό του σανταλόξυλου.
Η κρέμα απλώνεται στο πρόσωπο με ελκυστικά σχέδια, αν και ο πιο κοινός τρόπος είναι ένα κυκλικό σημάδι σε κάθε μάγουλο, καθώς και πάνω στη μύτη.
Κάποιες φορές απλώνεται σε ρίγες, γνωστές και ως thanaka bè gya, ή ζωγραφίζεται ως φύλλο, συχνά τονίζοντας τη μύτη. Μπορεί ως και να απλωθεί από την κορυφή ως τα νύχια (thanaka chi zoun gaung zoun).
Εκτός από καλλωπιστική, η thanaka δημιουργεί μια δροσερή αίσθηση και προσφέρει προστασία από τα ηλιακά εγκαύματα.
Θεωρείται πως είναι δραστικό φάρμακο κατά της ακμής και κάνει το δέρμα πολύ απαλό. Επιπλέον προσφέρει και προστασία κατά διαφόρων μυκήτων. Τα δραστικά συστατικά της thanaka είναι το coumarin και το marmesin.


Παραδοσιακός τρόπος ένδυσης (Longyi)

Το Longyi  είναι ένα κομμάτι λεπτού υφάσματος που φοριέται ευρέως στη Μιανμάρ.
Έχει μήκος σχεδόν 2 μέτρα και φάρδος περίπου 80 εκατοστά.  
Το ένδυμα αυτό είναι ραμμένο σε σχήμα κυλινδρικό.
Φοριέται γύρω από τη μέση και φτάνει ως κάτω χαμηλά στα πόδια.
Στέκεται στη θέση του διπλωμένο γύρω από το σώμα και δε δένεται σε κόμπο.
Κάποιες φορές διπλώνεται στο ύψος του γόνατου για περισσότερη άνεση.
Παρόμοιος ρουχισμός συναντάται στην Ινδία, το Μπαγκλαντές, τη Σρι Λάνκα και το Αρχιπέλαγος Malay.
Στην υποηπειρωτική Ινδία είναι γνωστό και ως lungi, longi, kaili ή saaram.
Τα σχέδια επάνω στο  longyi είναι συνήθως διαφορετικά στις ποικίλες εθνότητες της Μιανμάρ.
Το longyi είναι κατασκευασμένο κυρίως από βαμβάκι, αλλά σε γιορτές και ειδικές εκδηλώσεις μπορεί να είναι επίσης κατασκευασμένο και από μετάξι. 
 

Women Wearing Longyi

 

Τέχνες και χειροτεχνήματα

 Kalaga

Μακριά kalaga, πλούσια, κεντημένα και λεπτότατα κιλίμια, χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά ως κουρτίνες αμαξιδίων που μετέφεραν μοναχούς, μέλη της βασιλικής οικογένειας και πλούσιους Βιρμανούς.
Τα Kalaga μπορούσαν, επίσης, να δεθούν με σχοινιά σε δέντρα και στήλες, για να δημιουργήσουν ένας είδος κλειστού, ιδιωτικού χώρου, κάποιου είδους αντίσκηνο.
Η τέχνη κατασκευής του  kalaga άρχισε να χάνεται, αφότου οι Βρετανοί κατέλαβαν την Μιανμάρ και κατήργησαν τη μοναρχία.
Πολλά παλαιά και σπάνια kalaga δωρήθηκαν σε μοναστήρια ή αγοράστηκαν από συλλέκτες.
Κάποια άλλα πανέμορφα τέτοια κιλίμια βρίσκονται τώρα σε μουσεία έξω από την Μιανμάρ.
Η τέχνη του kalaga κρατήθηκε ζωντανή από το κλασικό Βιρμανικό Δράμα, του οποίου οι χορευτές και οι μαριονέττες φορούν κοστούμια υφαντά.
Στη δεκαετία του 1970, ο τουρισμός βοήθησε στο να αναγεννηθεί αυτή η παλιά τέχνη. 
 

Kalaga

Σήμερα τα kalaga κατασκευάζονται με σκοπό να εξαχθούν στο εξωτερικό και εμφανίζονται σε πολλά σχέδια και μεγέθη.


 Αντικείμενα από λάκα

Η λάκα είναι ένα ελαφρύ, αδιάβροχο υλικό που δουλεύεται εύκολα και ζωγραφίζεται πάνω σε αντικείμενα όπως, κουτιά, σκεύη, ομπρέλες, μουσικά όργανα, αγάλματα και έπιπλα, προκειμένου να τους προσδώσει μια ελκυστική σε σχέδια επιφάνεια και ένα γυαλιστερό φινίρισμα.
Η λάκα που χρησιμοποιείται στη Μιανμάρ είναι χυμός αγριόδεντρου (σε αντίθεση με τη λάκα που χρησιμοποιείται στην Ινδία και την Ευρώπη, η οποία προέρχεται από έκκριση κάποιων εντόμων).  
Ο κορμός ενός ώριμου δέντρου προς παρασκευή λάκας μπορεί να έχει 1,8 μέτρα διάμετρο.
Ο χυμός, που συλλέγεται από εγκοπές στην επιφάνεια του κορμού, φυλάσσεται σε αεροστεγή δοχεία.
Το φυσικό χρώμα είναι μαύρο, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χρωματιστεί και κόκκινο.
Η καλύτερη λάκα στην Μιανμάρ προέρχεται από την περιοχή Shan.

Οι ιστορικοί πιστεύουν πως η τέχνη της κατασκευής αντικειμένων από λάκα προήλθε, εδώ και εκατοντάδες χρόνια, από το Σιάμ, τη σημερινή Ταϊλάνδη και εξαπλώθηκε στην Κίνα, πριν φτάσει στην Μιανμάρ.
Σήμερα το πιο παλιό και μεγαλύτερο εργαστήριο λάκας βρίσκεται στη Bagan, στην κεντρική Μιανμάρ.
Άλλα κέντρα/εργαστήρια λάκας βρίσκονται στις περιοχές Mandalay, Ywama στην Λίμνη Inle και στο Kengtung (πόλη της περιοχής Shan).
 

Lacqearweare

Τα πιο πολλά λακαρισμένα αντικείμενα έχουν βάση φτιαγμένη από μακριές, λεπτές φλοίδες μπαμπού κολλημένες ή πλεγμένες μεταξύ τους, σε διαφορετικά σχήματα.
Με λάκα μπορούν επίσης να ζωγραφιστούν ξύλινα και μεταλλικά αντικείμενα.
Λάκα σε πρωτογενή μορφή μπορεί να αναμιχθεί με λεπτά στρώματα πηλού, με στάχτη που προέρχεται από πριονίδια ξύλου τικ ή με πολτοποιημένο φλοιό ρυζιού, προκειμένου να παραχθεί μικτή λάκα για τις διάφορες στρώσεις.
Όταν είναι έτοιμο, το μείγμα λάκας απλώνεται στο αντικείμενο. Κατόπιν η κάθε στρώση στεγνώνεται και γυαλίζεται. Κάθε αντικείμενο μπορεί έχει πολλές στρώσεις λάκας.
Όταν έχει απλωθεί και η τελευταία στρώση λάκας, μπορούν να χαραχτούν σχέδια πάνω της και να αναδειχθούν ζωγραφισμένες σε άλλα χρώματα στρώσεις, που βρίσκονται από κάτω. 
Φύλλα χρυσού μπορούν επίσης να στολίσουν την επιφάνεια του κάθε αντικειμένου.
Κάθε λακαρισμένο αντικείμενο μπορεί να χρειαστεί από έξι μήνες έως δύο χρόνια για να παραχθεί, κάτι που εξαρτάται από την ποιότητά του.
Λεπτεπίλεπτα σκεύη από λάκα κατασκευάζονται με βάση λεπτότατες φλοίδες μπαμπού, πλεγμένες μαζί με τρίχες αλόγου.
Όταν πλέον έχουν απλωθεί και οι τελευταίες στρώσεις λάκας, το κομψότατο σκεύος παραμένει τόσο ελαστικό, που οι πλευρές του, ακόμη και όταν πιεστούν μαζί, λυγίζουν χωρίς να σπάσουν. 

 

Το Χρυσό Φύλλο

Το χρυσό φύλλο της Μιανμάρ, παραδοσιακά, χρησιμοποιείται για να στολίσει λακαρισμένα αντικείμενα, μουσικά όργανα, θρησκευτικές μορφές και εξώφυλλα σπάνιων βιβλίων που χρησιμοποιούσαν μοναχοί και βασιλείς.
Το Mandalay είναι το κέντρο εργαστηρίων της τέχνης του χρυσού φύλλου.
Για την κατασκευή του, μικροί σβώλοι χρυσού σφυρηλατούνται σε λεπτές φλοίδες, οι οποίες κατόπιν θερμαίνονται και ισιώνονται μέσα σε ειδική πρέσα.
Οι επίπεδες πλέον φλοίδες δουλεύονται στη συνέχεια με το χέρι, κόβονται σε μικρά τετράγωνα, τοποθετούνται σε κομμάτια ειδικού χαρτιού και τυλίγονται σε δέρμα.
Σφυρηλατούνται και πάλι, έως ότου δεν ξεπερνούν σε πάχος μια στρώση χρώματος, κόβονται σε τετράγωνα των 5 εκατοστών και κλείνονται μέσα σε φύλλα ειδικού χαρτιού. Πωλούνται συνήθως σε δέσμες.  
 

Gold leaf making

 

Marionette puppet theatre

Το θέατρο μαριονεττών ήταν μια δημοφιλέστατη μορφή διασκέδασης στη Μιανμάρ, κατά τον 18ο  αιώνα, πριν από τη Βρετανική Κατοχή.
Στην ακμή τους, τα θέατρα μαριονεττών ήταν δημοφιλέστερα από το ίδιο το θέατρο και χρηματοδοτούνταν από τη βασιλική οικογένεια. Στις μέρες μας, ωστόσο, αυτή η τέχνη κοντεύει πια να σβήσει.

Παραδοσιακά, οι μαριονέττες έχουν ύψος από 56 – 69 εκατοστά και συγκρατούνται με δεκαοχτώ λεπτά νήματα.
Οι ιστορίες του θεάτρου μαριονεττών είναι εμπνευσμένες από την Jataka, το ιερό κείμενο που αφηγείται τις προηγούμενες ζωές και τις πολλές μετενσαρκώσεις του Βούδα.

Ένας θίασος μαριονεττών αποτελείται από τους δεξιοτέχνες που κινούν τα νήματα, τους τραγουδιστές και την ορχήστρα.
Η επιτυχία του θεάτρου μαριονεττών εξαρτάται από το ταλέντου του πρώτου τραγουδιστή περισσότερο και λιγότερο από τη δεξιοτεχνία των καλλιτεχνών που κρατούν και κινούν τα νήματα.
Το ακροατήριο έρχεται όχι μόνον για να δει την παράσταση, αλλά επίσης για να ακούσει και να εκτιμήσει την ποίηση των στοίχων.  
 

Burma marionettes  

 

Οι Kayan (Padaug) μακρύλαιμες γυναίκες (giraffe ladies) 

Οι Kayan υπάγονται φυλετικά στους Red Karen (Karenni people) και είναι μια εθνική μειονότητα της Μιανμάρ (Burma).

Οι γυναίκες των φυλών Kayan ξεχωρίζουν λόγω της ιδιαίτερης ενδυματολογικής τους ταυτότητας.
Οι γυναίκες  Kayan (Padaug) είναι γνωστές για τις μπρούτζινες σπείρες δαχτυλιδιών που φορούν γύρω από το λαιμό τους, με σκοπό την επιμήκυνσή του.
Είναι γνωστές και ως γυναίκες καμηλοπαρδάλεις "giraffe women" στους επισκέπτες της Μιανμάρ.

Τα κορίτσια αρχίζουν να φορούν τα συγκεκριμένα βραχιόλια στην ηλικία των 5 ετών περίπου.
Με τα χρόνια, η σπείρα αντικαθίσταται με μια μεγαλύτερη και σ’ αυτήν προστίθενται περισσότερα βραχιόλια.
Το βάρος της συμπιέζει την κλείδα και τα πλευρά.
Ουσιαστικά ο λαιμός δεν είναι αυτός που επιμηκύνεται, αλλά δίνεται αυτή η εντύπωση, λόγω της παραμόρφωσης που προκαλείται στην κλείδα.  
Πολλές απόψεις έχουν εκφραστεί γι’ αυτό το έθιμο, ενώ έχει γίνει και αντικείμενο συζήτησης ανθρωπολόγων, οι οποίοι έχουν υποθέσει πως τα βραχιόλια ίσως προστάτευαν τις γυναίκες από του να αρπαγούν από άλλες φυλές, καθώς δεν θα ανταποκρίνονταν στα πρότυπα ομορφιάς τους.
Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει πως τα βραχιόλια τόνιζαν τη θηλυκότητα ( σύμφωνα με τα πρότυπα των Padaug, πάντα), ενώ έχει επίσης αναφερθεί πως, ενδεχομένως, η δυσμορφία που προκαλούνταν θύμιζε κάτι από το μυθικό δράκο, που έχει εξέχουσα σημασία στην παράδοση αυτής της φυλής.
Ίσως όμως η επικρατέστερη θεωρία να είναι αυτή της πρακτικής τους χρησιμότητας, αφού οι γυναίκες προστατεύονταν από ενδεχόμενες επιθέσεις τίγρεων, καλύπτοντας με αυτό τον τρόπο τους λαιμούς τους.
 

Padaug

Οι γυναίκες Padaug αγνοούν όλες αυτές τις θεωρίες και, όταν ερωτηθούν, απαντούν απλώς πως η σπείρα αποτελεί μέρος της πολιτισμικής τους ταυτότητας και κάτι που συνδέεται με την ομορφιά.

Από τη στιγμή που θα τοποθετηθεί, η σπείρα σπάνια αφαιρείται.
Οι μύες, ως αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας, αδυνατίζουν.
Πολλές γυναίκες έχουν αφαιρέσει τη βασανιστική σπείρα για ιατρικές εξετάσεις, ενώ κάποιες άλλες συνεχίζουν να τη φορούν, από τη στιγμή που η κλείδα έχει παραμορφωθεί και έχει επέλθει και αποχρωματισμός.
Επιπλέον, η σπείρα μοιάζει ως αναπόσπαστο κομμάτι του σώματος, αν φορεθεί διαρκώς για 10 ή και περισσότερα χρόνια.

Το 2006, κάποιες νεαρές γυναίκες άρχισαν να αφαιρούν τα δαχτυλίδια από το λαιμό τους, είτε για να μπορέσουν να συνεχίσουν τη μόρφωσή τους, είτε ως διαμαρτυρία για την εκμετάλλευση της κουλτούρας τους και τις απαγορεύσεις που τη συνοδεύουν.
Μετά την αφαίρεση της σπείρας, οι γυναίκες έχουν αναφέρει δυσφορία και πόνο, ο οποίος ωστόσο υποχωρεί, μέσα σε κάποιο χρονικό διάστημα.
Ο αποχρωματισμός επιμένει πολύ περισσότερο, πάντως.

Η κυβέρνηση της Μιανμάρ άρχισε να αποθαρρύνει το έθιμο των δαχτυλιδιών του λαιμού, καθώς προσπαθούσε να εκσυγχρονίσει τη χώρα,  μέσα στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Πολλές γυναίκες, επομένως, άρχισαν να σπάνε αυτή την παράδοξη και ενδεχομένως σκληρή παράδοση, αν και υπάρχουν ακόμη κάποια μικρά κορίτσια και ηλικιωμένες γυναίκες, σε πιο απομονωμένες περιοχές της Μιανμάρ, οι οποίες εξακολουθούν να φορούν τα δαχτυλίδια γύρω από το λαιμό. 


Λογοτεχνία 

Η πρώιμη λογοτεχνία της Μιανμάρ είχε κυρίως θρησκευτικά στοιχεία και αποτυπωνόταν σε πέτρα.
Αυτά τα δείγματα που έχουν διασωθεί πάνω σε πέτρινες πλάκες ανιχνεύονται κατά την περίοδο Bagan , τον 11ο αιώνα περίπου.

Γραπτά επάνω σε πάπυρο και πρώιμης μορφής διπλωμένο χαρτί εμφανίζονται μόνον μετά τον 15ο αιώνα.
Η λογοτεχνία αυτής της περιόδου αφορά περισσότερο στην εξιστόρηση της Janaka από τον Βούδα προς τους μαθητές του, ως απάντηση σε υπαρξιακά και φιλοσοφικά ερωτήματα που του έθεταν.
Αυτού του είδους τα γραπτά εμφανίζονται με τη μορφή ολοκληρωμένου θεατρικού δράματος ή επιστολών και είναι έμμετρα.
Θέματα που αφορούσαν το νόμο και την ιστορία ήταν γραμμένα σε πεζό λόγο.
Κατά τη διάρκεια του 16ου, 17ου και 18ου αιώνα γράφτηκαν πολλά δράματα, ενώ τον 19ο  αιώνα, πέρα από το δράμα, εξελίχτηκαν η ποίηση και τα χρονικά. 
 

Literature

Μετά τη Βρετανική Κατοχή, η λογοτεχνία της χώρας άρχισε να αντανακλά την επίδραση που είχε η Δυτική κουλτούρα στην κουλτούρα της Μιανμάρ.
Τα πιεστήρια των τυπογραφείων επηρέασαν επίσης τη λογοτεχνία, η οποία άρχισε πλέον να γράφεται για το λαό και όχι μόνον για τους προνομιούχους.
Δράματα που είχαν γραφτεί για τη βασιλική αυλή έγιναν ευρέως γνωστά, αν και δεν παίζονταν στη σκηνή, αλλά απλώς διαβάζονταν από όσους ήθελαν να γνωρίσουν την κουλτούρα της χώρας τους.

Οι νουβέλες ήταν μια μεταγενέστερη λογοτεχνική εξέλιξη.
Η πρώτη νουβέλα της Μιαμάρ ήταν μια προσαρμογή του μυθιστορήματος του Αλεξάνδρου Δουμά “Κόμης Μοντεκρίστο”. 
Η κλασική λογοτεχνία της Μιανμάρ είναι διανθισμένη με μακρές και δύσκολες προτάσεις και η θεματολογία της αφορά το υπερφυσικό και τη μαγεία.
Προερχόμενη από τη βασιλική αυλή, επηρεάστηκε από το Βουδισμό και από Σανσκριτικές πηγές.

Η μοντέρνα λογοτεχνία της Μιανμάρ ξεκίνησε γύρω στο 1930, όταν ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Yangon και το τμήμα κλασσικών σπουδών της Μιανμάρ.
Τότε εξελίχτηκε σημαντικά η λογοτεχνία της χώρας, καθώς εμφανίστηκε το κίνημα khitsan, όπου οι συγγραφείς χρησιμοποιούσαν ένα απλό και άμεσο λογοτεχνικό στυλ το οποίο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Η λογοτεχνία της Μιανμάρ στις μέρες μας εξακολουθεί να κυριαρχείται από τη θρησκευτική παράδοση, αν και πολλές νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα, παιδικά βιβλία, μεταφράσεις ξένων λογοτεχνικών έργων, καθώς και δοκίμια πάνω στον πολιτισμό, την τέχνη και την επιστήμη διαβάζονται πλέον ευρέως και είναι δημοφιλή.
Η ρομαντική νουβέλα κατέχει επίσης μια σημαντική θέση στη σύγχρονη λογοτεχνία της Μιανμάρ.
Ετησίως απονέμονται εθνικά βραβεία λογοτεχνίας.
Πολλοί από τους δημοφιλέστερους συγγραφείς είναι συνταξιούχοι κυβερνητικοί υπάλληλοι, οι οποίοι δούλεψαν σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, οι περισσότεροι συγγραφείς της Μιανμάρ έχουν ήδη κάποια άλλη μόνιμη εργασία και ασχολούνται στον ελεύθερο, μόνον, χρόνο τους με τη συγγραφή. 

 

Μουσική Κουλτούρα  

Η παραδοσιακή μουσική της Μιανμάρ βασίζεται κυρίως στα κρουστά.
Πολλά είδη μουσικής, τραγουδιού και χορού έχουν πάρει την ονομασία τους από το είδος των κρουστών που χρησιμοποιούνται σε αυτά.
Τα μεγάλα sidaw (see-daw) είναι τα κρουστά που χρησιμοποιούνται για την ορχηστρική μουσική, τα μακριά bonshay κρουστά για την folk μουσική, ενώ τα προσομοιάζοντα με μπόνγκος ozi (OH-zee), καθώς και τα διπλής όψεως dobat (DOE-bat) χρησιμοποιούνται για τοπικούς εορτασμούς σε χωριά.
Στη μουσική της Μιανμάρ συναντώνται επίσης τα όμποε, τα φλάουτα, τα γκονγκς, τα μπαστούνια του μπαμπού και τα ξυλόφωνα από μπαμπού.

Σε μια ορχήστρα της Μιανμάρ συμπεριλαμβάνεται ένας κύκλος αποτελούμενος από εννέα έως είκοσι ένα κρουστά, τα οποία κρέμονται από μια ξύλινη κυκλική επιφάνεια.
Η ξύλινη επιφάνεια είναι κενή στη μέση κι εκεί βρίσκεται ο ένας και μόνον μουσικός που τα χειρίζεται.
Δυτικής προέλευσης μουσικά όργανα, όπως τα βιολιά, οι κιθάρες και τα ακορντεόν συνοδεύουν, κάποιες φορές, τα παραδοσιακά κρουστά μουσικά όργανα. 
 

 

Χορός

Ο χορός στη Μιανμάρ προϋπήρχε του Βουδισμού, όταν η λατρεία των πνευμάτων ( Nat) εκφραζόταν μέσω της χορευτικής τέχνης.
Οι κινήσεις ήταν έντονα επηρεασμένες από τον κλασσικό Ινδικό και Ταϊλανδέζικο χορό.
Ο χορός στη Μιανμάρ είναι γρήγορος και ζωηρός και απαιτεί και κάποιες ακροβατικές δεξιότητες.
Επιπλέον έχει κάποια σεμνότητα, αφού οι χορευτές διαφορετικού φύλου δεν αγγίζονται μεταξύ τους.
Οι μικροί χορευτές διδάσκονται τον ka-bya-lut, έναν βασικό παραδοσιακό χορό.


Μαριονέττες

Ένας ενδιαφέρων χορός είναι αυτός στον όποιο οι χορευτές κινούνται σαν μαριονέττες.
Έχει ειπωθεί, άλλωστε, πως ο χορός της Μιανμάρ θα πρέπει να έχει αντιγραφεί από το θέατρο μαριονεττών, το οποίο είχε εκτοπίσει την παρουσία πραγματικών χορευτών για μια περίοδο.
Η πρώτη χορεύτρια φορά μια στολή εμπνευσμένη από τη βασιλική αυλή, με στολισμένο μακρυμάνικο μπούστο και μακρύ ως το δάπεδο βαρύτιμο longyi (παραδοσιακό ένδυμα της Μιανμάρ), το οποίο μετακινεί με τα πόδια της όσο χορεύει.
Οι βασικοί άντρες χορευτές είναι ντυμένοι ως πρίγκιπες, με μεταξωτό longyi και λευκό τουρμπάνι.
Άλλοι χορευτικοί ρόλοι συμπεριλαμβάνουν στρατιώτες, μάγους (zawgyi) και πνεύματα (nat).
 

 

Yein

Ο yein είναι ένας δημοφιλής χορός που εκτελείται κατά τους εορτασμούς του Water Festival.
Οι χορευτές φορούν παραδοσιακά κοστούμια, είναι συνήθως γυναίκες και χορεύουν όλες μαζί σε μια ομάδα.
Από τον yein προέρχονται επίσης ο χορός par-thwar ένα ντουέτο  ανάμεσα σε 2 χορευτές διαφορετικού φύλου και ο Χορός του Ελέφαντα, ο οποίος χορεύεται στο Elephant Dance Festival στο Kyaukse, κοντά στο Mandalay.
Οι χορευτές ερμηνεύουν το χορό μέσα σ’ ένα εντυπωσιακό κοστούμι φτιαγμένο από χαρτόνι και μπαμπού, το οποίο αναπαριστά έναν ελέφαντα. 
 

 

Anyein

Ο anyein είναι ένας συνδυασμός solo χορού και χορευτών που αναπαριστούν μορφές κλόουν (lu-pyet).
Οι κλόουν τραγουδούν, χορεύουν, σχολιάζουν και αστειεύονται  με τολμηρό κάποιες φορές τρόπο.
Κατά τη διάρκεια των διαλλειμάτων, όταν επί σκηνής βρίσκονται οι κλόουν, η χορεύτρια αλλάζει κοστούμια.
Μερικές φορές περισσότερες από μία χορεύτριες εμφανίζονται στη σκηνή.
Η παράσταση αυτή διαρκεί κάποιες φορές μέχρι και δύο ώρες.

Πολλοί εθνικοί χοροί ερμηνεύονται επίσης με σπαθιά, υπό τη συνοδεία διαφορετικών ειδών κρουστών μουσικών οργάνων.
Στους εθνικούς χορούς μικρά αγόρια και κορίτσια χορεύουν μαζί , κάτι που δεν είναι συνηθισμένο, σε γενικές γραμμές,  στην κουλτούρα χορού της Μιανμάρ. 
 

 


Κουζίνα 


Η Κουζίνα της Myanmar: Ένα γευσιγνωσικό Ταξίδι

Το φαγητό στη Μιανμάρ είναι εξαιρετικό και σημαντικό μέρος κάθε επίσκεψης σε αυτή την απίστευτη πραγματικά χώρα.
Αν και τα πιάτα που σερβίρονται εδώ μπορεί να μην είναι τόσο γνωστά όσο αυτά που συναντώνται στις γειτονικές Ινδία, Κίνα και Ταϊλάνδη, ουσιαστικά το φαγητό δε διαφέρει πολύ από αυτό που χαρακτηρίζει της Κουζίνες των χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Ωστόσο, διακρίνεται από ποικιλία που προέρχεται από τις διάφορες επιρροές που έχει υποστεί από τις γειτονικές χώρες και είναι συναρπαστικό.
Δε θα μπορούσε κανείς να μιλήσει περιληπτικά γι’ αυτό, αλλά μπορεί να γίνει μια μικρή αναφορά σε κάποια πραγματικά ενδιαφέροντα πιάτα, που αξίζει να δοκιμάσει κανείς. 

 

Mohinga

Αυτό το πιάτο που σερβίρεται ως πρωινό είναι πιθανόν ένα από τα πιο δημοφιλή της Μιανμάρ.
Αποτελείται από λεπτότατες , διάφανες χυλοπίτες ρυζιού, σερβιρισμένες μέσα σε πλούσια ψαρόσουπα και συνοδευμένες με αρωματική ρίζα τζίντζερ, λεμονόχορτο, κομμάτια μπανάνας, κρεμμύδια και σκόρδα.
Για κάποιους μπορεί να μην ακούγεται ιδιαίτερα ελκυστικό, εξαιτίας των παράξενων συνδυασμών των υλικών, αλλά υπάρχει λόγος που ουσιαστικά θεωρείται ως το εθνικό πιάτο της Μιανμάρ.
Ανάλογα με το πού βρίσκεται κανείς, στο πιάτο αυτό μπορούν να προστεθούν τοπικές σπεσιαλιτέ, όπως παναρισμένο φρέσκο ψάρι, σφιχτοβρασμένα αυγά, τηγανητά κρεμμύδια και πολλά άλλα.
Για μια πιο έντονη γαστριμαργική εμπειρία μπορούν να προστεθούν σε αυτό χυμός lime και φλοίδες καυτερής πιπεριάς chili.
Είτε το απολαύσει κανείς ως πρωινό, είτε το δοκιμάσει κατά τη διάρκεια της ημέρας, σε κάποιο από τα πολλά μαγαζάκια στο δρόμο, η Mohinga είναι πάντα ένα απολαυστικό πιάτο που θα τον εκπλήξει. 
 

 

Εξωτικές Σαλάτες

Μερικά από τα πιο διάσημα πιάτα της  Μιανμάρ είναι αναμφίβολα οι σαλάτες της.
Πολύ πιο ενδιαφέρουσες από όσο μπορεί αρχικά ένας επισκέπτης να φαντάζεται, οι σαλάτες της Μιανμάρ είναι γευστικότατες με πλέον δημοφιλή την Lahpet Thoke, πιο γνωστή στη Δύση και ως σαλάτα με φύλλα τσαγιού.
Η Μιανμάρ είναι μια από τις ελάχιστες χώρες στον κόσμο όπου μπορεί κανείς να απολαύσει τα φύλλα τσαγιού είτε ως ρόφημα, είτε ως μέρος κάποιου φαγητού και αυτή η σαλάτα εκτός από αυτά περιέχει επίσης φυστίκια, αποξηραμένα μπιζέλια, τζίντζερ και άλλα αρωματικά.
Το όλο αποτέλεσμα είναι μια πανδαισία χρωμάτων αρωμάτων και γεύσεων, ενώ επιπλέον είναι τονωτικό και προσφέρει απρόσμενη ενέργεια λόγω της τανίνης, που προσομοιάζει με την καφεϊνη. 
 

 

Curries

Τα πιάτα κάρυ στη Μιανμάρ είναι λιγότερο καυτερά από αυτά της Ινδίας, αλλά εξίσου γευστικά.
Είναι επίσης ιδανικά για όσους δεν αρέσκονται στα πολλά και έντονα μπαχαρικά ή που θα ήθελαν να δοκιμάσουν ένα διαφορετικό και σπάνιο είδος κάρυ.
Υπάρχει πολύ μεγάλη ποικιλία τέτοιων πιάτων με διαφορετικά κρέατα που μαγειρεύονται μαζί, με ψάρι και με λαχανικά, όλα μέσα σε μια κάπως πιο λαδερή σάλτσα από αυτή των Ινδικών κάρυ και με μια πιο ήπια και απαλή γεύση.
Συχνά, τα κυρίως πιάτα του ψαριού ή του κρέατος σερβίρονται μαζί με ρύζι, σαλάτες, τηγανητά λαχανικά και σούπες. 
 

 

Τηγανητά

Τα πάντα σχεδόν μπορούν να τηγανιστούν στη Μιανμάρ και ένα γρήγορο snack στο δρόμο μπορεί να αποδειχθεί γαστριμαργική εμπειρία, αφού μικρά μαγαζιά που βρίσκονται παντού ετοιμάζουν επί τόπου στο τηγάνι ό,τι λαχταρά κανείς. 
Μπορεί κάποιος να δοκιμάσει από samosas (μικρές πικάντικες και αρωματικές κρεατόπιτες και λαχανόπιτες) μέχρι tofu, συχνά συνοδευμένα με ενδιαφέροντα ντιπ  ή με κάποια άλλη εξωτική λιχουδιά, επίσης τηγανισμένη, η οποία χρησιμοποιείται ως επικάλυψη.
Αν και δεν είναι, προφανώς ό,τι πιο διαιτητικό, κανείς δε θα πρέπει να χάσει ένα τέτοιο snack, έστω και για μια φορά, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Μιανμάρ. 


   

 

Thali

Λιγότερο πιάτο και περισσότερο γαστριμαργική εμπειρία, που δε θα πρέπει να χάσετε με τίποτα, το Thali είναι μια πραγματική πανδαισία γεύσεων.
Σερβίρεται σε έναν μεταλλικό δίσκο και με ελάχιστα, πραγματικά, χρήματα, μπορείτε να απολαύσετε όσο ρύζι θέλετε, σούπα, κάποιο κάρυ  με συνοδευτικά λαχανικά και chutney (είδος πικάντικης μαρμελάδας), αλλά και τουρσιά και πολλές άλλες ντόπιες λιχουδιές.
Αν και τα περισσότερα φαγητά στη Μιανμάρ τείνουν να είναι κάπως ακριβά, το συγκεκριμένο πιάτο οπωσδήποτε αξίζει να το δοκιμάσει κανείς, όσο θα βρίσκεται στη Μιανμάρ και είναι διπλά απολαυστικό, αφού το κόστος είναι χαμηλό γι’ αυτό που προσφέρεται. 
 

 

Ρύζι και χυλοπίτες

Το ρύζι και οι χυλοπίτες κατέχουν εξέχουσα θέση στη Βιρμανική Κουζίνα και συνήθως συνοδεύουν άλλα πιάτα ή απολαμβάνονται ως ελαφρύ snack ανάμεσα στα κυρίως γεύματα.
Αξίζει να δοκιμάσει κανείς τις χυλοπίτες Shan, καθώς και το αντίστοιχο ρύζι Shan.
Και τα δύο αυτά πιάτα πήραν το όνομά τους από την περιοχή της Μιανμάρ από την οποία προέρχονται.
Το ρύζι Shan έχει μαγειρευτεί με μπαχαρικό turmeric και περιχύνεται με νιφάδες τηγανητού ψαριού.
Σε αυτά προστίθεται λάδι αρωματισμένο με σκόρδο.
Οι χυλοπίτες Shan είναι ένα πιάτο που αποτελείται από χυλοπίτες ρυζιού, σερβιρισμένες με χοιρινό ή κοτόπουλο, μαζί με λαχανικά, φιστίκια και σπόρους σουσαμιού. 
 

 

 

Επιδόρπια

Στη Μιανμάρ δε συνηθίζεται να σερβίρονται γλυκά κατά τη διάρκεια καθημερινών γευμάτων στο σπίτι, αφού το έθιμο επιβάλλει να προσφέρονται για να τιμηθεί ένας επισκέπτης ή όταν υπάρχει μια ξεχωριστή εορταστική εκδήλωση.

Πέρα από τα φρούτα διαφόρων ειδών, το πιο συνηθισμένο επιδόρπιο είναι το laphet, όχι γλυκό, αλλά η γνωστή σαλάτα με φύλλα τσαγιού, στην οποία προστίθενται ψητά φυστίκια και σπόροι σουσαμιού, τηγανητά φασόλια με σκόρδο, καθώς και νιφάδες αποξηραμένης γαρίδας. 
 

 

Shwe Kyi
Είδος πλούσιου χαλβά, αποτελεί δημοφιλές γλυκό που σερβίρεται σε εορταστικές εκδηλώσεις και εξαιρετικές περιστάσεις. 
 

 

Kyauk Kyaw
Ένα δημοφιλές γλυκό που φτιάχνεται με ζελέ από φύκια και γάλα καρύδας.
 

 

Thagu or Thagu Byin
Έχει ίσως πάρει το όνομά του από τη Μαλαισία και είναι πουτίγκα από ταπιόκα ή sago, στην οποία η γλυκιά γεύση προέρχεται από ένα φρουτώδες σιρόπι και η πλούσια υφή από γάλα καρύδας. 
 

 

Jaggery
Είναι το πιο απλό, εύκολο και παραδοσιακό γλυκό της Μιανμάρ και μπορεί να το βρει κανείς σε πολλά εστιατόρια, όπου προσφέρεται συνήθως ως κέρασμα.
Είναι είδος λουκουμάδων με σουσάμι και γλυκαντικό σιρόπι jaggery. Επιπλέον είναι το μοναδικό δημοφιλές γλυκό στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, όπως στα χωριά της Β. Μιανμάρ. 
 

 

                                                                                                                                                       Λευκή