
<< ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Κούβα

Το νησί βρίσκεται 90 μίλια νοτίως των νησιών Florida Keys. Το δυτικό άκρο του αρχίζει σε απόσταση 125 μιλίων ή 210 χιλιομέτρων από το Cancún και εκτείνεται 750 μίλια ή 1,207 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά.

 


Κουλτούρα

Γεωγραφία-Ιστορία-Οικονομία-Πολιτισμικά στοιχεία-Τέχνη- Σημαντικές Ιστορικές Φυσιογνωμίες-Νοοτροπία


Τοποθεσία και Γεωγραφία.

Η ενδοχώρα είναι 48,800 τετραγωνικά μίλια (110,860 τετραγωνικά χιλιόμετρα). Περίπου το ένα τρίτο του νησιού είναι ορεινό και αποτελείται από το ορεινό συγκρότημα Guaniguanco στη δυτική επαρχία  Pinar del Rio, το ορεινό συγκρότημα Escambrey στη νότια, κεντρική επαρχία Las Villas, ενώ η μεγάλη οροσειρά Sierra Maestra βρίσκεται στη δυτική επαρχία Oriente.
Ανάμεσα σε αυτούς τους ορεινούς όγκους υπάρχει μια μεγάλη πεδιάδα στη δυτική επαρχία Matanzas και άλλη μία στην ανατολική επαρχία Camaguëy. Από την εποχή της Ευρωπαϊκής κατάκτησης του νησιού, το δυτικό τρίτο του υπήρξε κυρίαρχο, όσον αφορά στις στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές δομές, αλλά και στον πολιτισμό. 
 

 

Πρωτεύουσα είναι η Αβάνα στη βορειότερη ακτή του δυτικού τρίτου του νησιού.
Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη είναι το Santiago de Cuba στην επαρχία Oriente, όπου εγκαθιδρύθηκε η Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή κατά την εποχή της αποικιοκρατίας. Αν και το Santiago μερικές φορές αποκαλείται "δεύτερη πρωτεύουσα", η οικονομική σημασία του λιμανιού της Αβάνα, της έδωσε έναν ρόλο εξαιρετικά σημαντικό και κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτόν του Σαντιάγκο, σε ό,τι αφορά τον καθορισμό της εθνικής κουλτούρας.

 

 


Δημογραφικά στοιχεία

Ο πληθυσμός του νησιού σύμφωνα με τους τελευταίους υπολογισμούς ανέρχεται στα 11.06 έως 11.17 περίπου εκατομμύρια. Το 50% τουλάχιστον του πληθυσμού κατηγοριοποιείται ως mulatto (ορισμός που προέκυψε από τη μίξη Αφρικανών και Ευρωπαίων κατοίκων του νησιού), αν και η πολιτιστική κληρονομιά των λευκών, με τα όποια προνόμιά της, πιθανόν είναι η αιτία που πολλοί mulatos τείνουν στο να ελαχιστοποιούν την Αφρικανική τους κληρονομιά.
Το 35% του νησιού δηλώνει αποκλειστικά λευκής, Ευρωπαϊκής προέλευσης, ενώ το 11%, μόνον, κατηγοριοποιείται ως "negro". Το 1% είναι κινεζικής προέλευσης, αποτέλεσμα της έλευσης 132.00 Κνέζων εργατών από το 1853-1872, προκειμένου να αναπληρωθεί η απώλεια εργατικής δύναμης, μετά την κατάργηση της Αφρικανικής δουλείας στην Κούβα.
Το 1862 ο Αφρικανικός πληθυσμός ήταν μεγαλύτερος από αυτόν των λευκών. Αν και οι μεγαλύτερες φυτείες στις οποίες εργάζονταν σκλάβοι βρίσκονταν στις δυτικές περιοχές του νησιού, δραπέτες υπόδουλοι ή απελεύθεροι σκλάβοι συχνά κατευθύνθηκαν Ανατολικά, όπου μπορούσαν να κρυφτούν πιο εύκολα ή να εγκατασταθούν σε μικρές περιοχές του Oriente, οι οποίες δεν τελούσαν υπό κάποια επίσημη ιδιοκτησία. Εκεί εκφράστηκε περισσότερο η Αφροκουβανέζικη τέχνη, η θρησκεία και η μουσική, και από εκεί ξεκίνησε το πολιτιστικό κίνημα "afrocubanismo".

 

 


Γλωσσικό ιδίωμα

Όλοι σχεδόν οι Κουβανοί μιλούν αποκλειστικά Ισπανικά.
Η διάλεκτος είναι παρόμοια με αυτή που ομιλείται και στα άλλα Ισπανόφωνα νησιά της Καραϊβικής, αν και η μελωδική ομιλία και η χρήση εκφραστικών χειρονομιών είναι αποκλειστικά Κουβανέζικο ιδίωμα. Οι γλώσσες που ομιλούνταν από αυτόχθονες πληθυσμούς έχουν εκλείψει.
Τα Γαλλικά ομιλούνταν για κάποια μικρή χρονική περίοδο από κάποιους Ευρωπαίους μετανάστες που είχαν σκλάβους στις φυτείες τους και οι οποίοι είχαν καταφύγει στην Κούβα, μετά την επανάσταση της Αϊτής το 1791, αλλά με την πάροδο του χρόνου και αυτή η γλώσσα έπαψε να ομιλείται από τον ευρύτερο πληθυσμό. 

 

Παλιότερη ιστορία της Κούβας

Ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στην Κούβα ήταν ο Χριστόφορος Κολόμβος, το 1492.
Εκείνη την εποχή οι αυτόχθονες ήταν κυρίως γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Οι περισσότεροι καλλιεργούσαν cassava, καλαμπόκι και φρούτα yams. Επίσης καλλιεργούσαν καπνό, τον οποίο και κάπνιζαν οι ίδιοι.
Το 1511 ο Diego Velasquez κατέκτησε το νησί της Κούβας και εγκαθίδρυσε κάποιους οικισμούς, της Αβάνας συμπεριλαμβανόμενης. Οι αυτόχθονες υπέφεραν από τις λεγόμενες Ευρωπαϊκές ασθένειες , στις οποίες δεν είχαν άμυνες και ήταν εξαιρετικά ευάλωτοι. Από το 1526 οι Ισπανοί άρχισαν να φέρνουν σκλάβους στην Κούβα από την Αφρική.
 

 

Από τα τέλη του 18ου αιώνα η Κούβα άνθισε οικονομικά με την καλλιέργεια και εξαγωγή ζάχαρης. Στις φυτείες εργάζονταν αμέτρητοι σκλάβοι. Παρ’ όλα αυτά, τον 19ο αιώνα υπήρξε μια έντονη κινητοποίηση για ανεξαρτησία και ελευθερία.

Η μεγάλη πίεση για την ανεξαρτησία της Κούβας ξεκίνησε το 1868, όταν ένας μεγαλοκτηματίας, ο Carlos Manuel de Cespedes ελευθέρωσε τους σκλάβους του. Αυτό υπήρξε η αφορμή για το Δεκαετή Πόλεμο της Ανεξαρτησίας ο οποίος ωστόσο έληξε άδοξα το 1878. Το1886 καταργήθηκε οριστικά η δουλεία στην Κούβα.

Ο Δεύτερος Πόλεμος της Ανεξαρτησίας άρχισε το 1895. Το 1898 οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν σε πόλεμο με την Ισπανία. Οι στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ εισέβαλαν στην Κούβα και η Ισπανία ηττήθηκε λίγο αργότερα. Η ταπεινωτική ειρήνη που υπέγραψε η Ισπανία απέκλειε κάθε αξίωσή της για το νησί. Οι στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής των ΗΠΑ έμειναν στο νησί για 4 χρόνια, ωστόσο. Οι Αμερικανοί έφυγαν το 1902 και η Κούβα απέκτησε κατ’ όνομα την ανεξαρτησία της, χωρίς να πάψει ωστόσο στην πραγματικότητα να κυριαρχείται από τις ΗΠΑ.

 

 

Στις αρχές του 20ου αιώνα οι περισσότεροι κάτοικοι του νησιού παρέμεναν φτωχοί, παρά τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού της Κούβας. Το1924, ο Gerardo Machado εξελέγη πρόεδρος της Κούβας.
Το Σύνταγμα απέτρεπε μια δεύτερη θητεία, αλλά όταν η δική του έληξε το 1928, ο Machado παρέμεινε στην εξουσία. Παρ’ όλα αυτά ανετράπη το 1933. Ύστερα από μια περίοδο ταραχών, η Κούβα απέκτησε νέο, δημοκρατικό Σύνταγμα και πραγματοποιήθηκαν εκλογές.
Το 1952 ο Fulgencio Batista μέσω πραξικοπήματος έγινε δικτάτωρ της Κούβας.

 

 

Η Εποχή του Fidel Castro 

Η εμφάνιση και η άνοδος στην εξουσία του Fidel Castro σημαδεύει την επόμενη περίοδο στην ιστορία της Κούβας. Βοηθούμενος από τον αδελφό του Raul και τον Αργεντινό επαναστάτη Che Guevara, ο Castro ξεκίνησε το 1956 ανταρτοπόλεμο εναντίον του Batista.

Το 1959 οι ΗΠΑ απέσυραν τη βοήθειά τους προς τον Batista, και ο δικτάτορας εξορίστηκε. Ο Castro ανέλαβε την προεδρεία της χώρας και η πρώτη ενέργειά του ως ηγέτη ήταν να καταπνίξει οποιαδήποτε αντιπολιτευτική κίνηση. 

 

 

Αυτή του η ενέργεια προκάλεσε την οργή των ΗΠΑ και οδήγησε σε σοβαρές κυρώσεις προς την Κούβα το 1961.
Ο Castro αντέδρασε συμμαχώντας με τη Σοβιετική Ένωση, μια κίνηση που θα πυροδοτούσε τον Ψυχρό Πόλεμο και θα οδηγούσε σε μαζική έξοδο Κουβανών πολιτών από τη χώρα.
Το 1961, ο πρόεδρος των ΗΠΑ John F. Kennedy ξεκίνησε μια αποτυχημένη μυστική αποστολή, προκειμένου να απομακρύνει τον Castro από την εξουσία. Η αποστολή  έμεινε γνωστή στην ιστορία ως η επιχείρηση του Κόλπου των Χοίρων. 


Η πυραυλική κρίση στην Κούβα

ΟΙ ΗΠΑ τέθηκαν σε συναγερμό, όταν η Σοβιετική Ένωση σχεδίασε να χρησιμοποιήσει την Κούβα ως πυραυλική βάση, το 1962, πράγμα που οδήγησε στην πυραυλική κρίση της Κούβας. Από εκεί και πέρα, η ιστορία της Κούβας θα συνέχιζε να καθορίζεται από κακές έως ανύπαρκτες διπλωματικές σχέσεις με τις ΗΠΑ.

 

 

Το 1962 οι ΗΠΑ επέβαλαν εμπάργκο στην Κούβα.

Η εναπομείνασα περίοδος της σύγχρονης ιστορίας της Κούβας  θα ενέπλεκε τη χώρα σε μια σειρά κομμουνιστικών επαναστάσεων σε διάφορες χώρες ανά τον κόσμο με τη βοήθεια πάντα της Σοβιετικής Ένωσης.

Παρ’ όλα αυτά, όταν ο Ρωσικός Κομουνισμός κατέρρευσε το 1990, έληξε επίσης όλη η οικονομική βοήθεια που προσφερόταν στην Κούβα, με βαρύτατες συνέπειες για την οικονομία της χώρας, τα σημάδια των οποίων είναι ορατά μέχρι σήμερα.

Το 2006, ο Castro ασθένησε με καρκίνο και παρέδωσε την προεδρεία στον αδελφό του Raul, μια κίνηση που θα ισχυροποιούνταν το 2008, όταν και επίσημα πλέον ο  Castro αποσύρθηκε οριστικά από την εξουσία.

 

Οικονομική πολιτική, Οικονομική Κρίση του 1990 και αναπόφευκτη επίδραση πάνω στα διατροφικά είδη της Κούβας.

Η συνήθης, καθημερινή διατροφή στην Κούβα είναι μάλλον απλή. Το ρύζι και τα φασόλια είναι τα κύρια πιάτα και συνοδεύονται από τηγανητές μπανάνες, βολβούς και διάφορα λαχανικά. Τα αγγουράκια είναι επίσης φθηνά και συνοδεύουν συχνά τα Κουβανέζικα πιάτα.
Αν και το μοσχάρι ήταν κάποτε διαθέσιμο σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, το χοιρινό και το κοτόπουλο έχουν πλέον πάρει τη θέση του, ως πιο οικονομική, εναλλακτική διατροφή. Το χοιρινό διανέμεται στον ευρύτερο πληθυσμό ως χαμηλής ποιότητας ζαμπόν, γνωστού και ως jamon vikin, το οποίο  κοστίζει περίπου $2 (U.S.) το κιλό στην Αβάνα (τιμή που ίσχυε το καλοκαίρι του 2000). Το μοσχάρι σπανίζει εξαιρετικά ακόμη και για τους κατοίκους των μεγαλύτερων πόλεων.

Ιστορικά, περισσότερα από τα μισά διατροφικά προϊόντα της Κούβας είναι εισαγόμενα. Παρά τις προσπάθειες αντιστροφής της κατάστασης, η γεωργία περιστρέφεται κυρίως γύρω από τη ζάχαρη. Τόσο οι ΗΠΑ, αλλά και η Σοβιετική Ένωση αργότερα, αποθάρρυναν την Κούβα από του να διαφοροποιήσει τη γεωργική παραγωγή, επιβάλλοντας εμπορικές ποινές, αν η χώρα δεν έκανε δεκτή την εισαγωγή σίτου.
Εξαιτίας αυτών των κυρώσεων, η χώρα αδυνατούσε να εφοδιάσει τους πολίτες της με επαρκείς ποσότητες τροφής, μέχρι την κατάρρευση του σοσιαλιστικού εμπορικού δικτύου.
Οι καθημερινές μερίδες φαγητού διανέμονταν με  δελτίο( libretta) που καθόριζε τις επιτρεπόμενες ανά πολίτη ποσότητες σε βασικά αγαθά όπως το ρύζι, το λάδι, η ζάχαρη, τα φασόλια και το σαπούνι. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης οικονομικής κρίσης που έπληξε τη χώρα το 1990 (γνωστή ως "Special Period During Peacetime") και η οποία  είχε ως αποτέλεσμα να υιοθετηθούν ακραία μέτρα λιτότητας, καθώς και τεράστια μείωση των κρατικών δαπανών, οι επιτρεπόμενες ποσότητες διανομής τροφίμων ανά πολίτη μειώθηκαν δραματικά, σε επίπεδα που δεν επαρκούσαν καν για τη διαβίωση.
Παρά τις καινοτόμες προσπάθειες που έγιναν , ώστε να καλυφθεί εν μέρει το πρόβλημα, πολλοί Κουβανοί οδηγήθηκαν σε ένδεια και λιμό. Προκειμένου να βελτιωθεί η πιο δίκαιη κατανομή τροφίμων και να αντιμετωπιστεί ο λιμός, οι ελεύθερες αγροτικές αγορές (MLCs), που είχαν κλείσει το 1986 λόγω του ότι είχαν βοηθήσει κάποιους Κουβανούς να πλουτίσουν εις βάρος άλλων συμπολιτών τους, άνοιξαν ξανά.
 

 

Βασική Οικονομία 

Η οικονομία βασίζεται στις αρχές του Σοσιαλισμού, πράγμα που σημαίνει πως ο πληθυσμός ως ολότητα είναι ιδιοκτήτης όλων σχεδόν των μέσων παραγωγής και επωφελείται συλλογικά από την εθνική, οικονομική δραστηριότητα. Η ιδιοκτησία και κατ’ επέκταση ο ιδιωτικός πλούτος θεωρείται ως αθέτηση του κοινωνικού συμβολαίου με το οποίο όλοι οι Κουβανοί επωφελούνται εξίσου από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του νησιού τους. Σύντομα μετά την Επανάσταση όλα τα μέσα παραγωγής συλλογικοποιήθηκαν.
Οι φυτείες, οι βιομηχανίες και τα ορυχεία νικελίου κρατικοποιήθηκαν  ώστε να αποτελούν αγαθά συλλογικής κοινοκτημοσύνης για όλους τους Κουβανούς. Η εθελοντική αποχώρηση κατά την περίοδο 1961-1962 πολλών πολιτών που είχαν πλουτίσει στην Νεοαπαοικιακή εποχή των δικτατόρων (1898-1959) διευκόλυνε την παραπάνω διαδικασία, καθώς οι προνομιούχοι Κουβανοί έφυγαν και εγκαταστάθηκαν στο Miami και το New Jersey των ΗΠΑ. Το κράτος χρησιμοποίησε δημόσια περιουσία προκειμένου να πληρώσει για την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση και την εκπαίδευση των πολιτών. Δυστυχώς, όμως, το κράτος αναπαρήγαγε τα δύο ίδια λάθη που είχαν κάνει στο παρελθόν και άλλες σοσιαλιστικές οικονομίες: Πρώτον, εστίασε στα επίπεδα παραγωγής εις βάρος της αποδοτικότητας και δεύτερον επέμεινε σε έναν αυστηρά κεντρικό σχεδιασμό, αντί να δώσει βάρος στη δύναμη της αγοράς.
Το πρώτο Επαναστατικό Σύνταγμα εγκαθίδρυσε το  "Σύστημα Κατεύθυνσης και Σχεδιασμού της Οικονομίας" (SDPE), έναν μηχανισμό κεντρικού κρατικού σχεδίου και εγκαθίδρυσης ποσοστώσεων παραγωγής. Το SDPE ήταν ένα ελαφρώς πιο ελαστικό σύστημα από αυτό του Σοβιετικού μοντέλου, αλλά τελικώς απεδείχθη μια εξαιρετικά περιορισμένη καινοτομία. Ωστόσο, μετά την Special Period της δεκαετίας του 90, το κράτος έχει δείξει μια διάθεση συμβιβασμού, επιτρέποντας πολλές κινήσεις στον ιδιωτικό τομέα, ενώ απαιτεί από τις κρατικές επιχειρήσει να είναι απολύτως αυτάρκεις για να θεωρούνται υγιείς. 
 

Το αξιοσημείωτο Εκπαιδευτικό Σύστημα της Κούβας

Τα επίσημα στοιχεία που αφορούν στο εκπαιδευτικό σύστημα της Κούβας είναι εξαιρετικά και παρουσιάζουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

1)Εγγραφή και παρακολούθηση μαθημάτων σε οικουμενικά ( για άπαντες τους πολίτες) σχολεία.

2)Σχεδόν μηδενικός αναλφαβητισμός.

3)Επί ίσοις όροις αντιμετώπιση , αναφορικά με τη μόρφωση, και των δύο φύλων, με εξαιρετικά έντονη την  παρουσία της γυναίκας σε όλα τα μαθησιακά επίπεδα, συμπεριλαμβανόμενης και της ανώτερης εκπαίδευσης .

4)Ισχυρή βάση επιστημονικής εκπαίδευσης, ιδιαιτέρως δε στη χημεία και την ιατρική.

5)Διαρκής παιδαγωγική ποιότητα με άφθονες και εξαιρετικά εξοπλισμένες αίθουσες διδασκαλίας.

6)Ίσες ευκαιρίες στη βασική εκπαίδευση, ακόμη και σε ιδιαιτέρως πτωχοποιημένες ζώνες, τόσο στην επαρχία, όσο και στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα.

7)Έμφαση στου να παρέχεται δυνατότητα μόρφωσης για όλα τα παιδιά και επίσης για εκείνα με ειδικές ανάγκες. Πριν από το 1959  υπήρχαν μόνον 8 κέντρα εκπαίδευσης για άτομα με ειδικές ανάγκες στην Κούβα. Τώρα υπάρχουν 425.

 Σε μια πρόσφατη μελέτη που αφορούσε τις περιοχές της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, η Κούβα κατατάσσεται πρώτη σε επιτεύγματα στους τομείς των Μαθηματικών και  άλλων θετικών επιστημών, με εκπροσώπους εξίσου και από τα δύο φύλα. Επιπλέον, το Εκπαιδευτικό Σύστημα της Κούβας συγκαταλέγεται ανάμεσα στα καλύτερα του κόσμου, ισότιμο με αυτό των προηγμένων Σκανδιναβικών χωρών. 

 

 

Ιατρική και Σύστημα Υγείας

Η μεγαλύτερη επιτυχία της Επανάστασης ήταν η εκπληκτική βελτίωση της υγείας του πληθυσμού από το 1959 και έπειτα. Οι Κουβανοί έχουν επωφεληθεί κατηγορηματικά τα τελευταία σαράντα χρόνια, με χαμηλότερα ποσοστά βρεφικής και μητρικής θνησιμότητας, καθώς και με διαρκώς μειούμενο αριθμό ασθενών που χρήζουν χρόνιας ιατρικής βοήθειας και υποστηρίξεως. Ο μέσος όρος κατανάλωσης θερμίδων επί καθημερινής βάσεως έχει επίσης αυξηθεί, τα δέκα τελευταία χρόνια.  
Η Κούβα, μαζί με τις ΗΠΑ και τον Καναδά είναι τα μόνα τρία έθνη του Δυτικού Ημισφαιρίου  που έχουν αναγνωρισθεί και διακριθεί επισήμως από τα Ηνωμένα Έθνη για το λεγόμενο "best health status" τους. Από τη στιγμή που στο σύστημα υγείας δεν επωφελείται κανείς και δεν υπάρχουν ασφαλιστικές εταιρείες με σκοπό τον πλουτισμό, η Κούβα μπορεί να παράσχει υψηλής ποιότητας ιατρική φροντίδα σε πολύ λογικό κόστος. Μέρος αυτής της επιτυχίας, όσον αφορά το σύστημα υγείας, οφείλεται σε ένα καινοτόμο σύστημα ευρείας  παροχής ιατρικών υπηρεσιών και στην εστίαση στην προληπτική ιατρική.
Σε όλες τις περιφέρειες της χώρας υπάρχουν πολυκλινικές με ιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων οι οποίοι προσφέρουν στον πληθυσμό τις υπηρεσίες τους. Οι ιατροί υποβοηθούνται από το 1985 με πολλούς νοσηλευτές που επισκέπτονται τις οικογένειες , κυρίως αυτές που ζουν σε πιο φτωχικές γειτονιές, και έχουν ως έργο την πρόληψη, την ενημέρωση και τη διατήρηση της καλής υγείας των πολιτών.

Σε ορισμένες απομακρυσμένες περιοχές, κάποιοι εναλλακτικοί θεραπευτές χρησιμοποιούν παλιές, παραδοσιακές μεθόδους θεραπείας. Υπάρχουν σ’ αυτές κάποια στοιχεία της Santería (της παλιάς παγανιστικής θρησκείας, η οποία προέρχεται από την Αφρική) όπου αναζητείται πνευματική βοήθεια για τη θεραπεία ασθενειών.
Όπως και να έχει, ωστόσο, η επαναστατική κυβέρνηση έχει τεράστια εμπιστοσύνη στη βιοιατρική επιστήμη, την οποία θεωρεί ως το όχημα προς τον εκσυγχρονισμό, ενώ έχει επενδύσει πολύ στη βιοτεχνολογική έρευνα. Η Κούβα επίσης συμμετέχει σε ένα τεράστιου βεληνεκούς, παγκόσμιο  πρόγραμμα ανθρωπιστικής βοήθειας , στέλνοντας δικούς της γιατρούς ,νοσοκόμους και φυσιοθεραπευτές σε πάρα πολλές χώρες του Τρίτου Κόσμου.

 

 

Ανάπτυξη Τουρισμού και Ιδεολογική  Αντίφαση

Υπάρχει μια ένταση στην Κούβα ανάμεσα στην ιδεολογική καθαρότητα και την οικονομική ανάγκη.
Αυτό είναι ιδιαιτέρως ορατό στον τουριστικό τομέα, ο οποίος γνωρίζει διαρκώς όλο και μεγαλύτερη άνθηση από το 1990 και μετά. Το 1985, το κράτος δημιούργησε την εταιρεία Cubanacán προκειμένου να αρχίσουν διαπραγματεύσεις με το κράτος και ξένες επιχειρήσεις, ώστε να κατασκευαστούν τουριστικές εγκαταστάσεις.

Τα ξένα κεφάλαια έδωσαν ώθηση στον τουρισμό και έσωσαν την οικονομία, αλλά δημιούργησαν ιδεολογικά προβλήματα για τη Σοσιαλιστική Επανάσταση. Οι ξένοι καπιταλιστές και οι τουρίστες εκμεταλλεύονται πόρους που ανήκουν στους Κουβανούς και έχουν φέρει μαζί τους μια κουλτούρα που μπορεί να μην είναι συμβατή με το σοσιαλιστικό ιδεώδες της ισότητας.
Για να προστατευθεί ο λαός από την ιδεολογική διαφθορά, το κράτος έχει διαχωρίσει τον τουρισμό από τη γενική οικονομία και έχει αποκλείσει κάποια θέρετρα, απαγορεύοντας στους Κουβανούς να διαμένουν σε αμιγώς τουριστικές περιοχές. Τα δολάρια των τουριστών, πάντως, δεν ευεργετούν την γενική οικονομία και αυτή η κατάσταση έχει προκαλέσει δυσαρέσκεια στους πολίτες, που τους έχει απαγορευτεί η διαμονή και η επίσκεψη σε μέρη της ίδιας τους της χώρας. 

 

 

Καπνός και Πούρα

Η Κούβα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο, όσον αφορά την καλλιέργεια φυτειών καπνού. Η παραγωγή δεν έχει αλλάξει τα τελευταία είκοσι χρόνια και η πλειοψηφία του καπνού και των προϊόντων του εξάγονται. Σχεδόν όλη η ποσότητα του καπνού χρησιμοποιείται για την παρασκευή πούρων, ένα από τα εικονικά σύμβολα της Κούβας. Τα δύο είδη καπνού που καλλιεργούνται στο νησί είναι τα: Corojo και Criollo, ενώ οι φυτείες βρίσκονται γύρω από τις περιοχές της περιφέρειας Pinar del Rio. Τα πούρα είναι χειροποίητα και προέρχονται από μερικές από τις μεγαλύτερες καπνοπαραγωγικές εταιρείες στον κόσμο. Ανάμεσα στα διάσημα πούρα που εξάγονται ανά την υφήλιο ξεχωρίζουν τα: Cohiba, Montechristo and Romeo y Julieta.
 


Ζάχαρη

Η Κούβα ήταν κάποτε ο μεγαλύτερος εξαγωγέας σακχάρεως του κόσμου. Μέχρι το 1960, οι ΗΠΑ έπαιρναν το  33% της εισαγώγιμης ζάχαρής τους από την Κούβα. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η εξαγώγιμη ζάχαρη της Κούβας αγοραζόταν με επιδοτήσεις από τη Σοβιετική Ένωση.  
Μετά από την κατάρρευση αυτής της εμπορικής συμφωνίας, που συνέπεσε με την κατάρρευση των τιμών της ζάχαρης, τα δύο τρίτα των μύλων σακχάρεως στην Κούβα έκλεισαν και 100.000 εργάτες έχασαν τις δουλειές τους. . Ωστόσο μια άνοδος στις τιμές που άρχισε το 2008, τόνωσε ξανά το ενδιαφέρον για τη ζάχαρη.
Η παραγωγή στην περίοδο 2012-2013 υπολογίστηκε γύρω στους 1.6-1.8 εκατομμύρια τόνους. 400.000 τόνοι εξάγονται στην Κίνα και 550.000-700.000 χρησιμοποιούνται για κατανάλωση στην Κούβα. 

 

Κούβα- Τέχνη

Η Κουβανέζικη Τέχνη είναι ένα εξαιρετικό πολιτισμικό μείγμα διαφορετικότητας με στοιχεία από την Αφρική, τη Νότια Αμερική, την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική και αντικατοπτρίζει τη δημογραφική διαφορετικότητα του νησιού. Οι Κουβανοί καλλιτέχνες ενστερνίστηκαν τον Ευρωπαϊκό Μοντερνισμό και στις αρχές του 20ου αιώνα στο νησί υπήρξαν κινήματα της Avant Garde που άνθισαν.
Τα χαρακτήριζε ένα μείγμα μοντέρνων καλλιτεχνικών ρυθμών. Ανάμεσα στους πιο διάσημους Κουβανούς καλλιτέχνες του 20ου  αιώνα συμπεριλαμβάνονται η Amelia Peláez (1896–1968), πιο γνωστή για μια σειρά από τοιχογραφίες, και ο ζωγράφος Wifredo Lam (Dec 8,1902–September 11, 1982), ο οποίος εξέφρασε  μια εξαιρετική προσωπική άποψη του μοντέρνου πριμιτιβισμού. Ο Κουβανέζικης καταγωγής ζωγράφος Federico Beltran Masses (1885-1949), δημιουργούσε σαγηνευτικά πορτρέτα γυναικών που ήταν συνδεδεμένα με τις αναμνήσεις του και είχαν κάποιες φορές αναφορές στις τροπικές περιοχές όπου έζησε την παιδική του ηλικία.

Περισσότερο γνωστός διεθνώς για τη δουλειά του είναι ο χαρισματικός φωτογράφος Alberto Korda, του οποίου οι φωτογραφίες των πρώτων ημερών της  Επανάστασης συμπεριλαμβάνουν μια φωτογραφία του  Che Guevara, η οποία επρόκειτο να γίνει μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες του 20ου αιώνα.

Υπάρχει επίσης ένα κίνημα street art που ανθεί και έχει δημιουργούς και εκφραστές του τους José Guadalupe Posada και Diego Rivera.
 

 

Αθλητισμός

Η Κούβα είναι γενέτειρα πολλών σπουδαίων αθλητών και ανάμεσά τους υπάρχουν κάποιοι πραγματικοί θρύλοι, στους οποίους αξίζει να αναφερθεί κανείς.

Teófilo Stevenson. Ο Stevenson είναι γνωστός ως ένας από τους πλέον εντυπωσιακούς ερασιτέχνες πυγμάχους της ιστορίας του συγκεκριμένου αθλήματος.

Martín Dihigo. Ο Dihigo θεωρείται ως ο καλύτερος  παίκτης baseball όλων των εποχών.

Pedro Luis Lazo. Θεωρείται ως ένας από τους πλέον ταλαντούχους Κουβανούς  pitchers όλων των εποχών.

Regla Torres. Η Διεθνής Ομοσπονδία του Volleyball την αποκάλεσε “καλύτερη παίκτρια στον κόσμο για τον 20ο αιώνα”.

Iván Pedroso.  Η Κούβα έχει σπουδαίους αθλητές στο άλμα εις μήκος, αλλά στον κατάλογο των μεγάλων είναι απαραίτητο να αναφερθεί ο Iván Pedroso, γνωστός και ως “ακρίδα” για την εκπληκτική του ταχύτητα και για την ικανότητά του να τεντώνει το σώμα του στον αέρα,  καλύπτοντας έτσι ακόμη περισσότερα μέτρα.

Javier Sotomayor. Αθλητής θρύλος στο άλμα εις ύψος. Δικαίως του δόθηκε ο τίτλος 'The Prince of Heights'.

Alberto Juantorena . Δρομέας (χρυσό μετάλλιο στα 400 και 800 μέτρα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 ).

 

 

                                 Alberto Juantorean                                                          Javier Sotomayor


Λογοτεχνία

Η Κουβανέζικη λογοτεχνία είναι μια από τις πλέον γόνιμες και εμφατικές της Λατινικής Αμερικής και όλου του Ισπανόφωνου κόσμου, με εξαιρετικούς συγγραφείς όπως οι: José Marti, Gertrudis Gómez de Avellaneda, José María Heredia, Nicolás Guillén (ο Εθνικός Ποιητής της Κούβας), José Lezama Lima, Alejo Carpentier (υποψήφιος για το βραβείο Nobel Λογοτεχνίας), Guillermo Cabrera Infante (βραβείο Premio Cervantes, 1997), Virgilio Piñera και Dulce María Loynaz (βραβείο Premio Cervantes, 1992).

 

 

                             Alejo Carpenti                                                                  Er Virgilio Pinera

 

Σημαντικές ιστορικές φυσιογνωμίες

Ο José Julián Marti rez (28 Ιανουαρίου 1853 – 19 Μαΐου 1895) υπήρξε εθνικός ήρωας των Κουβανών και πολύ σημαντική φυσιογνωμία της Λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας. Μέσα από το γραπτό του λόγο και την πολιτική του δραστηριότητα έγινε ένα σύμβολο ανεξαρτησίας, στον απελευθερωτικό αγώνα της Κούβας κατά της Ισπανίας τον 19ο αιώνα, και  αναφέρεται επίσης και ως “Απόστολος της Κουβανέζικης Ανεξαρτησίας”. Έγραψε επίσης κείμενα για την επικρεμάμενη απειλή που εμπεριείχε η επεκτατική πολιτική της Ισπανίας και της Αμερικής για την Κούβα. Από την εφηβική του ακόμη ηλικία, αφιέρωσε τη ζωή του στην προώθηση της ελευθερίας, της πολιτικής ανεξαρτησίας της Κούβας και της αυτονομίας της  διανόησης για όλους τους Ισπανοαμερικανούς. Ο θάνατός του χρησιμοποιήθηκε ως σύνθημα από τους Κουβανούς επαναστάτες, κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον των Ισπανών, αλλά ακόμη και από εκείνους  που δίσταζαν να αποτινάξουν τον ζυγό, στα χρόνια της Ισπανικής κατοχής. 

 

                                                                                      Jose Marti

 

Ο Che Guevara, υποκοριστικό του Ernesto Guevara de la Serna (14 Ιουνίου 1928, Rosario, Argentina— 9 Οκτωβρίου 1967, La Higuera, Bolivia), υπήρξε θεωρητικός και ένθερμος υποστηρικτής της στρατηγικής του ανταρτοπόλεμου, εξέχουσα φυσιογνωμία της Κουβανικής Επανάστασης (1956–59), και επικεφαλής ανταρτών για την ανεξαρτησία και την απαλλαγή από δικτατορικές  κυβερνήσεις σε χώρες της Νότιας Αμερικής. Μετά την εκτέλεσή του από το Βολιβιανό στρατό, θεωρήθηκε ως ένας μαρτυρικός ήρωας από πολλές γενιές ανθρώπων ανά την υφήλιο και η εικόνα του έγινε εικονικό σύμβολο του αντι-ιμπεριαλισμού.

Ο Guevara ήταν το μεγαλύτερο από τα πέντε παιδιά μιας αστικής οικογένειας με Ισπανο-ιρλανδικές ρίζες και αριστερές πεποιθήσεις. Αν και υπέφερε από άσθμα, διέπρεψε ως αθλητής και διανοούμενος, ενώ ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην ιατρική το 1953. Κατά διαστήματα περνούσε πολύ χρόνο των καλοκαιρινών διακοπών του, ταξιδεύοντας στη Νότια Αμερική και οι παρατηρήσεις του σχετικά με την αβάσταχτη φτώχεια των μαζών εκεί συνέβαλαν στο τελικό του συμπέρασμα, ότι η μοναδική λύση για τους ανθρώπους αυτών των περιοχών ήταν η ένοπλη επανάσταση. Κατέληξε να θεωρεί τη Λατινική Αμερική ως οικονομική και πολιτισμική ενότητα και όχι ως ένα σύνολο ξεχωριστών εθνών, ενώ πίστευε πως η απελευθέρωσή τους απαιτούσε μια διηπειρωτική στρατηγική.
 

                                                                              Che young


Το 1953 ο Guevara πήγε στη Γουατεμάλα, όπου ο Jacobo Arbenz ήταν επικεφαλής ενός προοδευτικού κινήματος που επιχειρούσε να φέρει εις πέρας μια σοσιαλιστική επανάσταση. (Εκείνη περίπου την εποχή ο Guevara, που βοηθούσε ασθενείς εθελοντικά σε νοσοκομείο, απέκτησε το ψευδώνυμό του (Che), μια αργεντίνικη έκφραση που θα μπορούσε κανείς να αποδώσει ως: “ ε, εσύ!” Έτσι τον φώναζαν οι ασθενείς, μια που δε γνώριζαν ποιο ήταν το πραγματικό του όνομα).  Στη Γουατεμάλα ήταν που ο Guevara έγινε ο συνειδητοποιημένος άνθρωπος, που αφιέρωσε τη ζωή του σε ένα παγκόσμιο επαναστατικό όραμα για έναν καλύτερο κόσμο.

Φεύγοντας από τη Γουατεμάλα, ο Che μετέβη στο Μεξικό, όπου γνωρίστηκε με τους Κουβανούς αδελφούς Fidel και Raúl Castro, πολιτικούς εξόριστους που προετοίμαζαν μια πραξικοπηματική απόπειρα, με σκοπό να ανατρέψουν από την εξουσία τον δικτάτορα Fulgencio Batista στην Κούβα. Ο Guevara συντάχτηκε με το Κίνημα της 26ης Ιουλίου του  Fidel Castro, στο οποίο συμμετείχαν 81 άνδρες, (μεταξύ των οποίων και ο Guevara),  οι οποίοι πραγματοποίησαν απόβαση στην περιφέρεια Oriente της Κούβας στα τέλη Νοεμβρίου του 1956. Σχεδόν αμέσως εντοπίστηκαν από το στρατό του Batista και εξοντώθηκαν οι περισσότεροι.
Οι λίγοι επιζώντες, συμπεριλαμβανομένου και του τραυματία Guevara, έφτασαν στη  Sierra Maestra, όπου αποτέλεσαν τον πυρήνα ενός στρατού ανταρτών. Οι επαναστάτες σύντομα αυξήθηκαν και απέκτησαν δύναμη, άρπαξαν όπλα από το στρατό του Batista και καθώς η φήμη τους μεγάλωνε, αυξανόταν και η δημοτικότητά τους. Ο Guevara αρχικά είχε ακολουθήσει τους αντάρτες ως γιατρός τους, αλλά είχε επίσης εξασκηθεί στη χρήση όπλων και έτσι έγινε ένας από τους πλέον έμπιστους βοηθούς του Castro.

 

                                                                             Fidel and Che


Όταν ο επαναστατικός στρατός μπήκε στην Αβάνα θριαμβευτικά στις 2 Ιανουαρίου του 1959, ο Guevara υπηρέτησε τη νέα κυβέρνηση αρχικώς ως επικεφαλής του τομέα Βιομηχανίας και του Εθνικού Ινστιτούτου Αναμόρφωσης Γεωργίας, κατόπιν ως πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Κούβας και τελικώς ως Υπουργός Βιομηχανίας.

Ο Guevara εξέφραζε το όραμα του νέου σοσιαλιστή πολίτη που θα εργαζόταν για το καλό της κοινωνίας και όχι για ίδιον όφελος, κάτι που έκανε πράξη με τη δική του σκληρή δουλειά και την παντελή αποστροφή του για οποιαδήποτε πολυτέλεια. Μοναδικές του αδυναμίες ήταν τα πούρα και τα ρολόγια Rolex, πολύ προτού γίνουν μόδα και σύμβολα status, ωστόσο.  Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 60 προσδιόρισε την πολιτική που ακολουθούσε η Κούβα, καθώς και τις δικές του απόψεις, σε πολλές ομιλίες και σε γραπτά δοκίμια.
Σύντομα έστρεψε την προσοχή του στο να εξαγάγει την Κουβανική επανάσταση και αλλού. Μετά τον Απρίλιο του 1965 αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή και παραιτήθηκε από την υπουργική του θέση. Το φθινόπωρο του 1967 πήγε στη Βολιβία για να δημιουργήσει μια ομάδα ανταρτών στη Santa Cruz, της οποίας και ηγήθηκε.  Στις 8 Οκτωβρίου τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυροβολισμών με το Βολιβιανό στρατό, πιάστηκε αιχμάλωτος και εκτελέστηκε. Το 1997, τα οστά του, μαζί με τα οστά των 6 επίσης εκτελεσθέντων συντρόφων του, μεταφέρθηκαν στην Κούβα για να ταφούν με τιμές στο μνημείο της Santa Clara, 30 χρόνια μετά το μαρτυρικό του θάνατο.

Ο Guevara ωστόσο θα ζούσε για πάντα ως πανίσχυρο σύμβολο, μεγαλύτερο κατά κάποιον τρόπο μετά θάνατον από όσο εν ζωή. Θα αναφερόταν πάντα από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο  απλώς ως Che. Σχεδόν αμέσως μετά το θάνατό του, το πρόσωπό του μπήκε σε πόστερ και μπλουζάκια που φορούσαν νέοι άνθρωποι σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Με το κόκκινο μπερέ, τα μακριά του μαλλιά και την αγέρωχη έκφραση, που αιχμαλώτισε στην κάμερά του ο  Κουβανός φωτογράφος Alberto Korda το 1960, ο Guevara πέρασε στην αθανασία.
Ο παντοτινός επαναστάτης Che και το όραμά του για έναν καλύτερο κόσμο είναι ακόμη και προφανώς θα εξακολουθήσουν να είναι μια διαρκής έμπνευση για επαναστατική δράση.

 

                                                                             Che by Korda


Fidel Castro

Ο Fidel Castro γεννήθηκε κοντά στο Birán, της Κούβας το 1926. Ξεκινώντας το 1958 ο Castro και οι στρατιωτικές του δυνάμεις ξεκίνησαν έναν ανταρτοπόλεμο ο οποίος θα κατέληγε στην ανατροπή του Κουβανού δικτάτορα Fulgencio Batista. 
Ως νέος ηγέτης της χώρας, ο Castro εφήρμοσε κομμουνιστική πολιτική και ξεκίνησε στρατιωτικές και οικονομικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, πράγμα που οδήγησε σε κακές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Αποκορύφωμα αυτών των εχθρικών σχέσεων υπήρξε η Κουβανική Πυραυλική Κρίση το 1962.  
Ωστόσο, η κατάρρευση του κομουνισμού , το 1991, στη Σοβιετική Ένωση και η αρνητική του επίπτωση στην οικονομία της Κούβας οδήγησαν τον Castro στο να χαλαρώσει κάπως τις απαγορεύσεις με τα χρόνια. 

 

                                                                               Fidel Castro


Υπό τον  Castro, πάντως, έγιναν σπουδαίες και σημαντικές βελτιώσεις στους τομείς της υγείας και της παιδείας. Άρρωστος και καταβεβλημένος, ο Fidel Castro παρέδωσε επίσημα την εξουσία στον αδελφό του Raul Castro το 2008, αλλά ποτέ δεν έπαψε να έχει κάποια επιρροή στην Κούβα και σε άλλες χώρες, ως μια από τις μεγάλες ιστορικές φυσιογνωμίες του 20ου αιώνα. Έφυγε από τη ζωή στις 25 Νοεμβρίου του 2016, σε ηλικία 90 ετών.

Η πληθωρική και αντιφατική του προσωπικότητα, μαζί με τις αμφιλεγόμενες τακτικές που ακολούθησε ως ηγέτης θα κριθούν από την ιστορία, αφού είναι ακόμη πολύ νωρίς για μια αντικειμενική ανάλυση, σχετικά με το πόσο βαθιά και κατηγορηματικά η επανάσταση , στην οποία ο ίδιος πίστεψε ολόψυχα και αφιέρωσε τη ζωή του γι’ αυτή, έχει επηρεάσει  το λαό της Κούβας.

 

 Νοοτροπία και τρόπος ζωής στην Κούβα

Οι Κουβανοί, γενικά, έχουν τη χαλαρή, χαρούμενη νοοτροπία που συναντά κανείς στους κατοίκους όλων των νησιών της Καραϊβικής. Υπάρχει ωστόσο μια πολύ σημαντική διαφορά, αν θέλει κανείς να συγκρίνει τους Κουβανούς με τους άλλους κατοίκους των νησιών της Καραϊβικής.
Το αυταρχικό πολίτευμα έχει αφήσει τα σημάδια του πάνω τους και για πολλές δεκαετίες υπέφεραν, υπομένοντας μια μάλλον σκληρή, καθημερινή ζωή. Έγιναν εφευρετικοί από ανάγκη και η αλληλεγγύη τους  προέρχεται από το γεγονός ότι η φτώχεια είναι αβάσταχτη, για να την υπομείνει κανείς μόνος του. Οι οικογενειακοί και οι φιλικοί δεσμοί είναι ισχυροί, επομένως. Ο τουρισμός είχε τεράστια επίδραση στην αποκαλούμενη “αθωότητα” τους. 
Μπορεί όντως να απολαμβάνουν το τραγούδι και το χορό, μπορεί να έχουν ανοιχτές τις πόρτες των σπιτιών τους και οι γειτονιές τους να είναι πάντα γεμάτες ζωντάνια, αντανακλώντας την ανοιχτή, χαρούμενη φύση τους, αλλά πάλι δε θα μπορούσαν να είναι και αλλιώς.
Αν η ζωή γίνεται υπερβολικά σκληρή, κάτω από ένα καθεστώς που ελέγχει σχεδόν τα πάντα, ο μόνος τρόπος για να τα βγάλει κανείς πέρα είναι να απολαμβάνει τα απλά πράγματα της ζωής. Βοηθά και το κλίμα…Βοηθά και η γενικότερη νοοτροπία της Καραϊβικής… Και αν τελικά τα πράγματα παραγίνουν οδυνηρά, αυτή η χαρούμενη κουλτούρα μπορεί θαυμάσια να…πουληθεί σε ρομαντικούς τουρίστες που φτάνουν εκεί με όνειρα για salsa, Jose Marti, αναμνήσεις του Ernest Hemingway, ιδεαλιστικά οράματα του Che Guevara,  φιλοξενία και πανέμορφες παλιομοδίτικες Chevrolet.
Όλα τα παραπάνω, οπωσδήποτε, αποτελούν μέρος της κουλτούρας της  Κούβας, αλλά μπορούν θαυμάσια να μετατραπούν απλώς σε κουβανέζικο folklore, που πουλά και φέρνει και κάποιο αξιοπρεπές εισόδημα στους φτωχούς και αδικημένους. 
Σε κάθε περίπτωση, οι άνθρωποι είναι στην πλειοψηφία τους ευγενικοί, έχουν αξιοπρέπεια μέσα στην ένδειά τους, δε γνωρίζουν καν τι σημαίνει η λέξη ρατσισμός, είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν, έχουν καλοσύνη και ακόμη ονειρεύονται μια καλύτερη Κούβα, αφού είναι πάντα υπερήφανοι για τη μικρή και μοναδική, με πολλούς τρόπους, χώρα τους. Και ίσως αυτό το τελευταίο να είναι και η καλύτερη και πιο ισχυρή τους ποιότητα, αν κάποιος λάβει υπόψη του τα όσα έχουν υποφέρει μέσα στις τελευταίες δεκαετίες.
Η ελπίδα σε συνδυασμό με την έμφυτη καλοσύνη και η εξαιρετική αντοχή είναι ίσως τα πιο θαυμαστά χαρακτηριστικά αυτού του λαού και το κλειδί για μια καινούρια Κούβα, η οποία αναπόφευκτα θα γεννηθεί, στη “μετά-Castro εποχή”.
 

 


Μουσική Κουλτούρα Κούβας 

Η μουσική της Κούβας, με τα ιδιαίτερα μουσικά όργανα, τους εξαιρετικούς χορούς και τα υπέροχα τραγούδια, εμπεριέχει πολλές και μοναδικές παραδόσεις, που προέρχονται κυρίως από τη Δυτική Αφρικανική, αλλά και την Ευρωπαϊκή  (Ισπανική κυρίως) μουσική.  
Εξαιτίας της συγκριτικής φύσης των περισσότερων ειδών της, η Κουβανέζικη μουσική θεωρείται μια από τις πιο πλούσιες και πιο πολύχρωμες του κόσμου, ενώ η επιρροή της θεωρείται τεράστια στην παγκόσμια μουσική κουλτούρα.
Για παράδειγμα το μουσικό είδος son cubano αναμιγνύει στοιχεία Ισπανικής κιθάρας, λυρικές, τοπικές παραδόσεις και Αφροκουβανέζικους ρυθμούς .

Ωστόσο, δυστυχώς, σχεδόν τίποτα δεν έχει απομείνει ατόφιο από την γνήσια μουσική των αυτοχθόνων κατοίκων, αφού ο πληθυσμός του νησιού εξοντώθηκε ολοσχερώς μέσα στον 16ο αιώνα.

Από τον 19ο αιώνα ακόμη, η Κουβανέζικη μουσική ήταν εξαιρετικά δημοφιλής και επηρέαζε τα μουσικά ρεύματα σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ήταν ίσως η πιο δημοφιλής μορφή τοπικής μουσικής, από καταβολής της δισκογραφίας. Η Κουβανέζικη μουσική έχει συνεισφέρει στην ανάπτυξη και εξέλιξη μεγάλης ποικιλίας ειδών και ρευμάτων  ανά την υφήλιο, με προεξέχουσα την τοπική μουσική της Λατινικής Αμερικής στο σύνολό της, αλλά και αυτή της Καραϊβικής, της Δυτικής Αφρικής και της Ευρώπης.
Παραδείγματα τέτοια συμπεριλαμβάνουν  τα παρακάτω: rumba, Afro-Cuban jazz, salsa, soukous, πολλές επανεκδοχές μουσικών ειδών της Δυτικής Αφρικής  (Orchestra Baobab, Africando), Spanish fusion (Afro-cuban flamenco), και τεράστια ποικιλία μουσικών ειδών από τη Λατινική Αμερική σε ιδιαίτερες μίξεις.


Genres

 Η Afro-Cuban jazz είναι το πιο πρώιμο είδος της Latin jazz. Αναμιγνύει  Afro-Cuban clave ρυθμούς με jazz αρμονίες.
Τυπικά μουσικά όργανα: Piano - Congas - Trumpet - Trombone - Bass guitar - Claves - Timbales - Bongos - Saxophone – Clarinet.
Εκπρόσωποι του είδους: Machito και Graciella Grillo, αλλά και ένας από τους θρύλους της Κουβανέζικης μουσικής, ο Compay Segundo
 

  
Το Bolero ήταν ίσως η πρώτη Κουβανέζικη μουσική και φωνητική σύνθεση που κέρδισε παγκόσμια αναγνώριση.
Η Κουβανέζικη παράδοση Bolero προέρχεται από το Santiago de Cuba κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα. Το είδος δεν οφείλει ούτε το όνομά του, ούτε τη μελωδία του στο αντίστοιχο Ισπανικό bolero.
Υπάρχει επίσης και ένα  fusion είδος που προέρχεται από το κουβανέζικο bolero και λέγεται Bachata
 


Το Chachachá, είναι ένα Κουβανέζικο μουσικό είδος, που η δημιουργία του παραδοσιακά αποδίδεται στον Κουβανό συνθέτη και βιολονίστα Enrique Jorrín, ο οποίος άρχισε την καριέρα του παίζοντας για την charanga band Orquesta América.
Είναι μουσικοχορευτικό είδος που προέκυψε από το  Danzón-mambo τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 50 και έγινε ευρύτατα δημοφιλές ανά τον κόσμο.
 


Η Contradanza (habanera) υπήρξε σημαντικό μουσικό είδος στην Κούβα κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Ήταν η πρώτη γραπτή μουσική, η οποία από απόψεως ρυθμού βασιζόταν σε Αφρικανικό ήχο και ο πρώτος κουβανέζικος χορός που έγινε παγκοσμίως δημοφιλής.
Πρόδρομος των danzon, mambo και cha cha cha, με χαρακτηριστικό habanera ρυθμό και στίχους για τραγούδι.  Εκτός Κούβας, η contradanza έγινε γνωστή ως  habanera - the dance of Havana – και αυτό το όνομα υιοθετήθηκε και στην ίδια την Κούβα, ως επακόλουθο της μεγάλης  αποδοχής του συγκεκριμένου είδους, στα τέλη του 19ου αιώνα, αν και ποτέ δεν το αποκάλεσαν έτσι οι άνθρωποι που το δημιούργησαν.
 


Το Mambo διαθέτει τη ρυθμική χάρη, την έλλειψη στυλιζαρίσματος και την ευγλωττία που χαρακτηρίζει τους Κουβανούς. Προέρχεται από το Congo. Τα βασικά όργανα που χρησιμοποιούνται είναι:  upright bass, piano, trombone, trumpet and saxophone.
 


Η Rumba συνδυάζει χορό, κρουστά και τραγούδι. Προέρχεται από τις βορειότερες περιοχές της Κούβας, κυρίως από αστικά κέντρα, όπως η Havana και το Matanzas, και εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα. Βασίζεται σε Αφρικανική μουσική και χορευτικές παραδόσεις (Abakuá και yuka), αλλά και σε ισπανικά κρουστά coros de clave. Σύμφωνα με τον Argeliers León, η rumba είναι ένα από τα κορυφαία σύνθετα είδη της Κουβανέζικης μουσικής.
 


Η Salsa, δημοφιλής και διάσημη σε όλο τον κόσμο , είναι προϊόν μιας ποικιλίας μουσικών ειδών στα οποία συμπεριλαμβάνονται τα: Cuban son montuno, guaracha, cha cha chá, mambo, και μέχρις ενός σημείου το bolero.
 


Εκτός από τα παραπάνω πολύ σημαντικά και δημοφιλή είδη Κουβανέζικης μουσικής, στην Κούβα συναντώνται επίσης και τα: Criolla, Guajira, Guaracha , Pachanga, Son (montuno), Songo, Timba and Trova.

 

Θρυλικοί Μουσικοί

Compay Segundo, Eliades Ochoa, Omara Portuondo Barbarito Torres ,Amadito Valdés , Jesus "Aguaje" Ramos.

 

Θρησκευτική Μουσική

Santeria, Yuka

 


Κουζίνα Κούβας

Arroz con maiz

Ρύζι με καλαμπόκι, μαγειρεμένα σε κατσαρόλα με ζωμό κοτόπουλου, εμπλουτισμένα με αρώματα ρίγανης και κύμινου.
 

 

Bistec de Palomilla

Round stake μαριναρισμένο με σκόρδο, χυμό lime, αλάτι, πιπέρι που μαγειρεύεται σε τηγάνι
  
 


Boliche

Ένα πιάτο που αποτελείται από μοσχαρίσιο νουά, γεμιστό με λουκάνικο chorizo, σωταρισμένο σε ελαιόλαδο και σιγομαγειρεμένο κατόπιν σε κατσαρόλα με νερό και κρεμύδια, μέχρι να μαλακώσει. Σερβίρεται με ψητές, κομμένες στα τέσσερα, πατάτες.

 



Frijoles negros

Αυθεντικό Κουβανέζικο πιάτο από ropa vieja (τεμαχισμένη μπριζόλα μέσα σε βάση κόκκινης σάλτσας), μαύρα φασόλια, κίτρινο ρύζι, μπανάνες και τηγανητό βολβό yuca με μπίρα
 


Moros y Cristianos

Ρύζι με μαύρα φασόλια
 


 Papa rellena

Κροκέτες πατάτας , γεμιστές με μοσχάρι, κρεμμύδια, ελιές, βραστά αυγά και αρωματισμένες με κύμινο και άλλα μπαχαρικά

 



Fufu de platano

Πουρές μπανάνας με ζωμό κοτόπουλου και sauce φτιαγμένη με λαρδί, σκόρδο, κρεμμύδια, ντομάτα και κύμινο.

 


Cuban Sandwich

Σάντουιτς με παραδοσιακό κουβανέζικο ψωμί, γεμιστό με σαλάμι ή ψητό χοιρινό, ελβετικό τυρί, πίκλες και μουστάρδα

 


Γλυκά

Cuban turrón

Είδος κουβανέζικου μαντολάτου

 


Arroz con leche

Κουβανέζικο ρυζόγαλο με σταφίδες και κανέλα

 


Cucurucho

Μια λιχουδιά από την  Baracoa, ένα μείγμα καρύδας, ζάχαρης, πορτοκαλιού, ανανά και guava

 


Pasteles

Μικρές, κλειστές τάρτες γεμιστές με μαρμελάδα

 


 

 

                                                                                                                                                 Λευκή